پلوتون: سیاره ای کوتوله با شگفتی های فراوان

تحقیق در مورد سیاره پلوتون + شگفتی هایش

پلوتون یا پلوتو، نهمین سیاره منظومه شمسی است و ساختار آن از سنگ و یخ می باشد. پلوتون از نظر میزان جرم و حجم، هجدهمین جسم در سامانهٔ خورشیدی است. در ادامه با این سیاره آشنا می شوید. با دانشچی همراه باشید.

پلوتون کره ای کوچک است که یک سوم ماه جرم آن است. قطر پلوتو ۲۳۷۰ کیلومتر است و این سیارهٔ کوتوله می تواند گاهی از زمین تا فاصلهٔ ۷٫۵ میلیارد کیلومتری دور باشد. چهار لکهٔ سیاه سطح پلوتو که به کمربند تیرهٔ دور استوای پلوتو متصل هستند و تقریباً به یک اندازه و به یک فاصله هستند توجه دانشمندان را به خود جلب کرده اند.

ویژگی های پلوتون

طول هر شبانه روز پلوتون (زمانی که سیاره ، یک بار گرد محور خود می چرخد) معادل 153 ساعت زمینی است. روزهای این سیاره بسیار تاریک است. قمر آن ، شارون ، در سال 1987 بطور تصادفی در رصدخانه مونت پالومار کشف شد. شارون در مدار همزمانی توسط پلوتون به دام افتاده است و همواره در نقطه ای ثابت گرد آن می گردد.

مدار پلوتون به دور خورشید، میل تندی دارد و فاصله متوسط آن از خورشید 5.915 میلیارد کیلومتر است که خورشید از آنجا فقط بصورت ستاره ای درخشان دیده می شود. پلوتون از سنگ و یخ تشکیل شده و اندازه اش کوچکتر از ماه زمین است.

هنگام نزدیک شدن به خورشید جوی رقیق در اطراف آن تشکیل می شود که با دور شدن سیاره از خورشید یخ می بندد. مدار پلوتون بسیار طولانی بوده و بیشتر از سیارات دیگر نسبت به دایرة البروج انحراف دارد.

این سیاره هر 248.5 سال یک بار به دور خورشید می چرخد که در مدت 20 سال از این زمان فاصله اش نسبت به خورشید کمتر از فاصله نپتون از خورشید است. این مشخصات غیر عادی باعث شده تا بعضی ستاره شناسان ، پلوتون را نوعی سیارک بزرگ تصور کنند.

پلوتون دورترین سیاره از خورشید بوده ، کمترین دما را در بین سیارات دارد. مدار بیضوی این سیاره که 248.5 سال زمینی طول می کشد، طولانی ترین مدار در منظومه شمسی است.

اخترشناس دیگری پس از اینکه نخستین عکسهای تلسکوپ هابل را از نهمین سیاره منظومه شمسی مشاهده و بررسی کرد، گفت: “این سیاره ای شگفت است. اگر می توانستیم با فضاپیمایی به آنجا سفر کنیم، حقایق شگفت آور بیشتری را در مورد آن کشف می کردیم.”

قمرهای پلوتون

تاکنون ۵ ماه پلوتون شناسایی شده اند. تا سال ۲۰۰۵ که بررسی تصویرهای دریافتی از تلسکوپ فضایی هابل باعث کشف دو قمر جدید برای پلوتون گردید، باور اخترشناسی برآن بود که شارون تنها ماه پلوتو است.

قمرهای جدید که در ابتدا (اس/۲۰۰۵ پی۱) و (اس/۲۰۰۵ پی۲) شماره گذاری شده بودند سپس به نام های نیکس و هیدرا نام گذاری شدند. این دو قمر جدید بسیار کوچک بوده و تخمین زده می شد که قطری برابر با ۵۰ تا ۶۰ کیلومتر داشته باشند. قمرهای باز هم بسیار کوچک تر سربروس و استوکس هم به ترتیب در سال های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ میلادی پیدا شدند.

شارون با قطری برابر با بیش از نصف قطر پلوتون، بیشتر شبیه یک جفت برای پلوتو است تا یک قمر. از این رو به آن ها سامانه «پلوتون-شارون» نیز می گویند. پلوتو ۸ برابر سنگین تر است.

شارون و پلوتو تنها ۱۹٬۶۴۰ کیلومتر از هم دورند. شارون و پلوتو به گونهُ ویژه ای که در منظومهُ شمسی نادر است وابسته به یک دیگر شده و رو در روی هم، گردش هماهنگ یا قفل جزر و مدی را تجربه می کنند.

همچنین بخوانید:

با ۹ تفاوت اصلی ستاره و سیاره آشنا شوید

شاید شما هم از آن دسته افرادی هستید که به آسمان و ستاره ها علاقمندید و شب ها به رصد ستاره ها می پردازید و شاید این سوال به ذهن شما هم رسیده باشد که…

دمای سیاره پلوتون

دمای سطحی نهمین سیاره ، در فاصله 5.91 میلیارد کیلومتری خورشید ، احتمالا حدود منهای 230 درجه سانتیگراد است. می دانیم روی پلوتون مناطق تیره ای وجود دارد، اما نمی توانیم با اطمینان بگوییم که در این مناطق نیتروژن با متان یخ زده وجود ندارد.

اگرچنین باشد، ممکن است این مناطق اندکی گرمتر از سایر قسمتهای سیاره باشند. تا آن هنگام که سیاره را بهتر بشناسیم، اخترشناسان فرض می کنند که دمای سطح آن ثابت است. در دمای منهای 230 درجه سانتیگراد، یخ درست مانند سنگ ، سخت و محکم و بادوام است.

بیشتر گازها روی سطح سیاره متراکم و تبدیل به مایع می شوند. روشنایی روز به آن معنایی که ما زمینیها می شناسیم، در آنجا وجود ندارد. خورشید آنقدر دور است که در آسمان پلوتون ، تنها ستاره ای بسیار درخشان به نظر می رسد.