در شهری کوچک، دختری به نام «رها» زندگی می کرد.
رها آرزوهای زیادی داشت؛ می خواست کتاب بنویسد، نقاشی یاد بگیرد، به سفر برود و روزی شغل مورد علاقه اش را پیدا کند.
اما همیشه یک جمله می گفت:
«بعداً انجامش می دهم؛ هنوز وقت دارم.»
اگر کسی از او می پرسید:
«پس کی می خواهی شروع کنی؟»
جواب می داد:
«وقتی شرایط بهتر شد.»
یک روز رها برای دیدن پدربزرگ پیرش به خانه او رفت.
پدربزرگ در اتاقش وسایل قدیمی زیادی داشت.
روی میز چوبی کوچکی، یک ساعت شنی قرار گرفته بود.
رها آن را برداشت و گفت:
«پدربزرگ، این ساعت هنوز کار می کند؟»
پدربزرگ لبخند زد و گفت:
«خودت امتحانش کن.»
رها ساعت را برگرداند.
دانه های شن آرام آرام از قسمت بالایی به پایین می ریختند.
رها چند لحظه به آن نگاه کرد و گفت:
«خیلی آرام حرکت می کند.»
پدربزرگ پرسید:
«فکر می کنی اگر به شن ها بگویی کمی صبر کنند، متوقف می شوند؟»
رها خندید و گفت:
«نه.»
پدربزرگ گفت:
«اگر بگویی سریع تر حرکت کنند چطور؟»
رها گفت:
«باز هم نمی شود.»
پدربزرگ ساعت را روی میز گذاشت و گفت:
«زمان همین است. نه به خاطر ما متوقف می شود و نه برای رسیدن ما سرعتش را تغییر می دهد.»
رها ساکت شد.
پدربزرگ ادامه داد:
«تو همیشه می گویی بعداً شروع می کنم. اما مشکل اینجاست که هیچ کس نمی داند چند دانه شن دیگر در ساعت زندگی اش باقی مانده.»
رها به ساعت نگاه کرد.
پدربزرگ گفت:
«این به معنی ترسیدن از آینده نیست. یعنی قدر امروز را بدانی.»
رها پرسید:
«اگر امروز نتوانم همه آرزوهایم را انجام دهم چه؟»
پدربزرگ پاسخ داد:
«لازم نیست همه آنها را امروز انجام دهی. فقط یکی را شروع کن.»
رها پرسید:
«فقط یکی؟»
پدربزرگ لبخند زد و گفت:
«یک صفحه کتاب بنویس. یک نقاشی بکش. یک قدم برای هدفت بردار. مهم این است که همیشه منتظر روزی نباشی که همه چیز کامل شود.»
آن شب، رها به خانه برگشت.
قبل از خواب، دفتر قدیمی اش را باز کرد.
سال ها بود اولین صفحه آن خالی مانده بود.
مداد را برداشت و شروع به نوشتن کرد.
فقط چند خط.
اما همان چند خط، آغاز کاری شد که مدت ها به تعویق انداخته بود.
روز بعد دوباره نوشت.
روز بعد یک صفحه.
بعد چند صفحه.
ماه ها گذشت و سرانجام اولین داستانش را کامل کرد.
یک روز دوباره نزد پدربزرگ رفت.
ساعت شنی هنوز روی همان میز بود.
رها گفت:
«پدربزرگ، فهمیدم چرا همیشه می گفتی یک قدم کافی است.»
پدربزرگ پرسید:
«چرا؟»
رها ساعت شنی را برداشت و گفت:
«چون هیچ کس نمی تواند همه شن ها را یک جا جابه جا کند. آنها یکی یکی پایین می روند، اما در پایان، تمام ظرف پر می شود.»
پدربزرگ لبخند زد.
رها ادامه داد:
«من سال ها منتظر بودم زمان مناسب برسد؛ در حالی که خودم باید از همین امروز شروع می کردم.»
پدربزرگ گفت:
«حالا درس ساعت شنی را یاد گرفته ای.»
🌱 نتیجه اخلاقی داستان
هیچ کس نمی تواند زمان را متوقف کند یا به عقب برگرداند.
برای شروع یک کار مهم، لازم نیست شرایط کاملاً ایده آل باشد. گاهی یک قدم کوچک در امروز، ارزشمندتر از صدها تصمیمی است که برای «فردا» نگه داشته ایم.
منتظر روز کامل نباش؛ از همین امروز یک قدم کوچک بردار. چون دانه های زمان، حتی وقتی ما تصمیم نمی گیریم، همچنان در حال پایین رفتن هستند.
یخ های رنگی با گل و میوه؛ ترفندی ساده برای زیباتر شدن نوشیدنی ها
طرز تهیه سوپ شیر مقوی و مجلسی؛ یک سوپ خامه ای و خوشمزه برای روزهای سرد
طرز تهیه چند مدل دونات تابه ای خانگی، خوشمزه و ساده مناسب مدرسه
روش خانگی از بین بردن کپک بندکشی حمام با وایتکس
طرز تهیه ۴ مدل غذای ساده، ارزان، سریع و خوشمزه با تخم مرغ
تقویت خاک و رشد گیاه با جو دوسر و شکر؛ روش ساده ماهانه
مزایا و معایب خرید گوشی دست دوم + راهنمای خرید مطمئن
آموزش درست کردن ۵ مدل پیاز که سفره را رنگی و خاص میکنه
طرز تهیه کلوچه کشمشی نرم و پنبه ای بدون همزن برقی
دیدگاه ها