گنجینه ای از لطیف ترین اشعار در وصف باران

شعر باران

    تار‌های بی کوک و کمان باد ولنگار
    باران را گو بی آهنگ ببار
    غبارآلوده از جهان تصویری واژگونه در آبگینه بی‌قرار
    باران را گو بی‌مقصود ببار
    لبخند بی‌صدای صد هزار حباب در فرار
    باران را گو به ریشخند ببار
    چون تار‌ها کشیده و کمان کش باد آزموده‌تر شود
    و نجوای بی کوک به ملال انجامد
    باران را رها کن و خاک را بگذار تا با همه گلویش سبز بخواند
    باران را اکنون گو بازیگوشانه ببار

    احمد شاملو

شعر سهراب سپهری درباره باران

    گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد
    چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید
    واژه ها را باید شست

    واژه باید خود باد، واژه باید خود باران باشد
    چترها را باید بست
    زیر باران باید رفت
    فکر را، خاطره را، زیر باران باید برد
    با همه مردم شهر ، زیر باران باید رفت
    دوست را، زیر باران باید دید
    عشق را، زیر باران باید جست
    زیر باران باید با زن خوابید
    زیر باران باید بازی کرد
    زیر باران باید چیز نوشت، حرف زد، نیلوفر کاشت

    زندگی تر شدن پی در پی
    زندگی آب تنی کردن در حوضچه “اکنون”است.
    رخت ها را بکنیم
    آب در یک قدمی است.
    روشنی را بچشیم
    شب یک دهکده را وزن کنیم، خواب یک آهو را
    گرمی لانه لکلک را ادراک کنیم
    روی قانون چمن پا نگذاریم
    در موستان گره ذایقه را باز کنیم
    و دهان را بگشاییم اگر ماه در آمد
    و نگوییم که شب چیز بدی است
    و نگوییم که شب تاب ندارد خبر از بینش باغ

    سهراب سپهری

شعر نو در وصف باران

    حکایتِ بارانِ بی امان است
    این گونه که من
    دوستت می‌دارم

    شوریده‌وار و پریشان باریدن
    بر خزه‌ها و خیزاب‌ها
    به بی‌راهه و راه‌ها تاختن
    بی‌تاب، بی‌قرار
    دریایی جستن
    و به سنگچین باغ بسته دری سر نهادن
    و تو را به یاد آوردن

    حکایت بارانی بی‌قرار است
    این گونه که من دوستت می‌دارم

    محمد شمس لنگرودی

شعر حمید مصدق درباره باران

    وای باران باران
    شیشه پنجره را باران شست
    از دل من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست؟

    آسمان سربی رنگ
    من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
    می‌پرد مرغ نگاهم تا دور

    وای باران باران

    گاه می‌اندیشم می‌توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری
    تو توانایی بخشش داری
    دست‌های تو توانایی آن را دارد که مرا زندگانی بخشد
    چشم‌های تو به من می‌بخشد
    شور و عشق و مستی
    و تو چون مصرع شعری زیبا
    سطر برجسته‌ای از زندگی من هستی

    حمید مصدق

شعر حافظ در مورد باران

    ای خرم از فروغ رخت لاله زار عمر
    بازآ که ریخت بی گل رویت بهار عمر

    از دیده گر سرشک چو باران چکد رواست
    کاندر غمت چو برق بشد روزگار عمر

    این یک دو دم که مهلت دیدار ممکن است
    دریاب کار ما که نه پیداست کار عمر

    تا کی می صبوح و شکرخواب بامداد
    هشیار گرد هان که گذشت اختیار عمر

    دی در گذار بود و نظر سوی ما نکرد
    بیچاره دل که هیچ ندید از گذار عمر

    اندیشه از محیط فنا نیست هر که را
    بر نقطه دهان تو باشد مدار عمر

    در هر طرف ز خیل حوادث کمین‌گهیست
    زان رو عنان گسسته دواند سوار عمر

    بی عمر زنده‌ام من و این بس عجب مدار
    روز فراق را که نهد در شمار عمر

    حافظ سخن بگوی که بر صفحه جهان
    این نقش ماند از قلمت یادگار عمر

    حافظ

شعر عاشقانه در وصف باران

    شدم مانند رود از بارشی جریان که می‌گیرد
    که من بدجور دلتنگ توأم، باران که می‌گیرد

    دلم تنگ است می‌دانی؟ پناهم شانه‌های توست
    کمی اشک است درمانش دل انسان که می‌گیرد

    چه بی راهم، چه از غم ناگزیرم من، چه ناچارم
    شبیه حس یک قایق شدم طوفان که می‌گیرد!

    چقدر از خاطراتت ناگزیرم، نه گریزی نیست
    منم و باز باران بین قم – تهران که می‌گیرد

    تو را، عشق تو را، آسان گرفت اول دلم اما
    چه مشکل می‌شود کارم دلم آسان که می‌گیرد!

    سپردم به فراموشی به سختی خاطراتت را
    ولی باران که می‌گیرد… ولی باران که می‌گیرد

    محمدرضا شرافت

شعر نو برای باران

    باران ببار

    ببار و خیابان‌ها را غرق کن
    بر سر این چهار راه
    در انتظار نوحیم

    باران ببار و تنگ حوصلگی مکن
    آب اگر از سر نگذشته باشد
    کشتی نوح نخواهد رسید

    نوح خواهد آمد
    و کبوترش را
    بر میدان‌ها و اداره‌های دفن شده در توفان
    رها خواهد کرد

    تا بر نُک بانک‌ها بنشیند
    و از رستگاری
    خبر آورد

    قدری شتاب کن باران

    ببین دلال‌های چوب
    چگونه بر هر سویی می‌دوند و عرق می‌ریزند

    باران
    ببار و خیابان‌ها را غرق کن
    و فقط لامپ‌ها را نپوشان
    که چهره نوح را ببینیم

    ما از جماعت کشتی
    فقط ابلیس را می شناسیم

    محمد شمس لنگرودی

شعر احساسی درباره باران

    کاش بارانی ببارد قلب‌ها را تر کند
    بگذرد از هفت بند ما، صدا را تر کند

    قطره قطره رقص گیرد روی چتر لحظه‌ها
    رشته رشته مویرگ‌های هوا را تر کند

    بشکند در هم طلسم کهنه این باغ را
    شاخه‌های خشک و بی بار دعا را تر کند

    مثل طوفان بزرگ نوح در صبحی شگفت
    سرزمین سینه‌ها تا ناکجا را تر کند

    چترهاتان را ببندید ای به ساحل مانده‌ها
    شاید این باران -که می‌بارد- شما را تر کند

    جلیل صفربیگی

شعر کوتاه برای باران | 30 شعر احساسی و عاشقانه کوتاه باران