پایان قصه کودکانه در کتابخانه بیدآوا

قسمت پایانی داستان شیرین و جذاب چیزهایی که نزدیک بود نبینیم برای کودکان

خانم لینا کتاب آبی کوچک را باز کرد و قصهٔ غول و چتر کوچولویش را خواند.

آقای خزه با خنده گفت: «من هنوز اون چتر رو دارم!»

خیلی زود، صدای خنده در کتابخانه پیچید. اهالی دهکده ماجراهایی را به یاد می آوردند که سال ها بود به آن ها فکر نکرده بودند.

آخرین قصه که تمام شد، خانم لینا به چهره های خندان دوروبرش نگاه کرد.

همچنین بخوانید:

قصه های کوچک بیدآوا: کتابی که همه با هم نوشتند

خانم لینا، کتابدار دهکده، کتابی پر از قصه های اهالی بیدآوا را کشف می کند؛ قصه هایی از روزهای معمولی با اتفاق های کوچک و مهربانی های ساده. او تصمیم می…

گفت: «چطوره یک قصهٔ تازه هم به کتاب اضافه کنیم؟»

آقای تمشک پیشنهاد داد: «دربارهٔ امشب!»

خانم لینا کتاب را تا یک صفحهٔ سفید ورق زد، نوک قلمش را در جوهر زد و شروع به نوشتن کرد:

«امشب، پس از سال ها سکوت، مردم بیدآوا دوباره در کتابخانه دور هم جمع شدند.»

وقتی آخرین مهمان هم به خانه رفت، خانم لینا کتاب را روی میز کوتاهی کنار پنجره گذاشت؛ جایی که دست همه به آن می رسید.

بیرون، فانوس ها کوچه ها را روشن کرده بودند و بیدآوا آرام آرام به خواب می رفت.

داخل کتابخانه، کتاب آبی کوچک منتظر خوانندهٔ بعدی بود؛ با صفحه های سفید فراوانی که هنوز جا برای قصه های تازه داشتند.

پایان.

از این داستان زیبا و آموزنده ی کودکانه آموختیم حتی یک روز معمولی هم می تواند یک کار مهربانانه، یک اشتباه خنده دار یا خاطره ای شیرین داشته باشد. وقتی این قصه های کوچک را برای هم تعریف می کنیم، به هم نزدیک تر می شویم.

با قصه های شیرین و جذاب دیگر دلگرم، با ما همراه باشید.