معنای عرفانی بیت 'چو فرزند را دید مویش سپید' از شاهنامه فردوسی

معنی بیت " چو فرزند را دید مویش سپید "

در ادامه با معنی و مفهوم این بیت از شاهنامه فردوسی آشنا می شوید. با دلگرم همراه باشید.

معنی بیت مفهوم چو فرزند را دید مویش سپید

چو فرزند را دید مویش سپید

بشد از جهان یکسره ناامید

هنگامی که فرزند تازه به دنیاآمده اش را زال و موسفید دید، از دیدن چهره او از زندگی ناامید شد.

مفهوم چو فرزند را دید مویش سپید …

این بیت از داستان زال و سیمرغ است. زمانی که سام، یکی از قهرمانان شاهنامه، پس از سال ها خداوند فرزند زیبایی به آنها عطا کرد. ولی این فرزند زیبا موهایش سفید بود. سام که تا به حال چنین صحنه ای ندیده بود، برایش عجیب آمد!

به همین دلیل فرزندش را در کوهی رها کرد و رفت. زال، همان پدر رستم است که طبق افسانه ها در کوهی کنار سیمرغ افسانه ای رشد کرد و بزرگ شد.
از حالات توصیف شده برای سام در این بیت به نظر می رسد که انتظار چنین فرزندی را نداشته و آن را کسر شأن خود و خانواده اش می دانست! به همین دلیل و دلایل دیگری مثل تمسخر و … مردم، از نگهداری فرزند در نزد خودش خودداری می کند.

نکته: نام دیگر بیماری ژنتیکی زالی، آلبینیسم است.

شعر زال و سیمرغ

به چهره نکو بود بر سان شید

ولیکن همه موی بودش سپید

چو فرزند را دید مویش سپید

بشد از جهان یکسره ناامید

چو آیند و پرسند گردن کشان

چه گویم از این بچه بد نشان؟

چه گویم که این بچه دیو کیست

پلنگ دو رنگ است یا خود پری است

بخندند بر من مهان جهان

از این بچه در آشکار و نهان

یکی کوه بود نامش البرز کوه

به خورشید نزدیک و دور از گروه

بدان جای سیمرغ را لانه بود

که آن خانه از خلق بیگانه بود

نهادند بر کوه و گشتند باز

برآمد بر این روزگاری دراز

پدر مهر ببرید و بفکند خوار

جفا کرد بر کودک شیرخوار

بدین گونه بر روزگاری دراز

همچنین بخوانید:

معنی و مفهوم بیت 'همه عالم تن است و ایران دل' از نظامی

آشنایی با معنی و مفهوم عمیق بیت زیبای نظامی که ایران را به قلب جهان تشبیه کرده است.

برآمد که بُد کودک آنجا به راز

همان گه بیایم چو ابر ِ سیاه

بی آزارت آرم بدین جایگاه

دل سام شد چون بهشت برین

بر آن پاک فرزند، کرد آفرین