دهکده ای که عروسک ها جای مردمش را گرفتند!

تسوکیمی زمانی در ناگورو بزرگ شد که شهری پرجمعیت با مدرسه‌ای پر از دانش‌آموزان جوان بود. در دوران دبیرستان به همراه پدر و مادرش به اوزاکا نقل مکان کرد. او در اوزاکا ازدواج کرد و صاحب فرزندان شد، در حالی که والدینش در نهایت به ناگورو بازگشتند. پس از مرگ مادرش، تسوکیمی در سال 2002 برای مراقبت از پدرش نقل مکان کرد. در آن زمان، جمعیت شیکوکو کاهش پیدا کرده بود، با مهاجرت غیرقابل اجتناب جوانان به شهرها، مرگ و میر بیش از تولد، و خدمات ضروری به تدریج کاهش یافت.

تسوکیمی در ناگوروی ساکت و آرام، شروع به کشت سبزیجات کرد، اما کلاغ‌ها آزاردهنده بودند. او برای اینکه به آنها چیزی فکر کند مترسکی شبیه پدرش ساخت و در باغش گذاشت. او از اینکه دید همسایه‌هایش مترسک را با پدر واقعی‌اش اشتباه می‌گیرند بسیار شگفت‌زده شد !

وقتی همسایگانش یکی پس از دیگری مردند، تسوکیمی شروع به بزرگداشت آنها با مترسک کرد. این موارد توجه مسافران خارجی و سپس روزنامه نگاران را به خود جلب کرد و به لطف قدرت اینترنت، رونق کوچکی به وجود آمد. 

تسوکیمی چند صد مترسک ساخته است. حدودا سه روز طول میکشه تا یکی را بسازد. صورت با پارچه کشسان پر شده با چوب پنبه ساخته شده است. این پارچه برای ایجاد ویژگی های اصلی با دوخت نیشگون می گیرد و چشم ها دکمه ای هستند.  

 برای اینکه عروسک‌ها فوراً پوسیده نشوند، لباس‌های ضدآب به تن می‌کنند و سپس لباس‌های بیرونی که «شخصیت» آن‌ها را مشخص می‌کند، می‌پوشند. سپس وقت آن است که «شخص» موقعیت خود را در روستا بگیرد و برای عکس بازدیدکنندگان ژست بگیرد.

اگر از ناگورو دیدن کنید و در مسیرهای معدود آن سرگردان باشید، احتمال زیادی وجود دارد که با خود تسوکیمی روبرو شوید و به خانه شگفت انگیز او دعوت شوید. او از بازدید شما تشکر خواهد کرد و می گوید:  امیدوارم که دوباره بیایید. 

به لطف ایشون محل زندگیشون الان مورد توجه توریستها قرار گرفته و خودشون هم کارگاه آموزشی ساخت عروسک برای علاقمندان رو برگزار میکنند.
چه تلنگر عجیبی... 
اطرافیانمون قراره ما رو چجوری یادشون بمونه؟
اصلا قراره ما رو یادشون بمونه؟!  

منبع: twitter.com/HGouldian