شعر برای تابوت
تابوت بی رسم
از آن بالا
نگاهم به تابوت سرد خویش
وه چه بی رنگ است کوچه مان مادر!
نگاه شرم ، از لایه پنجره
پچ پچ در و همسایه و
نگاه بی روح دَردانه
می ترکد بغض در حنجره .
آهای ، نا مردمان !؟
ببندید، در و پنجره
بی حیایی بس است
به این منظره
من همانم !؟
همان دوست اکبر ، ناصر ، امیر و
پوریایی که می گفتید زبانش خنجره
بدون سوره یاس بردن مرا جرم است
هلهله ای !
شیونی مادر !
مگر امسال
شقایق ها کوچ کرده اند
به یک شاخه نیست
به تابوتم
مرا تحقیر کرده اند
مادر من از تاریکی می ترسم
لایق خرمای شیرین
سوره حمدم
با هزاران قاب عکس
تابوت بی رسمم
شاعر امیر فروتن

شعر غمگین برای تابوت
اگر من مردم
مرا در تابوت سیاهی بگذارید
تا بدانند تاریکتر از تاریکها زندگی کرده ام
دستهایم را بیرون از تابوت بگذارید
تا بدانند به ارزوهایم نرسیدم
چشمهایم را نبندید من چشم انتظار رفتم
به دلداده ی نا مهربانم بگویید
اگر نتوانستم در مجلس عروسی او شرکت کنم
ولی در مجلس عزا وفادار خواهم بود
قالبی از یخ بر زارم بگذارید
تا به جای مادر بر سوگ من گریه کند
به هر کجا بگذرد تابوت من غوغا به پا خیزد
و چه سنگین میرود این مرده از بس ارزو دارد ......
شاعر سحر رحمانی

شعر عاشقانه درباره تابوت
تابوت غم
دلم تنگه برای من
برای خوندن آواز
تمام آینه ها می گن
منو یاد خودم بنداز
دلم رو دور میریزم
خودم رو از تو می گیرم
میرم از قلب تاریکت
شاید روشن شه تقدیرم
میرم جایی که تنهایی
رفیق و همدمم باشه
اگه حتی واسه دردم
هزار تا کووه ، کم باشه
اگه حتی بدون تو
بشم یه بغض سرگردون
یه دنیا گریه میریزم
روو زخم کهنه ی تهرون
برم ....تا انتهای من
برم..... تا عشق برگرده
می خوام ثابت کنم قلبم
خودم رو در به در کرده
توو چشمام حلقه ی اشکم
به دور بغض می گرده
ولی دستای سرد تو
اسیر حلقه ی زرده
اسیر عادت و رویا
سکوت و مرگ ِ تدریجی
تو مُردی و حواست نیست
توو تابوت ِ تنت گیجی
دیگه از شونه های من
غم تابوتتو بردار
چه قد سنگینه نعش تو،
واسه این شونه ی تبدار
من این تابوت بی روحو
به دست مرگ می سپارم
خودم رو دست من میدم
به شعر و زخمه ی تارم
شاعر فریبا موسوی_رها

شعر رمانتیک در مورد تابوت
اومدیم سیاه ننویسیم نذاشتن:
((تابوت لحظه هایم))
از این دیوارها تنم می گیرد امشب
دیدگانم ابریست
(( و روی گونه ام شرجیست ))
بی تو اما
آسمان تب دارد امشب
و هوا رگه های وجود تو را کم دارد امشب
آه ، افسانه چشمانم
بی تو بی طرح و رنگ است
و بی یاس نفس هایت
آسمان هم کمی دلتنگ است
در سکوت لحظه ها
هیاهوی باران مشت می کوفت بر دیوارها
اینک، اینجا
ترک گرفته است شیشه نازک دل ماه
امشب این ثانیه های موذی
قصد آزار وجودم دارند
و تنم بی حضور روشنت می سوزد امشب
و تو در توی این شب تیره و تار وکبود
یخ کرده پای ذهن
تنگم از تاروپود لحظه هایت خالیست
از سکوت مرگ اندود هفت پیچ زمان
دل دیوار هم ترک برداشت
وقتی تابوت تنگ لحظه ها مرا در بر گرفته بود
آنسوی دشت چشمهایم آتش گرفته بود
سینه آن آسمان تنها را دسته ای کرکس گرفته بود
شاعر رها رضایی

شعر نو برای تابوت
سالیان بسیار گذشت و هنوز
صدای چرخ شکسته ی آن درشکه چی
که با ضرب آهنگ
ملال آور سم اسب پیر و لنگانش
بر سنگفرش اندیشه های من
تابوت خاطرات با تو بودن را
با هن و هن فراوان پیر زمان
وشکوه از سنگینی بار بی ثمنش
در کوچه های سنگلاخ تنهایی
بر دوش می کشد
تا بسپرد
به خاک سرد گور عمر من
آزار می دهد مرا !
شاعر سیامک

شعر روزی ز سر سنگ عقابی به هوا خاست از ناصر خسرو
۱۱۰ شعر زیبا در وصف دوست و دوستی
شعر عید نوروز کارو | اشعار زیبای کارو درباره نوروز و حاجی فیروز












بلک فرایدی ۲۰۲۶ چه روزی است؟ تاریخ جمعه سیاه در ایران و جهان + راهنمای خرید با تخفیف واقعی
«با یک لیوان ماست و ۳ تخم مرغ این کیک نرم و پف دار را برای عصرانه درست کنید»
ضرب المثل بعد از چهل سال گدایی، شب جمعه را گم کرده!
راهنمای کامل نگهداری گیاه لیروپ
استفاده هوشمندانه از رنگ های گرم در دکوراسیون خانه
اصطلاح Down Bad چیست؟ معنی و کاربرد
مام ضد تعریق را شب بزنیم یا صبح؟
کم خوابی و تأثیر آن بر تمرکز و تصمیم گیری روزانه
چرا بعضی حیوانات غذای خود را پنهان می کنند؟
دیدگاه ها