دلگرم
امروز: شنبه, ۳۰ آبان ۱۴۰۵ برابر با ۱۱ جمادى الآخر ۱۴۴۸ قمری و ۲۱ نوامبر ۲۰۲۶ میلادی
قسمت دوم قصه مقصر اصلی: ماجرای یک زندانی در عصر عثمانی
زمان مطالعه: 3 دقیقه
روایت مردی که به جرم افکار منحرف در قرن دوازدهم هجری به حبس ابد محکوم شد و در مسیر زندان با کمک کشاورزان مهربان جان سالم به در برد.

ادامه داستان مقصر اصلی برای نوجوانان

- بله برادر جان در سال 1154 من در قالب فرزند یکی از مأمورین قصر سلطنتی عثمانی به دنیا آمدم... پدرم یکی از افراد بانفوذ دربار عثمانی بود... من از وضع نابسامان آن روز کشور رنج می بردم. مردم در زحمت و فشار زیادی زندگی می کردند... هرقدر می خواستم افکارم را کنترل کنم نمی توانستم... حرف هایی که می زدم با مذاق بزرگان کشور جور درنمی آمد. هنوز سی سالم تمام نشده بود که مرا به جرم افکار منحرف به دادگاه نظامی بردند و به خاطر احترام پدر و گریه و التماس های مادرم حکم اعدام من به حبس ابد تبدیل شد. دو نفر ژاندارم مسلح سوار بر اسب مرا درحالی که دست هایم با طناب محکم بسته شده بود در وسط انداختند.

کشان...کشان به طرف زندانی که تا آخر عمر می بایست آنجا بمانم می بردند... روزها در بیابان راه می رفتیم. مأمورین هر وقت گرسنه می شدند از خورجین های خود مرغ و ماهی و حلوا بیرون می آوردند و می خوردند ولی از خرده نان هایشان هم به من یک لقمه نمی دادند.

داستان جذاب

گرسنه و تشنه پای پیاده به مسافرت ادامه می دادیم. در این راه طولانی زیر کفش هایم پاره شد، پاهایم به سنگ ها گرفته زخم شده بود، دیگر رمق راه رفتن نداشتم. همین طور که سوارها مرا کشان کشان می بردند گذارمان از میان دهکده ای افتاد.

کشاورزان که مرا به آن حال دیدند دلشان به رحم آمد به مأمورها گفتند: کمی کنار این چشمه آب بنشینید خستگی درکنید... منظور آن ها این بود که من خستگی درکنم... و آب ونانی به من بدهند... مأمورین قبول کردند زیر سایه یک درخت بزرگ نشستم. کشاورزان پیش من آمدند و آهسته سؤال کردند: گناهت چیه؟!

می دانستم که اگر تقصیرم را بگویم ممکن است بلایی به سرم بیاورند، ازاین جهت پولتیکی به کار بردم و گفتم: چون از دستور ژاندارم ها سرپیچی کردم این طور کشان کشان و پای پیاده مرا می برند. کشاورزها که دل خوشی چندانی از ژاندارم ها ندارند... وقتی این حرف را شنیدند بیشتر به من محبت کردند و گفتند: خیلی خوب کاری کردی زنده باشی... معلوم میشه آدم باشهامتی هستی... از ژاندارم ها تقاضا کردند طناب های دست مرا باز کنند تا بتوانم کمی غذا بخورم...

ژاندارم ها در مقابل التماس ها و خواهش های آن ها طناب های دستم را شل کردند و کشاورزان در یک چشم به هم زدن سفره مفصلی انداختند و چند جور غذا پلو مرغ و کباب بره و شربت و مربا برایم آوردند... من مشغول خوردن شدم... کشاورزان آهسته به ژاندارم ها بدوبیراه می گفتند و به آن ها نفرین می کردند درحالی که ژاندارم ها مقصر نبودند.

مقصر اصلی دیگری بود... تصمیم گرفتم موضوع را به آن ها بگویم. گفتم: دوستان عزیز، ژاندارم ها زیاد تقصیر ندارند این ها وظیفه خودشان را انجام می دهند اگر شما هم جای آن ها بودید، همین عمل را می کردید... کشاورزان پرسیدند: پس مقصر اصلی کیه؟ مقصر اصلی فرمانده این هاست که به این ها دستور داده مرا به زندان ببرند.

همچنین بخوانید:
اعترافات یک دیوانه: خاطرات چندصد ساله از روم تا امروز

اعترافات یک دیوانه: خاطرات چندصد ساله از روم تا امروز

مردی که روبرویم نشسته بود، مدعی شد روحش چندین بار در کالبدهای مختلف حلول کرده و خاطراتی از پانصد ششصد سال پیش دارد؛ آیا این گفت وگو سرآغاز باور به…

این داستان ادامه دارد

 

دیدگاه ها

اولین نفر برای ثبت دیدگاه باشید !



hits