۳۲ شعر برای پدر فوت شده | پدر جان به یادت هستم

شعر برای پدر فوت شده

 پدرم یاد تو هرگز نرود از دل ما       مگر آن روز که درخاک شود منزل ما

پدر عزیزم نیستی ولی همیشه به یادتم روزت مبارک

آن کس که مرا روح وروان بود پدرم بود

 ان کس که مرا فخر زمان بود پدرم بود

افسوس که رفت از سرم آن سایه رحمت

 آن کس که برایم نگران بود پدرم بود

پدر عزیزم روزت مبارک

شعر کوتاه در مورد پدر از دست رفته

از خاطر دلها نرود یاد تو هرگز                         ای آنکه به نیکی جا نام تو بودی

پدر مهربانم روزت مبارک

شعر در فراق پدر

پدرم بارش باران خدا بود

 پدرم جلوه ایمان وصفا بود

پدرم حاکم پیمان ووفا بود

 پدرم درهمه جا کار گشا بود

پدر عزیزم روزت مبارک

دوبیتی در سوگ پدر

بی تو هرگز زندگی شوری ندارد ، پدرم        بی تو هـرگز شمع دل نوری ندارد ، پدرم

جای اشک از دیدگان خون می فشانم          باز هم بی تو هرگز زندگی شوری ندارد ، پدرم

شعر غمناک برای پدر

آن کس که مرا روح وروان بود پدر بود     آن کس که مرا فخر زمان بود پدرم بود

افسوس که رفت از سرم آن سایه رحمت      آن کس که برایم نگران بود پدرم بود

متن های کوتاه درباره پدر فوت شده

چه شب ها تا سپیده در کشیدی               ندای یاعلی یارب کشیدی

بخاب آرام پدر جان در مزارت              که پایان شد تمام درد هایت

پدر جان یاد آن شب ها که ما را شمع جان بودی        میان نا امیدی ها چراغ جاودان بودی

برایت زندگی کردن اگرچه رنج وسختی بود             بنازم همتت بابا صبور ومهربان بودی

متن وداع با پدر

به یاد شمع رویت همچنان پروانه میسوزم                   تورفتی من به جایت اندر این کاشانه می سوزم

گهی آیم کنار قبر تو دیده گریان                               گاهی از مهربانی های تو در خانه میسوزم

باورم نیست پدر رفتی وخاموش شدی

 ترک ما کردی وبا خاک هم آغوش شدی

خانه را نوری اگر بود ز رخسار تو بود

 ای چراغ دل ما از چه تو خاموش شدی

قلبم شده غمخانه زهجران تو بابا                فکرم شده همواره پریشان تو بابا

هر روز کنم آرزوی روی تو افسوس                   دستم شده کوتاه ز دامان تو بابا

رو زگاریست که ما حال پریشان داریم                    در غم مرگ پدر دیده  گریان داریم

بود اخلاق خوشش ورد زبان همگان                     اعتباری که به ما هست ز ایشان داریم

گل های بهشت سایبانت بابا

یک دسته ستاره ارمغانت بابا

دیگر چه کسی چشم به راهم باشد

قربان نگاه مهربانت بابا

پدرم تاج سرم چشم به راهت بودم

 همه دم عاشق لبخند نگاهت بودم

ای فلک از چه زدی اتش غم بر جگرم

 کاش جای پدرم من سر راهت بودم

همیشه مونس ویاورم پدرم بود

 به وقت رنج غمخوارم پدرم بود

چو پروانه اگر بال وپرم سوخت

 ولی شمع شب تارم پدر بود

آن کس که مرا روح وروان بود پدرم بود

 ان کس که مرا فخر زمان بود پدرم بود

افسوس که رفت از سرم آن سایه رحمت

 آن کس که برایم نگران بود پدرم بود

بابا به خدا ماه در این خانه تو بودی             روشنگر این کلبه ویرانه تو بودی

از خاطر دل ها نرود یاد تو هرگز                ای آن که به نیکی همه افسانه تو بودی

این گوهر گم گشته به دنیا پدرم بود

محبوب همه یار همه تاج سرم بود

هرجا که زمن نام ونشانی طلبیدند

 اوازه همه نامش سند معتبرم بود

قلبم شده رنجور ز هجران تو بابا     فکرم شده این گونه پریشان تو بابا

هرروز کنم ارزوی روی تو افسوس      دستم شده کوتاه ز دامان تو بابا

آن گنج نهان در دل خانه پدرم

هم تاج سرم بود همی بال وپرم بود

هر جا که زمن نام و نشانی طلبیدند

آوازه نامش سند معتبرم بود

پدرم در سوگ تو دلهای ما پیوسته می گرید

سراپا همچو شمعی بی فروغ آهسته می گرید

تویی در خاطر ناشاد ما تا آخرین لحظه

به یادت چشم، چون ساغر بشکسته می گرید

پدرم بارش باران خدا بود

پدرم حاکم پیمان وفا بود

پدرم جلوه ایمان و رضا بود

پدرم بر سر ما مرغ هما بود

پدرم در همه حال کارگشا بود

پدرم آیت آینده ما بود

 این گوهر گم گشته به دنیا پدرم بود                                    محبوب همه  یار همه تاج سرم بود

هرجا که زمن نام ونشانی طلبیدند                                      اوازه همه نامش سند معتبرم بود

از فراقت با غم محنت، هم آغوشم پدر

رفتی و از مرگ جانسوزت سیه پوشم پدر

خنده و مهر و وفا و مهربانیهای تو

در جهان هرگز نمی گردد فراموشم پدر

ای پدر رفتی و یاد تو نرفت

دل برفت، شادی برفت، امید رفت

حال در سوک تو بنشسته ایم

زنده ایم اما ز دل بشکسته ایم

پدر ای آیت عشق خدایی

گل خوش بوی باغ آشنایی

از آن ساعت که رفتی در دل خاک

دلم می سوزد از درد جدایی

پدر یعنی تپش در قلب خانه

پدر یعنی تسلط بر زمانه

پدر احساس خوب تکیه بر کوه

پدر یعنی تسلا، وقت اندوه

باورم نیست که دیگر نشنوم آوای تو
یا نبینم روی ماه و قامت زیبای تو
سالها سنگ صبورم بودی و هم صحبتم
بی تو رنگ یأس دارد منزل و مأوای تو

همیشه مونس ویاورم پدرم بود

به وقت رنج غمخوارم پدر بود

چو پروانه اگر بال وپرم سوخت

ولی شمع شب تارم پدر بود

 باورم نیست پدر رفتی وخاموش شدی                                                                ترک ما کردی وبا خاک هم آغوش شدی

خانه را نوری اگر بود ز رخسار تو بود                                                                       ای چراغ دل ما از چه تو خاموش شدی

 گشته از سیلاب غم چشمان من دریا پدر                                                           من چه گویم بی تو از فردا وفرداها پدر

تکیه گاهی بودی وتنها امید وارزو  پدر                                                                            بی تو این دنیا ندارد رنگ شادی ها

  پدرم تاج سرم چشم به راهت بودم                                                                     همه دم عاشق لبخند نگاهت بودم

ای فلک از چه زدی اتش غم بر جگرم                                                              کاش جای پدرم من سر راهت بودم

  پدرم دست اجل زود تو را پرپر کرد                                                                              مادرم گریه کنان خاک برسر کرد

اهل منزل همگی در غم تو محزونند                                                                 اشک چشم همگان خاک مزارت تر کرد