دلگرم
امروز: شنبه, ۳۰ آبان ۱۴۰۵ برابر با ۱۱ جمادى الآخر ۱۴۴۸ قمری و ۲۱ نوامبر ۲۰۲۶ میلادی
داستان کودکانه نهال و اژدهای خندان و بازگشت خنده به دهکده
زمان مطالعه: 3 دقیقه
نهال دختر کوچک دهکده با کمک اژدهای نقاشی خود خنده های دزدیده شده مردم را از جادوگر بدجنس پس گرفت و شادی را به روستا بازگرداند.

قصه تصویری نهال و اژدهای خندان برای کودکان

یکی بود، یکی نبود. غیر از خدا هیچ کس نبود. در میان تپه های سرسبز و قشنگ، دهکدهٔ کوچک و باصفایی وجود داشت. در این دهکده همه چیز روشن، زنده و پر از شادی بود. بچه ها روی چمن های نرم می دویدند و بازی می کردند. همسایه ها از روی ایوان خانه هایشان برای هم دست تکان می دادند. صدای خنده های شاد آن ها همیشه در هوای گرم بعدازظهر در کوچه می پیچید.

قصه تصویری

اما یک روز ابری، جادوگر حسودی به نام «خانم دوده» مثل باد وارد دهکده شد. جادوگر شنل تاریک و سیاهی به تن داشت که با وزش باد در هوا تکان می خورد. خانم دوده با خنده ای بلند و ترسناک، دست هایش را بالا برد. هووووف! جادوگر تمام خنده های مردم دهکده را یک جا بالا کشید و آن ها را داخل یک شیشهٔ غول پیکر زندانی کرد.

داستان تصویری

همان لحظه، تمام رنگ های دهکده غیب شدند. سقف های سرخ و درخشان خانه ها و درخت های سبز، کمرنگ و کمرنگ تر شدند تا اینکه به رنگ خاکستری تیره و غبارآلود درآمدند. دیگر هیچ کس لبخند نمی زد و هیچ کس شوخی نمی کرد. تمام دهکده در سکوتی غم انگیز و سنگین فرو رفت و هیچ صدای بازی و شادی از کوچه ها به گوش نمی رسید.

قصه کوتاه

دختر کوچولویی به نام «نهال» از پنجره به کوچه های ساکت نگاه کرد و اخم هایش در هم رفت. دل نهال برای صدای خنده ها تنگ شده بود و می خواست شادی را دوباره برگرداند.

نهال با عجله به اتاق خوابش دوید. یک کاغذ خیلی خیلی بزرگ را روی زمین پهن کرد و جعبهٔ مدادشمعی های دوست داشتنی و رنگارنگش را از کمد برداشت. دخترک عکس یک اژدهای غول پیکر را کشید؛ اژدهایی با چشم های درشت و مهربان و دهانی بزرگ که انگار داشت از ته دل به یک لطیفهٔ بامزه می خندید.

داستان کودکانه نهال و اژدهای خندان و بازگشت خنده به دهکده

نهال آخرین پولک اژدها را هم رنگ کرد. بعد، چشم هایش را محکم بست و آرزو کرد کاش قهرمانی پیدا شود و مردم دهکده را از این سکوت غم انگیز نجات دهد. صبح روز بعد، نهال از خواب بیدار شد و چشم هایش را مالید. ناگهان شگفت زده شد؛ کاغذ بزرگی که روی زمین پهن بود، کاملاً سفید و خالی شده بود!

داستان کوتاه

نهال با عجله سمت پنجرهٔ اتاقش دوید و پایین را نگاه کرد. درست وسط حیاط خانه شان، یک اژدهای واقعی و غول پیکر ایستاده بود و بال هایش را تکان می داد!

اژدها پولک های سبز و درخشانی داشت و چشم هایش خیلی مهربان بود. وقتی نفس می کشید، پوزه اش بوی خوبِ یک جعبه مدادرنگیِ نو و تازه می داد.

همچنین بخوانید:
ماجرای سبزی فروش و دونده ای که زودتر به کلانتری رسید

ماجرای سبزی فروش و دونده ای که زودتر به کلانتری رسید

روایت پدربزرگ از تجربه تلخ خود نشان می دهد که در بسیاری از دعواهای خیابانی هر کس زودتر به کلانتری برود برنده است.

نهال با صدای آهسته گفت: «وای!»

بعد با قدم های ریز به حیاط رفت، دستش را روی بینی سبز و نرم اژدها کشید و گفت:
«اسم تو را می گذارم خط خطی!»

قصه کودکانه

خط خطی از خوشحالی پوفی کرد و دودی شبیه به تراشه های مداد از بینی اش بیرون داد. بعد بال بزرگش را پایین آورد تا نهال بتواند پشتش سوار شود. نهال با خوشحالی فریاد زد: «من آماده ام، پرواز کن!»

داستان کودکانه

این داستان ادامه دارد

 

دیدگاه ها

اولین نفر برای ثبت دیدگاه باشید !



hits