اشعار زیبا درباره پیری و تنهایی از شاعران بزرگ

برگزیده اشعار زیبا در وصف پیری و تنهایی

 

هر چند پیر و خسته دل و ناتوان شدم       

      هر گه که یاد روی تو کردم جوان شدم
حافظ

شعر با واژه پیری از اوحدی مراغه ای

ای سرو که اسباب جوانی همه داری        

      با ما به جف ا پنجه مین داز که پیریم
اوحدی مراغه ای

شعر با واژه پیری از صائب تبریزی

آدمی پیرچو شدحرص جوان می گردد        

      خواب در وقت سحرگاه گران می گردد
صائب تبریزی

شعر صائب تبریزی در وصف پیری

این سطرهای چین که ز پیری به روی مااست    

    هر یک جداجدا خط معزولی قوا است
صائب تبریزی

شعر با واژه پیری از نظام وفا

پیری رسید و فصل جوانی دگر گذشت       

       دیدی دلا که عمر، چسان بی خبر گذشت؟
نظام وفا

پیری در شعر صائب تبریزی

پیری مرا اگر چه فراموشکار کرد           

          از  دل  نبرد  یاد  زمان  شباب   را
صائب تبریزی

شعر با واژه پیری از کلیم کاشانی

پیری رسید و موسم طبع جوان گذشت      

     تاب تن از تحمّل رطل گران گذشت
کلیم کاشانی

شعر صائب تبریزی در مورد پیری

پیری و طفل مزاجی بهم آمیخته ایم        

       تا شب مرگ به آخر نرسد بازی ما
صائب تبریزی

شعر با واژه پیری از شیخ بهایی

عهد جوانی گذشت در غم بود ونبود         

     نوبت پیری رسید صدغم دیگر فزود
شیخ بهایی

شعر پیری صائب تبریزی

ریشه نخل کهنسال از جوان افزونتر است   

     بیشتر دلبستگی باشد به دنیا پیر را
صائب تبریزی

شعر صائب تبریزی در وصف پیری

پیری اگر که گوهر دندان زمن گرفت      

        شادم که بی نیاز مرا از خلال کرد
صائب تبریزی

شعر پیری از صائب تبریزی

از پیر گوشه گیری و سیر از جوان خوش است 

   از تیر راستی و کجی از کمان خوش است
صائب تبریزی

شعر درباره پیری صائب تبریزی

هر چند گرد پیری بر رخ نشست مارا       

     مشغول خاک بازی است دل برقرار طفلی
صائب تبریزی

شعر با واژه پیری از نظامی

غافلی از قدر جوانی که چیست        

          تا نشوی پیر ندانی که چیست
نظامی

شعر با واژه پیری از مسعود سعد سلمان

دریغا     جوانی   و  آن    روزگار          

          که  از  رنج  پیری  تن  آگه نبود
مسعود سعد سلمان

شعر با واژه پیری از شهریار

وای چه خسته می کندتنگی این قفس مرا       

  پی ر شدم نکرد از این رنج و شکنجه بس مرا
شهریار

شعر با واژه پیری از حافظ

من پی ر سال و ماه نیم، ی ار بی وفا است      

   ب ر من چ و عمر می گذرد پیر از آن شدم
حافظ

شعر با واژه پیری از مهدی سهیلی

پی رانه سرم تاخت به دل، عشق ج وانی      

    در فصل زمست ان من م و ت ازه نهالی!
مهدی سهیلی

شعر مهدی سهیلی در وصف پیری

پیرما می گفت دریاها فزون از خاک ما است    

        پس مگو دیگر که نقش زندگی برآب نیست
مهدی سهیلی

شعر با واژه پیری از پژمان بختیاری

کنون پیرانه سر با یاد آن گمگشته می پویم         

   ندانم در جهان بی او چه می خواهم چه می جویم؟
پژمان بختیاری

شعر با واژه پیری از عبید زاکانی

گفتیم که ما و او بهم پی ر     شوی م      

         م ا پیر شدیم و او جوان است هنوز
عبید زاکانی

پیری در اشعار صائب تبریزی

پیران تلاش رزق فزون   از جوان    کنند        

      حرص گدا ش ود طرف شام بیشتر
صائب تبریزی

شعر با واژه پیری از حمیدی شیرازی

بیم آن است که تا چشم زنم پیر شوم        

      خستگی آید و پیری و نشیند ب ر من
حمیدی شیرازی

شعر پژمان بختیاری درباره پیری

روح پیران داشتم درجسم زیبای جوانی      

    این زمان روح جوان از عشق و جسمی پیر دارم
پژمان بختیاری

شعر شهریار در مورد پیری

تابه روی چشم سنگین، عینک پیری نهادم     

   می نماید محو و روشن چون یکی رؤیا جوانی
شهریار

شعر پیری از شهریار

الفت پیری و نسیان جوانی بین که دیگر       

    خود نمی دانم که پیری دوست دارم یا جوانی
شهریار

شعر شهریار در وصف پیری

سالها با بار پیری خم شدم در جستجویش    

   تا به چاه گورهم رفتم نشد پیدا جوانی
شهریار

شعر با واژه پیری از نظامی

جوانی   گفت    پیری    را   چه تدبیر      

        که یار از من گریزد چون شوم پیر
جوابش     داد       پیر      نغز    گفتار     

         که در پیری تو خود بگریزی از یار
نظامی

شعر پیری از شهریار

چشم بگشودم و دیدم زپس صبح شباب     

      روزپیری به لباس شب تار آمده بود
شهریار

شعر شهریار در مورد پیری

پیری هر چند  مالدار  و  غنی  است       

         هرگزش   لطف   زندگانی   نیست
شهریار

شعر شهریار برای پیری

به پیری آنچه مرا مانده لذّت یاد است       

       دلم به دولت یاداست اگر دمی شاداست
شهریار

شعر با واژه پیری از خرقانی سروری

گفتی  مرا که پیر  شوی ای  پدر  بیا      

        نفرین که در لباس دعا کرده ای ببین
خرقانی سروری

شعر با واژه پیری از شمس ملک آرا

پیر شدم  پیر  و  زین  دیار  عدم  سیر         

    سیر شود از حیات هر که شود پیر
شمس ملک آرا

شعر با واژه پیری از نقی کمره ای

گذشت  وقت  جوانی  و   شادمانیها        

      رسید    نوبت    پیری   و    ناتوانیها
نقی کمره ای

شعر با واژه پیری از پروین اعتصامی

مخسب آسوده ای برنا که اندر نوبت پیری    

     به حسرت یاد خواهی کرد ایّام جوانی را
پروین اعتصامی

شعر با واژه پیری از منوچهری

گربه پیری دانش بدگوهران افزون شدی        

    رو سیه تر نیستی هر روز ابلیس لعین
منوچهری

شعر با واژه پیری از مجید شفق

دررخ پیران روشندل شبابی دیگر است     

        ساغر مردان حق پر از شرابی دیگر است
مجید شفق

شعر پیری از صائب تبریزی

به این خرسندم از نسیان روزافزون پیری ها      

  که از دل می برد یاد شباب آهسته آهسته
صائب تبریزی

شعر با واژه پیری از سعدی

چو   بر  سر  نشیند ز  پیری  غبار           

           دگر چشم عیش از جوانی  مدار
سعدی

شعر سعدی درباره پیری

نشاط   جوانی   ز   پیران   مجوی        

              که   آب   روان   باز  ناید به جوی
سعدی

شعر پیری از سعدی

پیری و جوانی پی هم چون شب و روزند       

     ما شب شد و روز آمد و بیدار نگشتیم
سعدی

شعر صائب تبریزی در مورد پیری

چهره را از عشق خوبان ارغوانی کرده ایم      

    شوخ چشمی بین که در پیری جوانی کرده ایم
صائب تبریزی

شعر پیری صائب تبریزی

از مشرق بنا گوش، خندید صبح پیری      

       ما تیره روزگاران، در سیر ماهتابیم
صائب تبریزی

شعر صائب تبریزی در وصف پیری

گفتم از پیری شود بند علایق سست تر       

    قامت خم حلقه ای افزود بر زنجیر من
صائب تبریزی

شعر با واژه پیری از ملک الشعراء بهار

سحرگه به راهی  یکی    پیر دیدم        

       سوی خاک خم گشته از ناتوانی
بگفتم : چه گم کرده ای اندرین راه؟         

      بگفتا  جوانی،  جوانی،   جوانی
ملک الشعراء بهار

شعر با واژه پیری از مهری هراتی

ز دامنگیری پیری اگر آگاه می گشتم         

     به ذست غم نمی دادم گریبان جوانی را
مهری هراتی

شعر با واژه پیری از حسین مسرور

چو گم شد از دلت عشق هوسباز         

         هم ان ا شام پیری گشته آغاز
حسین مسرور

شعر با واژه پیری از راهب

به پیری خاک بازی گاه طفلان می کنم برسر     

    که شاید بشنوم زان خاک بوی خردسالی را
راهب

شعر برای پیری از صائب تبریزی

گرچه پیریم از جوانان جهان دلخوش تریم        

      خنده ها بر صبح دارد موی چون کافورما
صائب تبریزی

شعر با واژه پیری از امیری فیروزکوهی

پیری به رخ ما خط از آن روی کشیده است    

      تا خوانی از این خط که ز دنیا چه کشیدیم
امیری فیروزکوهی

شعر با واژه پیری از کلیم کاشانی

تعلّقم به حیات است وقت پیری  پیش           

     که مفت باخته ام موسم جوانی را
کلیم کاشانی

شعر با واژه پیری از نظیری نیشابوری

در پیری  از  هزار  جوان  زنده  دل تریم           

     صد نوبهار رشک برد بر خزان ما
نظیری نیشابوری

شعر پیری صائب تبریزی

مخند ای نوجوان زینهار بر موی سفید من         

     که این برف پریشان بر سر هر بام می بارد
صائب تبریزی

شعر صائب تبریزی برای پیری

گرفتم سال را پنهان کنی، با مو چه می سازی؟    

   گرفتم موی را کردی سیه، با رو چه می سازی؟
صائب تبریزی

شعر با واژه پیری از فرصت شیرازی

من نه پیرسال و ماهم گرسپیدم موی بینی     

    حسرت زلف سیاهی درجوانی کرده پیرم
فرصت شیرازی

شعر با واژه پیری از حسین مسرور

بسا  پیرا  که   دیدم    سر خوش  و  شاد    

       جوان روی و جوان خوی و جوان یار
حسین مسرور

شعر با واژه پیری از ابوالحسن ورزی

هر چند پیر و خسته ام عیش جوانی می کنم         

یک بار دیگر آشتی با زندگانی می کنم
ابوالحسن ورزی

شعر با واژه پیری از حسین مسرور

نه پیری   در گذشت  ماه  و   سال  است      

     که  مرگ عشق و  ترک ایده آل است
حسین مسرور

پیری در اشعار صائب تبریزی

برچهرة من آنچه سفیدی کند نه مو است    

      گردی است مانده بر رخم از رهگذار عمر
صائب تبریزی

شعر پیری از صائب تبریزی

پیمانه ام  ز رعشة  پیری  به  خاک  ریخت   

       بعد از هزار دور که نوبت به ما رسید
صائب تبریزی

شعر صائب تبریزی درباره پیری

شوخی مکن ای پیر که هر موی سپیدی    

      شمشیر زبانی است ز بهر ادب تو
صائب تبریزی