داستان پندآموز جدید: خوشه های گندم و باد

در روستایی سرسبز، جوانی به تازگی کشاورزی را آغاز کرده بود. هر روز با دقت به مزرعه گندمش سر می زد و آرزو داشت بهترین محصول سال را برداشت کند.

یک روز هنگام قدم زدن در مزرعه، متوجه شد بعضی از خوشه های گندم صاف و سربلند ایستاده اند، اما بعضی دیگر سرشان به سمت زمین خم شده است.

با خودش گفت:
«حتماً این خوشه های خمیده ضعیف هستند.»

همان لحظه پیرمردی که سال ها کشاورزی کرده بود، از کنار او گذشت.

جوان از او پرسید:
«چرا بعضی خوشه ها خم شده اند؟»

پیرمرد لبخندی زد، یکی از خوشه های خمیده را چید و گفت:
«آن را در دستت بگیر.»

جوان وقتی خوشه را لمس کرد، دید پر از دانه های طلایی و سنگین است.

بعد پیرمرد خوشه ای را که صاف ایستاده بود، کند. آن خوشه تقریباً خالی بود.

پیرمرد گفت:
«در طبیعت، خوشه ای که پربارتر باشد، از سنگینی دانه هایش سر خم می کند؛ اما خوشه خالی، همیشه سرش بالاست.»

جوان لحظه ای سکوت کرد.

پیرمرد ادامه داد:
«انسان ها هم همین گونه اند. کسانی که دانش، تجربه و شخصیت بیشتری دارند، معمولاً متواضع تر هستند. اما کسانی که چیزی برای عرضه ندارند، بیشتر به خود می بالند.»

آن روز، جوان فقط کشاورزی یاد نگرفت؛ بلکه درسی آموخت که تا پایان عمر فراموش نکرد.

پیام داستان

فروتنی نشانه ضعف نیست؛ بلکه نشانه دانایی، تجربه و شخصیت بزرگ انسان است. افراد ارزشمند نیازی به خودنمایی ندارند، زیرا رفتارشان به جای آن ها سخن می گوید.

نتیجه گیری

هرچه انسان پربارتر و آگاه تر باشد، متواضع تر می شود. مانند خوشه گندم که هرچه دانه هایش بیشتر باشد، سرش فروتن تر خم می شود.