دلگرم
امروز: شنبه, ۳۰ آبان ۱۴۰۵ برابر با ۱۱ جمادى الآخر ۱۴۴۸ قمری و ۲۱ نوامبر ۲۰۲۶ میلادی
داستان کوتاه کودکانه ساعتی که زمان را فهماند
زمان مطالعه: 5 دقیقه
ساعت دیواری کلاس سوم همیشه عقب بود تا اینکه نوید تصمیم گرفت آن را درست کند؛ اقدامی که نه تنها زمان، بلکه درک تازه ای از نظم را به کلاس آورد.

قصهٔ ساعتی که همیشه عقب بود

ساعتِ دیواریِ کلاس سوم، همیشه عقب بود.
نه یکی دو دقیقه؛ گاهی ده دقیقه، گاهی بیشتر. کسی دقیق نمی دانست چرا. عقربهٔ بزرگ راه خودش را می رفت، عقربهٔ کوچک هم دنبالش می دوید، اما انگار با زمانِ بیرون از کلاس قهر بودند.
بچه ها زود فهمیده بودند. وقتی زنگ تفریح می شد، ساعت کلاس هنوز چند دقیقه ای جا داشت. بعضی وقت ها هم وقتی معلم می گفت «کلاس تموم شد»، ساعت دیواری هنوز وسطِ درس ایستاده بود.
نوید این را زودتر از همه فهمیده بود.

او از آن بچه هایی بود که همیشه نیم نگاهی به ساعت داشت. نه از سر عجله؛ بیشتر برای اینکه دوست داشت بداند «الان دقیقاً کجای روز است». نوید وقتی می دوید، وقتی می نوشت، حتی وقتی نقاشی می کشید، انگار یک گوشهٔ ذهنش عقربه ای آرام حرکت می کرد.

اولین بار که فهمید ساعت عقب است، چیزی نگفت. فقط نگاه کرد. بعد چند روز، مطمئن شد. زنگ تفریح که خورد، همه بلند شدند، اما نوید نشست. گفت:
«هنوز وقت داریم.»
بچه ها خندیدند.
مانی گفت: «نوید، ساعتت خرابه!»
نوید گفت: «نه. ساعتِ کلاسه که عقبه.»

مانی گفت: «خب به نفعمونه دیگه!»
و دوید بیرون.

نوید از جا بلند شد، کیفش را برداشت، اما یک چیزی توی دلش سفت شد. نمی دانست چیست. فقط حس کرد چیزی سرِ جایش نیست.

چند روز بعد، معلم گفت: «امروز امتحان کوتاه داریم.»
بچه ها غر زدند.
نوید نگاه کرد به ساعت. وقت امتحان هنوز نرسیده بود؛ اگر ساعت کلاس را حساب می کردی.

امتحان شروع شد.
نوید نوشت. آرام، دقیق. وقتی به سؤال آخر رسید، هنوز وقت داشت؛ روی ساعت کلاس.

اما ناگهان معلم گفت: «وقت تمومه.»

نوید سرش را بالا آورد.
نگاه کرد به ساعت.
عقب بود.
دوباره.

نوید برگه را داد، اما حس کرد چیزی از دستش افتاده. نه نمره؛ زمان.

بعد از کلاس، به ساعت نزدیک شد. عقربه ها را نگاه کرد. دلش می خواست دست بزند، اما نکرد. فقط ایستاد.

آن روز، وقتی به خانه برگشت، اولین کاری که کرد این بود که ساعتِ روی دیوار خانه را نگاه کرد. دقیق بود. تیک تاکش منظم بود. انگار می گفت: «من سرِ جای خودمم.»

نوید شام را خورد، مشق نوشت، اما فکرش پیش ساعتِ کلاس بود. چرا کسی درستش نمی کرد؟ چرا همه به آن می خندیدند؟

شب، وقتی خوابید، خواب دید در یک ایستگاه ایستاده. قطارها می آیند و می روند، اما ساعتِ ایستگاه عقب است. بعضی ها جا می مانند، بعضی ها زودتر می پرند توی قطار، و نوید وسطِ سکو ایستاده، نمی داند باید حرکت کند یا بماند.

صبح، با یک فکر بیدار شد.
آن روز، وقتی کلاس خلوت شد، نوید رفت جلو. صندلی را کشید. رسید به ساعت. پشتش را نگاه کرد. یک درِ کوچک داشت. باز بود. باتری ها لق بودند.
نوید دست نبرد. فقط نگاه کرد.
صدای معلم آمد:
«نوید؟ اون جا چی کار می کنی؟»
نوید برگشت.
گفت: «ساعت عقبه.»

معلم لبخند زد.
گفت: «آره، می دونم. بعداً درستش می کنیم.»

قصه کودکانه

نوید گفت: «اگه بخواین، من… می تونم باتری هاشو درست بذارم.»
معلم مکث کرد.
نگاه کرد به ساعت.
بعد گفت: «باشه. ولی آروم.»

نوید باتری ها را درآورد. گرد بودند، نقره ای. یکی شان کمی کج بود. جا انداخت. در را بست.

ساعت ایستاد.
یک لحظه.
بعد تیک…
بعد تاک…

نوید نفسش را نگه داشت.

عقربهٔ بزرگ حرکت کرد.
عقربهٔ کوچک هم.

ساعت جلو رفت.
نه تند.
نه کند.
درست.

وقتی بچه ها برگشتند، اول کسی نفهمید. زنگ تفریح که خورد، همه مثل همیشه پریدند. اما چند دقیقه بعد، مانی گفت:
«اه؟ چرا زنگ زود خورد؟»

یکی گفت: «مگه همیشه دیر نمی خورد؟»

نوید چیزی نگفت. نشست سرِ جایش.
چند روز گذشت. ساعت درست کار می کرد.
تفریح دقیق بود.
امتحان دقیق.
پایان کلاس دقیق.

همچنین بخوانید:
دفترچه اشتباهات: قصه کوتاه و کودکانه جذاب و آموزنده

دفترچه اشتباهات: قصه کوتاه و کودکانه جذاب و آموزنده

دفترچه ای خاکستری و کهنه زیر نیمکت کلاس چهارم پیدا شد؛ نه اسمی داشت، نه صاحب مشخصی. اما پر بود از اعترافات خاموش و اشتباهاتی که کسی جرئت بیانشان را…

اما یک چیز عوض شده بود.
بعضی بچه ها غر می زدند.
می گفتند: «قبلش بهتر بود.»
«وقت بیشتری داشتیم.»
«حالا همه چی تنده.»

نوید این ها را می شنید و ساکت می ماند.
اما یک بار، وقتی مانی گفت: «ساعت رو کی درست کرد؟ خرابش کنین!»

نوید گفت:
«خراب نبود.»
مانی گفت: «چرا بود. به نفعمون بود.»
نوید گفت: «نه. فقط معلوم نبود کِی باید وایسیم، کِی بریم.»

مانی شانه بالا انداخت.
چند روز بعد، معلم گفت: «امتحان داریم.»
نوید نوشت.
این بار، وقتی به سؤال آخر رسید، وقت کم بود. اما نوید تند نشد. نوشت. تمام کرد.

زنگ خورد.
برگه را داد.
بلند شد.

در حیاط، ایستاد و به ساعتِ مدرسه نگاه کرد. ساعت بزرگِ حیاط جلوتر از ساعت کلاس بود، اما حالا اختلاف شان کم شده بود. انگار با هم حرف زده باشند.
آن شب، نوید دوباره خواب دید.
ایستگاه بود.
ساعت درست کار می کرد.
بعضی قطارها را از دست داد.
بعضی را گرفت.
اما می دانست چرا.

صبح، وقتی بیدار شد، ساعت خانه تیک تاک می کرد.
نوید کیفش را برداشت.

ساعتِ کلاس هنوز درست بود.
کسی دیگر چیزی نگفت.
به آن عادت کرده بودند.

نوید نشست سرِ جایش.
دفترش را باز کرد.
نوشت.

ساعت، فقط زمان را نشان نمی داد.
به نوید یاد داده بود که بعضی چیزها اگرچه اول راحت ترند،
اما وقتی سرِ جای خودشان باشند،
دنیا قابل فهم تر می شود.

 

۱ دیدگاه

شما هم می توانید نظرات خود را ثبت کنید

دریا جون | ۹ ماه پیش
سلام من یاد گرفتم که اشتباهاتمون رو درست کنیم
ممنون از قصه ی خوبتون🥰🙏🌹
0
0


hits