راز جنگل نقره ای: داستانی آموزنده برای کودکان

قصه «رازِ جنگلِ نقره ای» (برای کودک ۹ ساله)

هیچ کس توی روستای سنگ آباد جرأت نمی کرد بعد از غروب پا بگذارد توی جنگلِ پشت تپه. می گفتند درخت هایش نقره ای اند. می گفتند شب ها صدای آواز می آید از بین شاخه ها. می گفتند هرکس برود، راه برگشت را گم می کند.

اما آرمان نه سالش بود و دیگر از قصه های ترسناک مادربزرگ خسته شده بود.

حرکت به سوی جنگل

یه عصر پنجشنبه، آرمان کوله پشتی اش را برداشت. یک چراغ قوه، یک دفترِ نقاشی، و سه تا بیسکویت گذاشت توی آن. به مادرش گفت: «می رم تا لبِ جنگل. فقط لبِ جنگل.»

مادرش سر تکان داد. اما چشم هایش گفت: مواظب باش.

آرمان رفت. از تپه بالا رفت و ایستاد.

جنگل واقعاً نقره ای بود. نه به خاطر جادو، بلکه به خاطر مه. مه غلیظ و سفید لای درخت ها پیچیده بود و نورِ نارنجیِ غروب که از بین شاخه ها رد می شد، همه چیز را نقره ای کرده بود.

آرمان نفس عمیقی کشید و پا گذاشت بین درخت ها.

صدای ناشناخته

ده دقیقه رفت. بیست دقیقه رفت. بعد صدایی شنید.

نه آواز بود، نه زوزه. یه صدای تِق تِق بود. مثل چکش روی چوب؛ منظم و آهسته. صدا از عمق جنگل می آمد.

آرمان ایستاد و گوش داد. تِق... تِق... تِق...

رفت جلو. هر قدم، صدا بلندتر می شد. قلبش تند می زد، اما پاهایش نمی ایستادند.

دیدار در میان جنگل

رسید به یک سبزه زار کوچیک. وسط سبزه زار، یه پیرمرد نشسته بود. ریش سفیدِ بلندی داشت و کلاه نمدی سرش بود. داشت با یه چاقوی کوچیک، یه تکه چوب را می تراشید. تِق تِقِ چاقو روی چوب بود که آرمان شنیده بود.

پیرمرد سر بلند کرد و لبخند زد. گفت: «اوه! بالاخره یکی اومد.»

آرمان آب دهانش را قورت داد و گفت: «شما... شما کی هستید؟ همه می گن اینجا ترسناکه.»

پیرمرد خندید. خنده اش مثل صدای خش خش برگ ها بود. گفت: «ترسناک؟ من چهل ساله اینجام. دارم برای بچه های روستا اسباب بازی چوبی می سازم. ولی هیچ وقت هیچ کس نیومد این ورِ تپه. همه ترسیدند.»

پایانِ ترس

آرمان نشست کنار پیرمرد. پیرمرد یه اسبِ چوبیِ نیمه کاره بهش نشان داد. یالِ اسب را با دقت می تراشید.

آرمان گفت: «چرا نمیاید توی روستا؟»

پیرمرد شانه بالا انداخت و گفت: «اولش که اومدم، بچه ها ازم می ترسیدند. ریشم بلند بود، تنها بودم... بعد عادت کردم به سکوتِ جنگل. ولی دلم برای صدای خنده ی بچه ها تنگ شده.»

آرمان دفتر نقاشی اش را باز کرد و شروع کرد به کشیدنِ پیرمرد؛ پیرمرد، اسب چوبی و درخت های نقره ای.

بعد گفت: «فردا دوستامو میارم. قول می دم.»

فردا شد. آرمان سه تا از بچه های کلاسشان را برد. بعد پنج تا. بعد ده تا.

همچنین بخوانید:

پیک نیک شاد زیر آب با لاک پشت خندان

در یک پیک نیک زیر آب، مرواریدک و خانواده اش یاد می گیرند که گاهی بی نظمی می تواند شادی بیشتری به همراه داشته باشد.

پیرمرد به هرکدام یه اسباب بازی چوبی داد؛ یکی اسب، یکی پرنده و یکی یه قایقِ کوچیک.

و جنگلِ نقره ای، دیگر ترسناک نبود.

فقط یه جنگل بود، با یه پیرمرد مهربان و صدای تِق تِقِ چاقو روی چوب.

و این قصه، مثل مه، آروم نشست توی ذهنت.