دلگرم
امروز: شنبه, ۳۰ آبان ۱۴۰۵ برابر با ۱۱ جمادى الآخر ۱۴۴۸ قمری و ۲۱ نوامبر ۲۰۲۶ میلادی
تناسخ یک روح عدالت خواه؛ داستان سفر در زمان و ظلم ستیزی
زمان مطالعه: 3 دقیقه
روحی که پس از مرگ، دوباره در کالبد یک راننده گاری پستی متولد می شود و در سفر به سراسر جهان، شاهد بی عدالتی و زورگویی بالادستان است، اما تلاش او برای عدالت به زندان و سرانجام مرگش به دست مردمی می انجامد که از خشم حاکمان می ترسند.

قسمت چهارم داستان مقصر اصلی 

- بار دوم در سال 1204 به دنیا آمدم. این بار روحم در کالبد یک راننده گاری پستی دمیده شد. کار من حمل ونقل مسافر در سرتاسر دنیا بود... همین طور که کشورها را می گشتم رفتار بالادست ها را با زیردستان می دیدم هرکس به دیگری که زورش می چربید او را لخت می کرد و اموالش را به غارت می برد.

من سعی می کردم جلوی بی عدالتی ها را بگیرم... این فکر و عمل من رهبران آن زمان را عصبانی کرد مرا دادگاهی کردند و محکوم به حبس ابد شدم، بازهم دو نفر مچ های دست مرا با طناب محکم بستند و به طرف قلعه ای که تا آخر عمر می بایست در آنجا زندانی باشم می بردند.

روزها تشنه و گرسنه مرا کشان...کشان در بیابان راه می بردند... از جای طناب های مچ دستم خون می چکید... پوستم به استخوان هایم چسبیده بود... یک روز نزدیک ظهر از کنار یک شهری می گذشتیم...

عده ای از مردم که در کنار قهوه خانه ای جمع شده بودند با دیدن من دلشان به رحم آمد، به مأمورین گفتند: چند دقیقه زیر سایه بان قهوه خانه استراحت کنید. در آنجا نشستم برای ما چایی آوردند یکی از آن ها از من پرسید: جرمت چیه؟

داستان کوتاه

خیلی آهسته بدون اینکه صدایم به گوش مأمورین برسد جواب دادم: دستور ژاندارم ها را گوش نکرده ام. از شهامت من خیلی خوششان آمد و گفتند: «خیلی خوب کاری کردی...این ها آدم های زورگویی هستند...» مردم از مأمورین تقاضا کردند طناب های مچ دست مرا بازکنند وعده ای رفتند برای من غذا بیاورند.

من چون می دانستم مردم حالا خیلی از بار اولی که زنده بودم روشن فکرتر و داناتر شده اند و بیشتر می فهمند، گفتم: ژاندارم ها گناه ندارند، مقصر اصلی فرماندهان آن ها هستند که به ژاندارم ها دستور دادند با من این جور رفتار کنند. مردم شهر گفته های مرا قبول کردند: درسته حق با شماست... سفره مفصلی بازکردند چند نوع خوراک گوشتی و چند نوع شربت و مربا جلوی ما گذاشتند. من همان طور که مشغول خوردن بودم، گفتم: فرمانده ها هم زیاد تقصیر ندارند مقصر اصلی فرمانده شهر است که همه به دستور او عمل می کنند.

به محض اینکه این حرف از دهانم خارج شد، حضار عصبانی شدند و گفتند: خفه شو... خائن وطن فروش... عده ای به طرفم حمله کردند کاسه شربتی را که تازه یک جرعه از آن خورده بودم از دستم گرفتند و روی زمین ریختند. خودم را هم روی زمین انداختند و با سنگ و چوب آن قدر توی سرم زدند که جابه جا کشته شدم. چون آن ها می ترسیدند اگر این حرف به گوش فرماندار برسد زندگانی شان را تباه کند. مرد بازهم ساکت شد...

گفتم:

- حقیقتاً ماجرای غم انگیزی داشته اید...

همچنین بخوانید:
تراژدی روستا؛ داستانی از خشم جمعی و تبعید

تراژدی روستا؛ داستانی از خشم جمعی و تبعید

راوی از برخورد خشن کشاورزان با خود پس از گفتن حرفی نابجا در حضور فرمانده ژاندارمری می گوید و از مرگ خویش در سی سالگی حکایت می کند.

این داستان ادامه دارد

 

دیدگاه ها

اولین نفر برای ثبت دیدگاه باشید !



hits