دلگرم
امروز: شنبه, ۳۰ آبان ۱۴۰۵ برابر با ۱۱ جمادى الآخر ۱۴۴۸ قمری و ۲۱ نوامبر ۲۰۲۶ میلادی
دفترچه اشتباهات: قصه کوتاه و کودکانه جذاب و آموزنده
زمان مطالعه: 4 دقیقه
دفترچه ای خاکستری و کهنه زیر نیمکت کلاس چهارم پیدا شد؛ نه اسمی داشت، نه صاحب مشخصی. اما پر بود از اعترافات خاموش و اشتباهاتی که کسی جرئت بیانشان را نداشت. لیلا آن را برداشت و ناخواسته، نگهبان رازهایی شد که زندگی دو نفر را تغییر داد.

داستان دفترچه ای که اشتباه ها را نگه می داشت

دفترچه از آن هایی نبود که آدم دلش بخواهد زود بازش کند.
نه جلد قشنگی داشت، نه خط کشی مرتب، نه حتی اسم صاحبش رویش نوشته شده بود. جلدش خاکستری بود، گوشه هایش تا خورده بود و وقتی باز می شد، کاغذهایش کمی صدا می دادند؛ مثل کسی که قبل از حرف زدن، گلویش را صاف می کند.

این دفترچه افتاده بود زیر نیمکتِ کلاس چهارم.
لیلا اولین نفری بود که آن را دید. وقتی خم شد تا پاک کنش را بردارد، دفترچه را دید که نصفه زیر پایهٔ نیمکت گیر کرده بود. اول فکر کرد مال یکی از بچه هاست و جا مانده. برداشتش. ورق زد.
صفحهٔ اول سفید نبود.
پر بود از خط خطی.
نه نقاشی، نه تمرین.
جمله هایی نصفه، پاک شده، دوباره نوشته شده.

«امروز… نه، این جوری شروع نشد.»
«فکر کردم می تونم… نشد.»
«کاش اینو نمی گفتم.»

لیلا سریع دفترچه را بست. حس کرد انگار وارد جایی شده که قرار نبوده برود.
زنگ خورد. بچه ها شلوغ شدند. لیلا دفترچه را گذاشت توی کیفش. نه از روی دزدی؛ از روی سردرگمی. تصمیم گرفت بعداً بپرسد مالِ کیست.
اما بعداً زود نیامد.

در زنگ تفریح، لیلا رفت سراغ نرگس، بعد مهتاب، بعد حتی علی. هیچ کدام دفترچه را نمی شناختند. یکی گفت: «شاید مالِ پارسائه.» یکی گفت: «نه، پارسا همیشه جلد سبز داره.»
لیلا دفترچه را دوباره باز کرد. این بار آهسته تر.
صفحه ای بود که بالایش نوشته شده بود:
«اشتباه امروز»

و زیرش:
«سرِ زنگ ورزش، به جای اینکه بگم نمی تونم، خندیدم. بعد افتادم.»
لیلا نفسش را آرام بیرون داد.
این جمله شبیه اعتراف نبود. شبیه یادداشت هم نبود. بیشتر شبیه یک جای امن بود.

صفحهٔ بعدی:
«اشتباه دیروز»
«به مامان گفتم مشقم کمه. نبود.»
لیلا دفترچه را بست. قلبش کمی تندتر می زد. این دفترچه، یک دفتر معمولی نبود.

قصه کوتاه

آن روز، لیلا اشتباه کرد.
نه اشتباه بد.
اما اشتباه.

سرِ کلاس فارسی، معلم از او خواست بلند بخواند. لیلا شروع کرد، اما وسط خواندن، یک کلمه را اشتباه گفت. یکی از بچه ها خندید. لیلا مکث کرد. صورتش داغ شد. جمله را دوباره خواند، اما صداش دیگر مثل اول نبود.
وقتی نشست، دستش رفت توی کیفش. دفترچه را لمس کرد.

بعد از مدرسه، لیلا به خانه رفت. دفترچه را درآورد. نشست پشت میز. مدادش را برداشت. مکث کرد.
دفترچه مالِ او نبود.
اما انگار منتظرش بود.

صفحهٔ خالی را باز کرد. نوشت:
«اشتباه امروز»
«یه کلمه رو غلط خوندم. ناراحت شدم. دلم می خواست ادامه ندم.»
لیلا مداد را گذاشت زمین. نفسش سبک تر شد. نه خیلی، اما کافی.
فردا، دفترچه دوباره رفت مدرسه.

لیلا هنوز صاحبش را پیدا نکرده بود.
اما دفترچه حالا دو صدا داشت؛ صدای کسی که قبلاً نوشته بود، و صدای لیلا.
صفحه های بعدی پر شدند.

نه هر روز.
نه منظم.
اما واقعی.
«اشتباه امروز»
«به دوستم گفتم بعداً بازی می کنم. یادم رفت.»

«اشتباه امروز»
«فکر کردم بلدم. نپرسیدم.»
لیلا فهمید دفترچه عجله ندارد.
منتظر نمی ماند.
فقط هست.

یک روز، پارسا کنار لیلا نشست. گفت: «دفترچه ات چیه؟»
لیلا گفت: «مالِ من نیست.»
پارسا گفت: «پس چرا همراته؟»
لیلا جواب نداد.
دفترچه را بست.
اما همان روز، دفترچه گم شد.

لیلا اول فکر کرد توی کیفش است. نبود. روی میزش. نبود. زیر نیمکت. نبود. دلش فرو ریخت. انگار چیزی بیشتر از یک دفتر را گم کرده باشد.
دو روز گذشت.
دفترچه نبود.

روز سوم، وقتی وارد کلاس شد، دفترچه روی میزش بود.
بسته.
ولی سنگین تر.
لیلا بازش کرد.

یک صفحهٔ جدید اضافه شده بود.
«اشتباه امروز»
«دفترچه مو جا گذاشتم. فکر کردم از دستش دادم.»
خط، همان خطِ اولی بود.
صاحبِ اصلی برگشته بود.
لیلا لبخند نزد.
اشک هم نیامد.

فقط حس کرد چیزی سرِ جای خودش برگشته.
آخرِ کلاس، یک یادداشت کوچک بین صفحه ها گذاشت.
نه اسم.
نه توضیح.

همچنین بخوانید:
داستان کوتاه صدایی که در مکث شنیده شد برای کودکان

داستان کوتاه صدایی که در مکث شنیده شد برای کودکان

سام، دانش آموزی که صدایش در شلوغی کلاس گم می شد، با کشف کتابی دربارهٔ پل ها و جمله ای تأمل برانگیز، راهی تازه برای شنیده شدن یافت.

فقط نوشت:
«ممنون که این جا رو نگه داشتی.»
دفترچه دیگر روی میز لیلا نماند.
اما لیلا یاد گرفته بود چیزی را که دفترچه نگه می داشت،
می شود جای دیگری هم نگه داشت.
نه برای نشان دادن.
برای دیدن.

 


دیدگاه ها

اولین نفر برای ثبت دیدگاه باشید !



hits