زیباترین اشعار احساسی و عاشقانه درباره قاصدک

شعر با قاصدک

قاصدک...
قاصدک سوز نفس را تو فقط میدانی......
قاصدک درد دلم را تو فقط میخوانی......
قاصدک زخم زبانها بشنیدم ز همه.......
قاصدک نی بنوا زخم زبانها شنوی.....
قاصدک قصه ی این ساز قدیمیست...
قصه ی آتشیست،قصه ی اسیریست....
قاصدک میدانی؟؟؟؟؟؟
من اسیرم به همه!!مثل این میماند که بمانی در قفس...
قفسی سرد و پر از تنهایی ......
راستی!میشود کاری کنی؟
میشود پیش خدایم بروی؟
و بگویی که این بنده ی تو کیست؟چه کرده؟و چرا نالان است؟
و بگویی :این بنده ی تو نیست شایسته ی رحم؟
قاصدک!بگو او گفته بمن که دلش راضی است از خداوند خودش.....
بگو او گفته بمن.........!
قاصدک این لحظه دل من خونین است...
قاصدک!هیسسس!
وای بر من!قاصدک دیگر نیست....
قاصدک تاب سخن را نداشت.....
قاصدک!قاصدکان سخت رمیدن،اگر از خواب برایند،اگر از من بپرسند چه بگویم؟
نه!.......
من دگر طاقت این تاب ندارم!.....
قاصدک!آموختم! راه و رسم دوستی؟
پس من این جا چه کنم؟..
بار الها !اینجا تو و من رو در رو!و بدون هیچ دوست تک و تنها ماندیم...
تو و من آگاهیم!ز غبار این دل........

شاعر راضیه الهامی

شعر در وصف قاصدک

قاصدکی بی خبر از همه جا
بی مقصد
بی مقصود
سرگردان
مسافری که هرگز ارابه ران باد
پیاده شدنش را ندید
در ذهن باد هنوز تصویر مبهمی از آن کودک می وزید
و قاصدک تنها مسافری بود که می دانست
 ساز باد برای رقصاندن کوک شدست
همیشه در گفت وگوی قاصدک و باد قهقهه کودکی زوزه می کشید
باد قاصدک را به دیدار تمام پنجره ها برد
و پشت پرده ها را به او نمایاند
لرزیدن عریانی را
او را هم سفر پرستوها کرد
هجرت را لمس کرد
معنی پرواز را چشید
باد قاصدک را به مهمانی شبانه ی شمع و پروانه برد
باد می گفت همیشه در نزدیکی شمع
از سرم دود بلند می شود
قاصدک تازه فهمید عشق و جنون چگونه دور هم طواف می کنند
در حافظه ی دریا
روز
خورشید را دید
شب
ماه را دید
مسیر تمام رود ها را دید
و با این حال فراموشی در فکر دریا موج می زد
قاصدک اولین بار از زبان جاری رود مقصد را می شنید
به دریا که رسیدند
دریا از مقصودی بی مقصد گفت
و سفر برای قاصدک معنای دیگر یافت
باد قاصدک را به میان درختان برد
برگ ها پیش پای باد می افتادند
و قاصدک مرگ را نخستین بار تجربه کرد
او گمان می کرد روی مرگ زرد است
اما درخت کهنسال سمت سبز مرگ را به او نشان داد
قاصدک می خواست از آن کودک بداند
از آن طراوت مبهم لبخند که آب ها به صورتش می پاشیدند
باد می دانست...
قاصدک از وقتی چشم به عالم گشوده بود
در آغوش باد بود
و از سینه های باد سفر را نوشیده بود
باد می گفت خوب یادم نیست
کودکی بود انگار
که در آن روز
نه شب بود
نه آن موقع هنوز زمان نبود
مکان هم نبود
آری کودکی با لبخندی تو را فوت کرد به آسمان
و باد امتداد آن فوت بود
و بانگ هستی امتداد آن فوت بود در گلوی وجود
و سفر از فوتی متولد شد
قاصدک بی خبر از همه جا
در دامان باد
سرگردان
نه
مسافر بود
مسافری در پی مقصودی بی مقصد
و باد شبی همراه مهتاب از پنجره ای وارد شد
قاصدک را در میان پریشانی موی سیاهی انداخت
در میان شانه ی طلایی اش دخترک قاصدک را دید
خندید
قاصدک لرزید
این همان لبخند است
دخترک در گوش قاصدک چیزی گفت
و او را از میان پنجره فوت کرد
او همان کودک بود
قاصدک آن شب در معراجش کودک را دید
و عشق به او وحی شد
او دیگر یک پیامبر شده بود...

شاعر محمد فروغی

شعر در مورد قاصدک

قـاصـــــدک !
گفته بودم که دگر نیست مرا
انتظار خبری
باز اما تو چنین
پر شتاب ؛ پر غرور
ز چه روی
از برم می گذری؟

قـاصـــــدک !
گفته بودم که مرا نیست تمنای کسی
در دلم نیست به جز ــ مهر ــ نیاز و هوسی
گفته بودم که دگر من نروم سوی کسی
گفته بودم که به ماتمکده ام
نیست حتی امیدی به حضور مگسی
باز اما تو چرا
بر سر راه منم در گذری؟

قـاصـــــدک !
خسته ؛ پریشان و دلم غمگین است .
رو به هر سوی نمودم؛ امّا
هـــیــــچ جا نیست مرا همنفسی
نیست فریاد رسی.

قـاصـــــدک !
پرتو مرگ به روی دل من سنگین است .
سایه جانم بربود
دل تنهای من امّا
از آن چه کسی خواهد بود؟

قـاصـــــدک !
حسّ تنهایی و بی یاوریَم بیش نمودی ، رفتی .
گفته بودم که : نـَیـا
گفته بودم :« برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس
برو آنجا که تورا منتظرند»
تو که خود فهمیدی
1 «در دل من همه کورند و کرند»
باز اما ز چه روی آمده ای؟

قـاصـــــدک!
آمدی گفتی که هـیچ ؛ خبری نیست ز کس
گفتی اما چه کنم
باورم نیست ؛ که نیست
هـــــیــــــچ کس را خـــبـــرم .
هـــیـــــچ کس از دلم آگاه نشد .
هـــیــــچ با درد من آشنـا نشد .
هـــیــــچ کس همدم و هم یار نشد .

قـاصـــــدک !
ــ نـور مهــتـــاب حــرامـت نــشــود ـــ؟!
خـــیـز تا صبح دگر باز رسد .
خـــیـز بــال و پر خود را بگــشــا
دل و جانم بستان
پر کش و با خود بر ... .

قـاصـــــدک !
دل من سـخـت اسـیـر است
دل من سـخـت گرفـتـه است
نـیـسـت تــابم که بـبـیـنـم
تو چنین خسته و رنجور شوی
بـال پـر کـش بـه دیــاری دیـگـر
سوی یــاری دیــگـر
نیست امیّد مرا روز وصــالــی دیــگـر .

قـاصـــــدک !
در بـه در کــوچـه ی غـــم !

قـاصـــــدک !
بـی خـــبـــر از رنـــج دلـــم !

قـاصـــــدک!
قـاصـــــدک بـی خـــبــــرم !

زود رد شـــو ز بــَــــرم
زود رد شـــو ز بـَـــــرم

شاعر نرگس بابایی

شعر نو درباره قاصدک

داری باز، میری سفر؟
خوش بحالت قاصدک
که سبک بالی وراحت ،
نداری ، دل توی سینه ات.
میری هرجا ، که دلت خواست
مَرزی نیست هیچ کجا واست ،
نداری ازکسی تَرسی
توی سرما ، نمی لرزی
قاصدک : بازمثه هَر روز
امروزم پُر غَم ودَردم
پُرم از گفتنی وحرف
گفتنی ها ، دارم واست
قاصدک :خوشا بحالت ؟
نداری قلبی تو، سینه ات
که بلرزه ، زِ سَرشوق
یا بیادش به سَر ذوق
که بخوای اُونو ببازی
بَر سَراُون جوُن ببازی
عاقبت تنها بمونی
یا تو آخرش ببازی .
قاصدک :خوشا بحالت ؟
که نداری دل توسینه
نیس واست هیچ کجا مرزی
هیچ کجا خونه نداری ؟
همیشه درحال گشتی
یا که با گُلهای دشتی
قاصدک : توباوفائی ،
تو همیشه باصفائی
گوش میدهی ، به همه حرفا
میرسونیشون ، به هرجا ،
هستی تو مَحرم هر راز
باهمه کسی تو، دمساز
هیچ کجا ، ناگفته ائی رو،
نکُنی پیش کسی باز
قاصدک : تو مهربونی
توئی که ، سنگ صبوری !
قاصدک : زندگی سخته !؟
اینم از شوری بخته .
اینجا عشقا همه مُردن
آدما ، عشقو سوزوندن
همه چی ، مثل یه رنجه
مهربونی ، مثه گنجه
عشقی تو دل ، نمی گُنجه
قاصدک : خوشا بحالت
که همه دُنیا باهاته
قاصدک :تو این دورنگی ،
توی این دُنیای رنگی ،
توی این شهرهای سنگی
این توئی تنها یه رنگی
نداری با کسی جنگی
از کسی هم نمی رنجی .
توی دُنیای قشنگت
ندارن آدما فرقی
هرکسی داره ، نداره !
واسه تو، فرقی نداره .
قاصدک : اینجا غُروبه
همۀ عشقا دروغه
رنگ عشقا بی فروغه
زندگی همش غُروبه
شب گرفته همه جارو
آدما ، وفا ندارن
هیچکدوم صفا ندارن
عشقا شون ،نداره رنگی
توی سینه های سنگی.
دلها شون گرمی نداره
عشقا رو بُردن به بازار
مونده اَن ، توکارِشون ، زار
قاصدک : دلم گرفته
قاصدک : راه نفس رو
بُغض ، سنگینی گرفته.
همه چی شده یه تکرار
تکرارِ ، پُشت یه تکرار
دوستی رو دُشمنی بُرده
ریشۀ عشقای پاک و
آتیش کینه سوزونده.
قاصدک : اُمید نمونده
واسه اینهمه دورنگی
به همه رنگای آبی
زده اند ، رنگ سیاهی
دلهای همیشه سنگی

شاعر سیدمحمدمعالی

همچنین بخوانید:

شعر زیبای مادر از کارو

شعر مادر کاراپت دردریان با نام ادبی (کارو) یکی از شاهکارهای ادبی اوست. با ما در مجله دلگرم همراه شوید و از خواندن این شعر زیبا لذت ببرید .