داستان تصویری مونزیا و دایناسور سرما خورده برای کودکان

پایان قصه کودکانه مونزیا و صدای اسرارآمیز

باز همان صدای بلند از آن طرف برکه آمد.

مونزیا سرش را بلند کرد. «صدا از اون طرف می آد.»

دوستان از کنار برکه رفتند تا به آن طرف رسیدند. روی زمین گِلی، ردپاهای خیلی بزرگی دیده می شد. ردپاها به بوته های پرپشتی می رسیدند که سه چیز نوک تیز از بالای آن ها بیرون زده بود.

خرس پایش را کنار یکی از ردپاها گذاشت. پای خودش در برابر آن خیلی کوچک بود.

گفت: «فکر کنم بهتره برگردم و از همون کنده مراقبت کنم.»

مونزیا هم می خواست عقب برود که صدای آرام فین فینی شنید.

ایستاد و گوش داد.

«صبر کنید. شاید یکی کمک لازم داره.»

یک قدم کوچک به بوته ها نزدیک شد. «سلام! حالت خوبه؟»

دوباره از پشت برگ ها صدای فین فین آمد.

مونزیا آرام شاخه ها را کنار زد. دوستانش درست پشت سرش بودند.

یک دایناسور جوان آنجا نشسته بود؛ یک تریسراتوپس با سه شاخ. چشم هایش پر از اشک بود و بینی اش حسابی قرمز شده بود.

دایناسور دهانش را باز کرد و چشم هایش را محکم بست.

آآآپچی!

برگ ها لرزیدند. شیرشاه دستش را جلو برد و تاج را روی سر مونزیا نگه داشت.

روباه گفت: «پس صدا همین بود!»

دایناسور فین فین کرد و گفت: «ببخشید. سرما خوردم.»

خرس از پشت مونزیا بیرون آمد. «آها! پس برای ما غرش نمی کردی.»

دایناسور سرش را به نشانهٔ نه تکان داد و بینی اش را پاک کرد.

مونزیا نزدیک تر رفت. «بیا یه چیز گرم برات درست کنیم.»

دوستان با هم یک قابلمه سوپ سبزیجات درست کردند. خرس یک پتوی نرم پیدا کرد و روباه آن را دور دایناسور پیچید. شیرشاه هم یک کاسهٔ بزرگ سوپ آورد.

کاسه را نزدیک دایناسور گذاشت و گفت: «بفرما.»

دایناسور آرام کمی سوپ خورد. مونزیا هم کنارش نشسته بود.

دایناسور گفت: «ممنون. می شه یه کم پیشم بمونید؟»

مونزیا گفت: «حتماً.»

بقیه هم همان نزدیکی نشستند. دیگر هیچ کس دلش نمی خواست پیش کنده برگردد.

دوستان کنار دایناسور ماندند تا سوپش را بخورد و استراحت کند. کمی بعد، خودش را در پتو جمع کرد و به دوستان تازه اش لبخند زد.

همچنین بخوانید:

مونزیا و صدای اسرارآمیز؛ قصه کودکانه جنگل

مونزیا با شیرشاه، خرس و روباه به جنگل می رود و با شنیدن صدایی عجیب، ماجراجویی شان آغاز می شود. آن ها تا برکه پیش می روند و با قورباغه ای روبه رو می…

بعد بینی اش تکان خورد.

خرس کاسهٔ سوپ را محکم گرفت. روباه سرش را پایین برد. شیرشاه گوش هایش را گرفت.

دایناسور نفس گرفت. آ… آ…

مونزیا بی حرکت نشسته بود.

پچی!

این بار عطسه خیلی کوچک بود. مونزیا کمی از جا پرید و تاج روی سرش بالا پرید و کج، درست بالای یکی از ابروهایش، نشست.

همه خندیدند؛ حتی دایناسور.

پایان.