دلگرم
امروز: شنبه, ۳۰ آبان ۱۴۰۵ برابر با ۱۱ جمادى الآخر ۱۴۴۸ قمری و ۲۱ نوامبر ۲۰۲۶ میلادی
تراژدی روستا؛ داستانی از خشم جمعی و تبعید
زمان مطالعه: 2 دقیقه
راوی از برخورد خشن کشاورزان با خود پس از گفتن حرفی نابجا در حضور فرمانده ژاندارمری می گوید و از مرگ خویش در سی سالگی حکایت می کند.

ادامه قصه مقصر اصلی برای نوجوانان

یک دفعه اخم های آن ها توی هم رفت، نگاه دوستانه آن ها رنگ خشم و نفرت پیدا کرد چون نمی خواستند با فرمانده ژاندارمری دربیفتند. اگر فرمانده ژاندارم ها این حرف ها را می شنید دستور می داد دهکده را زیرورو می کردند... بعداً فهمیدم که حرف بیجایی زده ام ولی چه فایده کشاورزان فوراً سفره غذا را از جلوی من جمع کردند و یک نفر که پهلوی دستم نشسته بود به طوری محکم روی دستم زد که تیکه کباب از دستم روی زمین افتاد!

کدخدا که کنار ژاندارم ها نشسته بود شروع به غرغر... کرد. چشمت کور!... دنده ات نرم!... معلوم میشه آدم خیلی ناراحتی هستی... بیخودی نیست دولت تو را تبعید کرده. یک دفعه همگی به طرفم حمله کردند و با چوب و چماق و سنگ تنم را لت وپار کردند و زیر دست و پای آن ها در سن سی سالگی جوان مرگ شدم...

داستان کوتاه

به طوری تحت تأثیر حرف های طرف قرارگرفته بودم که خودم را فراموش کردم و انگار در بهترین سالن ها مشغول تماشای رقص دختران و زنان جوان هستم. موقعی که آن مرد ساکت شد یک دفعه به خودم آمدم و باحالت دل سوزی و ترحمی که انسان در مقابل دیوانه ها و آدم های شکست خورده دارد به روی او نگاه کردم و بااینکه مطمئن بودم هذیان می گوید برای دل داری و دل خوشی او گفتم:

- پس شما خیال می کنید در قرن دوازده زنده بوده اید؟

خیلی جدی و مطمئن جواب داد:

- خیال نمی کنم... حتم دارم. حتی چند روز به محلی که کشاورزان مرا کشتند رفتم، دیدم در آنجا یک هتل توریستی ساخته اند...

از اینکه این قدر جدی حرف می زد خنده ام گرفت... پرسیدم:

- خب، بعد چی شد؟

همچنین بخوانید:
قسمت دوم قصه مقصر اصلی: ماجرای یک زندانی در عصر عثمانی

قسمت دوم قصه مقصر اصلی: ماجرای یک زندانی در عصر عثمانی

روایت مردی که به جرم افکار منحرف در قرن دوازدهم هجری به حبس ابد محکوم شد و در مسیر زندان با کمک کشاورزان مهربان جان سالم به در برد.

این داستان ادامه دارد

 

دیدگاه ها

اولین نفر برای ثبت دیدگاه باشید !



hits