شعر درباره وطن | گلچینی از برترین اشعار در مورد وطن

برگزیده جدیدترین شعرهای زیبا درباره وطن

شعر وطن از انواع اشعار زیبا است که با توصیفی بسیار دل انگیز از وطن سروده شده است. این اشعار با داشتن ریتم و آهنگ مناسب در قالب های متنوعی سروده شده اند. شعر وطن را هر شاعری که عاشق وطن و سرزمین خود است می تواند بسراید.

شعر زیبا در توصیف وطن

شعر وطن یعنی ...

وطن یعنی همه آب و همه خاک

وطن یعنی همه عشق و همه پاک

به گاه شیرخواری گاهواره

به روز و درد پیری، عین چاره

وطن یعنی پدر، مادر، نیاکان

به خون و خاک بستن عهد و پیمان

وطن یعنی هویت، اصل، ریشه

سرآغاز و سرانجام همیشه

وطن یعنی محبت، مهربانی

نثار هر که دانی و ندانی

وطن یعنی نگاه هموطن دوست

هر آنجایی که دانی هموطن اوست

وطن یعنی قرار بیقراری

پرستاری، کمک، بیمارداری

وطن یعنی هوای کوچه یار

در آن کو دل شکستن های بسیار

نگاهی زیرچشمی، عاشقانه

به کوچه آمدن با هر بهانه

وطن یعنی غم همسایه خوردن

وطن یعنی دل همسایه بردن

وطن یعنی زلال چشمه پاک

وطن یعنی درخت ریشه در خاک

ستیغ و صخره و دریا و هامون

ارس، زاینده رود، اروند، کارون

دنا، الوند، کرکس، تاق بستان

هزار و قافلانکوه و پلنگان

وطن یعنی بلندای دماوند

شکیبا، دل در آتش، پای در بند

وطن یعنی شکوه اشترانکوه

به دریای گهر استاده نستوه

وطن یعنی سهند صخره پیکر

ستیغ سینه در سنگ تمندر

وطن یعنی وطن استان به استان

خراسان، سیستان، سمنان، لرستان

کویر لوت، کرمان، یزد، ساری

سپاهان، هگمتانه، بختیاری

طبس، بوشهر، کردستان، گلستان

دو آذربایجان، ایلام، گیلان

اراک و فارس، خوزستان و تهران

بلوچستان و هرمزگان و زنجان

وطن یعنی سرای ترک با پارس

وطن یعنی خلیج تا ابد فارس

بهشتی چشم را گسترده در پیش

ابوموسی و مینو، هرمز و کیش

وطن یعنی همه سازندگی ها

رهایی از تمام بندگی ها

بریدن دست غیر از گردن نفت

صلای صبح ملی کردن نفت

وطن یعنی ز هر ایل و تباری

وطن را پاسبانی، پاسداری

وطن یعنی دلیر و گرد با هم

وطن یعنی بلوچ و کرد با هم

وطن یعنی سواران و سواری

لر و کرد و یموت و بختیاری

همه یک جان و یک دل بودن ما

به دامان وطن آسودن ما

وطن یعنی دلی از عشق لبریز

گره باف ظریف فرش تبریز

وطن یعنی هنر یعنی سپاهان

حریر دستباف فرش کاشان

وطن یعنی کتیبه در دل سنگ

تمدن، دین، هنر، تاریخ، فرهنگ

وطن یعنی همه نیک و بهنجار

چه پندار و چه گفتار و چه کردار

وطن یعنی شب رحمت، شب قدر

شب جوشن، شب روشن، شب بدر

وطن یعنی هم از دور و هم از دیر

سده، نوروز، یلدا، مهرگان، تیر

وطن یعنی جلال مانده جاوید

ستون و سر ستون تخت جمشید

هزاران نقش و خط مانده در یاد

صبا، کلهر، کمال الملک، بهزاد

نکیسا، باربد، افسانه و چنگ

سرود تیشه فرهاد در سنگ

سر و سرمایه های سرفرازی

ابوریحان و خوارزمی و رازی

به اوج علم و دانش رهنوردی

ابونصر، ابن سینا، سهروردی

به بحر عشق و عرفان ناخدایی

عراقی، رودکی، جامی، سنایی

وطن یعنی به فرهنگ آشنایی

در لفظ دری را دهخدایی

وطن یعنی جهانی در دل جام

وطن یعنی رباعیات خیام

وطن یعنی همه شیرین کلامی

عفاف عشق در شعر نظامی

وطن یعنی نگاه مولوی سوز

حضور نور در شمس شب و روز

وطن یعنی پیام پند سعدی

زبان پیوسته در پیوند سعدی

وطن یعنی هوا و حال حافظ

شکوه باور اندر فال حافظ

وطن یعنی تبیره، دمدمه، کوس

طلوع آفتاب شعر از طوس

وطن یعنی شب شهنامه خواندن

سخن چون رستم از سهراب راندن

وطن یعنی رهایی زآتش و خون

خروش کاوه و خشم فریدون

وطن یعنی زبان حال سیمرغ

حدیث یال زال و بال سیمرغ

وطن یعنی امید نا امیدان

خروش و ویله گرد آفرینان

وطن یعنی لگام و زین و مهمیز

سواران قران و رخش و شبدیز

وطن یعنی گرامی مرز تا مرز

وطن یعنی حریم گیو و گودرز

وطن یعنی دل و دستی در آتش

روان و تن، کمان و تیر آرش

وطن یعنی شبح یعنی شبیخون

وطن یعنی جلال الدین و جیحون

وطن یعنی به دشمن راه بستن

به اوج آریو برزن نشستن

وطن یعنی دو دست از جان کشیدن

به تنگستان و دشتستان رسیدن

زمین شستن ز استبداد و از کین

به خون گرم در گرمابه فین

وطن یعنی اذان عشق گفتن

وطن یعنی غبار از عشق رفتن

نماز خون به خونین شهر خواندن

مهاجم را ز خرمشهر راندن

سپاه جان به خوزستان کشیدن

شهادت را به جان ارزان خریدن

وطن یعنی هدف یعنی شهامت

وطن یعنی شرف یعنی شهادت

وطن یعنی شهید، آزاده، جانباز

شلمچه، پاوه، سوسنگرد، اهواز

وطن یعنی شکوه سرفرازی

وطن یعنی ز عالم بی نیازی

وطن یعنی گذشته، حال، فردا

تمام سهم یک ملت ز دنیا

وطن یعنی چه آباد و چه ویران

وطن یعنی همین جا، یعنی ایران

علیرضا شجاع پور

شعر معاصر درباره وطن

همیشه در دلم، حماسه وطن

شراره می زند، به جان اهرمن

تو را به لوح عشق، به دل نوشته ام

تو را به خون خویش، به جان سرشته ام

وطن! به راه تو گذشته ام ز جان

به جان عاشقان، برای من بمان

تو صبح صادقی، تویی پگاه من

به هر کران تویی، چراغ راه من

به هر بهانه ای، قرار من تویی

به هر کرانه ای، کنار من تویی

شکوه مهر تو نشسته در دلم

به هر کجا روم، تویی مقابلم

به هر کجا روم، سرود من تویی

سلام عاشقی، درود من تویی

پرویز بیگی حبیب آبادی

شعر در مورد وطن

جان و تن من باد فدای وطن من

آری به فدای وطنم جان و تن من

جان چیست؟ ز جان بهتر و شیرین تر و خوشتر

گر زانکه مرا هست، فدای وطن من

امّید که هر روز جوان تر شود از پیش

این کشور دیرینه و ملک کهن من

ای مام وطن، تا به ابد هیچ نباشد

جز زمزمه عشق تو زین پس سخن من

پروانه صفت مهر تو سوزد پر و بالم

ای شمع رخت، روشنی انجمن من

با واژه پاینده وطن در جریان است

گر قطره خونی ست روان در بدن من

خواهم که پس از مرگ من احباب بسازند

از پرچم ایران عزیزم کفن من

خواهم ز خدا «فخری» دلداده شیدا

پاینده و جاوید بماند وطن من

فخر عظمی ارغون

شعر در وصف وطن

وطن تو جان منی، جان من مرو از دست

اگر که جان برود، گو برو که جانان هست

فنا شوند زن و مرد ملتی اولی است

از آنکه نزد ملل سرشکسته گردد و پست

گهی مسیر تو بوده ست روم و گه یونان

گهی به قله اهرام مصر جای نشست

وطن نباشد اگر، دین و زندگانی نیست

که زندگانی و دین با وطن بود پیوست

شمرده مهر تو از دین پیمبر اسلام

یقین بری است ز دین، هر که این علاقه گسست

هنوز کوچک خان ها، هنوز کلنل هاست

در این زوایا از ساغر وطن سرمست

غمین مباش تو «دهقان»، هنوز ایرانی

درون رگشان خون وطن پرستی هست

اسماعیل دهقان

شعر وطن نامه

وطن! وطن!

نظر فکن به من که من

به هر کجا غریب وار

که زیر آسمان دیگری غنوده ام

همیشه با تو بوده ام، همیشه با تو بوده ام

اگر که حال پرسی ام

تو نیک می شناسی ام

من از درون قصّه ها و غصّه ها برآمدم:

حکایت هزار شاه با گدا

حدیث عشق ناتمام آن شبان

به دختر سیاه چشم کدخدا

ز پشت دود کشت های سوخته

درون کومه سیاه

ز پیش شعله های کور ه ها و کارگاه

تنم ز رنج عطر و بو گرفته است

رخم به سیلی زمانه خو گرفته است

اگر چه در نگاه اعتنای کس نبوده ام

یکی ز چهره های بی شمار توده ام

شعر برای وطن

چه غمگنانه سال هاکه بال ها

زدم به روی بحر بی کناره ات

که در خروش آمدی

به جنب و جوش آمدی

به اوج رفت موج های تو

که یاد باد اوج های تو!

در آن میان که جز خطر نبود

مرا به تخته پاره ها نظر نبود

نبودم از کسان که رنگ و آب دل ربودشان

به گودهای هول

بسی صدف گشوده ام

گهر ز کام مرگ در ربوده ام

بدان امید تا که تو

دهان و دست را رها کنی

دری ز عشق بر بهشت این زمین دل فسرده وا کنی

شعر درباره وطن

به بند مانده ام

شکنجه دیده ام

سپید هر سپیده، جان سپرده ام

هزار تهمت و دروغ و ناروا شنوده ام

اگر تو پوششی پلید یافتی

ستایش من از پلید پیرهن نبود

نه جامه، جان پاک انقلاب را ستوده ام

کنون اگر که خنجری میان کتف خسته ام

اگر که ایستاده ام

و یا ز پا فتاده ام

برای تو، به راه تو شکسته ام

اگر میان سنگ های آسیا

چو دانه های سوده ام

ولی هنوز گندمم

غذا و قوت مردمم

همانم آن یگانه ای که بوده ام

سپاه عشق در پی است

شرار و شور کارساز با وی است

دریچه های قلب باز کن

سرود شب شکاف آن، ز چار سوی این جهان

کنون به گوش می رسد

من این سرود ناشنیده را

به خون خود سروده ام

نبود و بود برزگر را چه باک

اگر بر آید از زمین

هر آنچ او به سالیان

فشانده یا نشانده است

وطن! وطن!

تو سبز جاودان بمان که من

پرنده ای مهاجرم که از فراز باغ با صفای تو

به دور دست مه گرفته پر گشوده ام

سیاوش کسرایی

متن ترانه مام وطن محسن چاوشی

راز خوشبختی من خفته در قلب من است

تو کجا می گردی قلب من این وطن است

خاک مادرزادی، خانه اجدادی

این وطن ارثیه پشت در پشت من است

هیچ ابرقدرتکی مرد تسخیرش نیست

زن اگر تهمینه، مرد اگر تهمتن است

گریه ها کرده وطن، تاب آورده وطن

مام پر درد وطن مادری شیرزن است

قلب من خانه من، خانه زخم به تن

خسته ام از جانی که گرفتار تن است

من به مرگ آگاهم، مرگ را می خواهم

هم وطن ها راهم، دشمن آتش زدن است

ترانه سرا: امیر ارجینی

شعر ویرانی وطن

دلم از تنهایی تو
حتی یک نفس جدا نیست

گله سر کن که می ­دونم
گله­ هات یکی دوتا نیست

ای وطن ای ریشه من
عشق من اندیشه من

گور من گهواره من
قلب پاره پاره من

بگو از اونا که رفتن
تو رو بی صدا شکستن

بگو از اونا که موندن
دلتو اینجا شکستن

با همه عذاب دیروز
دل به فردای تو بستن

توی این روزای خوب هم
می­بینی که با تو هستن

اما من نه اهل سودام
نه به فکر ترک اینجام

اهل تو از ریشه تو
خاک تو خون تو رگهام

شعر وطن فوق العاده زیبا

ای وطن ای مادر تاریخ ساز
ای مرا بر خاک تو روی نیاز

ای کویر تو بهشت جان من
عشق جاویدان من ایران من

ای ز تو هستی گرفته ریشه ام
نیست جز اندیشه ات اندیشه ام

آرشی داری به تیر انداختن
دست بهرامی به شیر انداختن

کاوه آهنگری ضحاک کش
پتک دشمن افکنی ناپاک کش

رخشی و رستم بر او پا در رکاب
تا نبیند دشمنت هرگز به خواب

مرزداران دلیرت جان به کف
سرفرازن سپاهت صف به صف

خون به دل کردند دشت و نهر را
بازگرداندند خرمشهر را

ای وطن ای مادر ایران من
مادر اجداد و فرزندان من

خانه من بانه من توس من
هر وجب از خاک تو ناموس من

ای دریغ از تو که ویران بینمت
بیشه را خالی ز شیران بینمت

خاک تو گر نیست جان من مباد
زنده در این بوم و بر یک تن مباد

وطن یعنی همه آب و همه خاک
وطن یعنی همه عشق و همه پاک

به گاه شیر خواری گاهواره
به دور درد پیری عین چاره

وطن یعنی پدر مادر نیاکان
به خون و خاک بستن عهد و پیمان

وطن یعنی هویت اصل ریشه
سر آغاز و سر انجام و همیشه

ستیغ و صخره و دریا و هامون
ارس زاینده رود اروند کارون

وطن یعنی سرای ترک تا پارس
وطن یعنی خلیج تا ابد فارس

وطن یعنی دو دست از جان کشیدن
به تنگستان و دشتستان رسیدن

زمین شستن ز استبداد و از کین
به خون گرم در گرمابه فین

وطن یعنی اذان عشق گفتن
وطن یعنی غبار از عشق رفتن

وطن یعنی هدف یعنی شهامت
وطن یعنی شرف یعنی شهادت

وطن یعنی گذشته حال فردا
تمام سهم یک ملت ز دنیا

وطن یعنی چه آباد و چه ویران
وطن یعنی همین جا یعنی ایران

وطن یعنی رهایی ز آتش و خون
خروش کاوه و خشم فریدون

وطن یعنی زبان حال سیمرغ
حدیث جان زال و بال سیمرغ

سپاه جان به خوزستان کشیدن
شهادت را به جان ارزان خریدن

نماز خون به خونین شهر خواندن
مهاجم را ز خرمشهر راندن

وطن یعنی اذان عشق گفتن
وطن یعنی غبار از عشق رفتن

وطن یعنی هدف یعنی شهامت
وطن یعنی شرف یعنی شهادت

وطن یعنی گذشته حال فردا
تمام سهم یک ملت ز دنیا

وطن یعنی چه آباد و چه ویران
وطن یعنی همین جا یعنی ایران

 

شعر برای پدر : ۵۴ شعر زیبا در وصف پدر | روز پدر مبارک