خاص ترین و زلال ترین اشعار احساسی در وصف رودخانه و دریا

اشعار با موضوع دریا رودخانه آبشار

مثل آبشار
که فرو می‌ریزد و
می‌پیوندد به رود
از قلب من
در رگ‌هایم می‌ریزد
عشق

......................

2

همیشه نباید صعود کنی...
برای رسیدن و شدن
گاهی باید فرود بیایی
مثل آبشاری که با فرو ریختنش
رود می‌شود

....................

3

چقدر باشکوه است
آواز آبشار
که در فرودش
اوج می‌گیرد

.......................

4

لطافت باران
آرامش برکه
زلالی چشمه
خروش رود
وسعت دریا
عظمت اقیانوس
همه را دوست دارم...
اما هیچ کدام
مثل آبشار
مرا به خود نمی‌خوانند؛
به آن شکوه مدام
که آوای بلندش
از اوج تا فرود تکرار می‌‌شود

.........................

5

آبشار سربلند سر به‌ زیر
از اوج
فرو می‌ریزد و
کم نمی‌شود
از اوج

.......................

6

آبشار
در میان جنگل
رازهای جنگل را
در خویش
فرومی‌خواند
................

شبنم حکیم هاشمی

شعر بلند عاشقانه در وصف موج و دریا

وفا را من بیاموزم ز سنگی
که آغوشی به سمت آب دارد
چنان دریا زند ضربه به او که
ز دانش مقصدِ غرقاب دارد
ولی دریا درونِ سنگ جایی
به نام عشقِ بی مرداب دارد
نشد سنگی درونِ او گرفتار
ولی از غم رهِ سیلاب دارد
گرفتارِ صدای موج و دریا
چرا سنگی شه و ارباب دارد؟
ز فانوسی که پرسیدم جوابش
بگفتا دیده بر گرداب دارد
ز خشمِ موج و دریا می هراسد
ز طوفانش بسی ارعاب دارد
وگرنه این سکوت از روی دل نیست
ز نابودی خود ارعاب دارد
بگفتا دیدنِ مهر از سر ترس
درونِ ظاهری اعجاب دارد
چرا فردی مطیعِ فردِ دیگر
مگر انسان چو سگ ارباب دارد
مطیع موج و دریای درون باش
شجاعت جز خودش ارباب دارد؟
نشد برده هر آنکس بود آزاد
درونش گوهری کمیاب دارد.

شاعر پوریا معصومی

شعر درباره دریا

ماهی کوچک به دریا چون که راهی می شود
شام تار. ماهیان ، صبح طلا یی می شود

خنجر ی می سازد از اندیشه و عشق و تلاش
آرمان پاک او ، راه رهایی می شود

تا سخن از همت و آزادگی آید میان
نقش او در ذهن دریا ها تداعی می شود

چون شده اندیشه اش آکنده از عطر بهار
عازم پیکار با مرغ تباهی می شود

نور مه را دید و از آن درس بیداری گرفت
در دل ظلمت ، سفیر روشنایی می شود

در وجود ش می کشد شعله حریق انتقام
در ره. اهداف پاک خود فدایی می شود

نام او فانوس می گردد به راه ماهیان
راه دریا ها ، سراسر بچه ماهی می شود

شاعر ناصر مهرابی

شعر احساسی در مورد رودخانه (زاینده رود)

با نام نیکش  در خودش  تحقیر می شد
با  غصه های  بی کسی  تفسیر می شد

آرام و   ساکت‌  عابران را  دید  می زد
آجر  به آجر   بر  غمش  تحریر  می شد

بر   زخم های  عاشقی اش  گریه  می کرد
در   هر تکاپو   خاطرش   تعمیر   می شد

در فکر   یک  اعجاز بود  و حیف می دید
آواز   مرغان    در گلو     زنجیر    می شد

باران  اشک و     شانه های     بی قرارش
این داغ   بی آبی   به دل  تکثیر  می شد

بر  جای   پای  موج های   بی فروغش
هرلحظه  یادش با غمش در گیر  می شد

پویایی   و      زیبایی    رود   ِ    سپاهان
افسوس  در   اوج  جوانی    پیر  می شد

آری  شفق   خواب خوش   زاینده رودت
با بوسه ی  باران    فقط    تعبیر  می شد

شاعر مهدی حاجیان پناه {شفق}

شعر برای آب رودخانه

هر دو پاک و روشنــی بخش اَند
هر دو صاف و بی غل و غشّ اند
آنقَـدَر صـاف، که عیب ما گـویند
آرزوهــــــــــــایمان زِ ما جـویند
.
لحظه ای هر دوشان به ما گویند
از گذشت عمــر و حالِ ما جویند
می شـود ُزلال، روح مـا، زان دو
چـون زُلالی، ببـــــــارد از آن دو
..
هر دو انـدوه و غــم زِ دل ببـرند
هر دو تصـویرها، به هم شکننـد
آنچنـان آن دو، وابسته به همند
که طـری، تازگـــی، هدیه دهنـد
...
هر دو با سنگ شکستــه شوند
روح و جـان را لطیف بکننـــــد
هر دو باعثِ رفع خمیـازه شوند
روح ها زِدیدن شانِ تازه بشوند
....
صورت ما به هر دو پیــدا شود
آری به هر دوشان، هویدا شود
...
سلیمان بوکانی حیق

شعر کوتاه در وصف خلیج فارس

کرانه ای کرانه
که می خوانی ترانه
بوسه زنی به ایران
هر لحظه در زمانه
تو خلیج نیلگونی
خلیج فارس ایران
تو هستی جاودانه
کرانه ای کرانه
که می خوانی ترانه
با ما بمان همیشه
از خود بران بیگانه
ای عشق زیبای من
در تمام زمانه
با ما بمان همیشه
تو هستی جاودانه

شاعر منصور چقامیرزایی

شعر احساسی در باب اقیانوس

بنام اهورایی ترین نام
بنام تنهاترین که خاص نرین  صفت یگانگیست
تنهاتراز  نهنگ آبهای سرد ژرفترین اقیانوس شدم
باز زخم هایی عمیق منبعی موزون از فرکانسی جدا جدا
و انگار  خدا دستهایش پس  تقدیر من شسته  تا غبار خورشید را فوت کند
ایل من از  پاییزی ترین  اقلیم خود کوچیدن کرد
و من تنهابی خود را به دامن آلیج گره زده ام
مسیر  شمالی ترین قله ها و پشت دریاها  در ذهنیت ناشناخته سرنوشت
  انزوایم  همچون جزیزه ای که  متروکه  از آن بالا  زده
در می نوردم
با آوازی از فردایی بدنبال امروز
مرزها در زیر چکمه هایم آب میشوند
من صدایی هستم  که در هیدروفون  استیتسون نهفته ام
مثل اولین پرتو یی که
  خدا  بر چتر  سوخته ام می تاباند
گاهی حتی تاریکی ام را  متفاوت  حس کرده ام
و کنار نهری در انتظار دسته گلی که تو به آب می اندازی
این باغچه سیبی  ندارد
و آخرین وارث این قبیله
در هبوطی رازناک
برای سقوطی دونفره از آسمانی که از خدا آبی تراست
،ر اهورایی

شاعر رضا بختیاری

همچنین بخوانید:

دلنشین ترین اشعار احساسی و رمانتیک در وصف مادر

متن شعر مادر خوبم - شعر مادر جدید - بهترین شعر درباره مادر - شعر برای مادر کوتاه - شعر مادر از سعدی - شعر در مورد مادر از مولانا