شعر عارفانه صائب تبریزی در وصف پاییز

شعر صائب تبریزی در مورد پاییز

خاک را دامانِ پر زر می‌کند فصل خزان

بادها را کیمیاگر می‌کند فصل خزان

شاخساران را به رنگ عود برمی‌آورد

برگ‌ها را صندلِ تر می‌کند فصل خزان

طوطیان سبزپوشِ عالم ایجاد را

حلۀ طاوس در بر می‌کند فصل خزان

از رخِ زرین، بساط خاک را در یک نفس

آسمانِ پر ز اختر می‌کند فصل خزان

می‌پرد چون نامۀ اعمال، برگ از شاخسار

باغ را صحرای محشر می‌کند فصل خزان

رتبۀ ریزش بود بالاتر از اندوختن

از بهاران جلوه خوش‌تر می‌کند فصل خزان

برگ را چون میوه‌های پخته می‌ریزد به خاک

پایِ خواب‌آلود را پر می‌کند فصل خزان

بوسه بر دستش، که از نقش و نگار دلفریب

برگ‌ها را دستِ دلبر می‌کند فصل خزان

گرچه از دست زرافشانش زمین، کانِ طلاست

خرقۀ صدپاره در بر می‌کند فصل خزان

از رخ چون زعفران، چینِ جبینِ خاک را

خنده‌رو چون سکۀ زر می‌کند فصل خزان

در کهنسالی عیار فکرها روشن‌ترست

آب‌ها را پاک‌گوهر می‌کند فصل خزان

شوق آتش را هوای سرد، دامان صباست

رغبت می ‌را فزون‌تر می‌کند فصل خزان

می‌کَند از پیکر بستان لباس عاریت

برگ‌پوشان را قلندر می‌کند فصل خزان

بر امید خط پاکی از جهان رنگ و بو

هر چه دارد خرج دفتر می‌کند فصل خزان

می‌زند بتخانۀ گلزار را بر یکدگر

کار ابراهیم آزر می‌کند فصل خزان

برگ‌ها را می‌کند در کف زدن بی‌اختیار

چون سماع بی‌خودی سر می‌کند فصل خزان

گر چنین از آه سرد آتش زند در بوستان

عندلیبان را سمندر می‌کند فصل خزان

از برات عیش، صائب دامن آفاق را

با پریشانی توانگر می‌کند فصل خزان

شعر با واژه آئینه | 33 شعر زیبا در مورد آئینه

21 شعر کوتاه زیبای عاشقانه در وصف غنچه

شعر با واژه پیری | 61 شعر زیبا درباره پیری و تنهایی

شعر با واژه زلف | 48 شعر زیبا در وصف زلف یار از شاعران مشهور ایرانی