درگذشت رابرت براوْنينگ شاعر و فيلسوف برجسته انگليسي (1889م)

رابرت بِراوْنينْگْ، شاعر و فيلسوف انگليسي در هفتم مه 1812م در لندن به دنيا آمد. وي كه قريحه شاعري را از پدر به ارث برده بود، اولين ديوان شعرش را در 12 سالگي عرضه كرد و مورد توجه واقع شد.

-براونينگ در سال‏هاي بعد منظومه ‏هاي ديگري را منتشر كرد كه اثر معروف او به نام انگشتري و كتاب در چهار جلد، به عنوان شاه‏كار ادبيات انگليس در قرن نوزدهم، باعث شهرت و محبوبيت او گرديد.

اشعار براونينگ، بسيار تدريجي شناخته شد. موضوعات دشوار و مبهم كه تلاش ذهني خواننده را ايجاب مي‏كرد و استادي در فنون كلام و محاوره‏ هاي نمايشي آن، مردم را ملول مي‏ساخت، اما شاه‏كارهاي او به سادگي و صراحت نزديك‏تر است.

با آنكه فلسفه، پيشه براونينگ نبود، با اين حال، وي شاعري فيلسوف مآب بود. او جهان را داراي معني و مقصودي مي‏دانست كه خوردن و آشاميدن وي نيز، در جستجوي آن بود. براونينگ در بسياري از اشعار خود در پي يافتن همين معني است.

زبان گفتار براونينگ، گاهي هم‏چون متفكران مُغْلَق‏ گوي مبهم ‏نويس، پر از تعقيد و پيچيدگي است، به همين دليل او را سلطان مُغْلَق نويسان گفته ‏اند.

چكيده افكار او را مي‏توان در عقيده به ضرورت وجود كليسايى برتر از همه كليساها و ديني شامل همه اديان دانست. در اين دين عام و كليساي جهاني آن، همه خدمات در برابر خدايى كه ما، چه خوب و چه بد، بازيچه‏ هاي او هستيم، يكسان است و اوج و پستي و اول و آخري وجود ندارد.

دين كلّي مندرج در اشعار براونينگ، يك نوع مذهب وحدت وجودي خواهد بود كه خداوند را در صورت و شكلِ ستاره، سنگ، تن، جان و... خواهد ديد.

وي معتقد بود "در باغِ سرشار از الوهيت زمين، كه افتخار باغباني و كِشْتْ ‏وَرزي در آن براي مدتي به ما سپرده شده است، آنچه آغاز گشته با مرگْ، متوقف نمي‏شود، زيرا حيات واقعي، تازه پس از مرگ چهره مي‏نمايد. زندگي، تباهي ماست و مرگ، زندگي ما. به اين طريق، در نيم روز عمر، در گرم‏ گاه تكاپوها، آن وجود ناديدني را با شادي، درود گو".

رابرت براونينگ سرانجام در 17نوامبر 1889م به علت ابتلا به بيماري ذات‏ الريّه در 77 سالگي درگذشت.