دلگرم
امروز: چهارشنبه, ۲۷ آبان ۱۴۰۵ برابر با ۰۷ جمادى الآخر ۱۴۴۸ قمری و ۱۸ نوامبر ۲۰۲۶ میلادی
10 شعر کودکانه هفته دفاع مقدس برای آشنایی کودکان با جبهه
زمان مطالعه: 13 دقیقه
شعر کودکانه هفته دفاع مقدس / شعر بچگانه هفته دفاع مقدس / شعر هفته دفاع مقدس برای کودکان / شعر هفته دفاع مقدس برای بچه ها

شعر کودکانه هفته دفاع مقدس

در این مقاله از مجله اینترنتی دلگرم مجموعه ای از شعر کودکانه هفته دفاع مقدس را برای شما عزیزان آورده ایم. با ما همراه باشید.

شعر کودکانه دفاع مقدس

من گوشه‌ی اتاقم
داداش توی ایوان
او کرده پشت پرده
خود را دوباره پنهان

امروز هم دوباره
غرق تفنگ بازی‌ست
در جنگ و جبهه‌ی او
جایی برای من نیست

می‌گوید او که جبهه
جای من است و بابا
در جبهه نیست جایی
اصلاً برای زن‌ها

یک روز می‌شوم من
یک خانم پرستار
هم شاد و پر انرژی
هم مهربان و پرکار

آن وقت می‌روم زود
در جبهه مثل داداش
من هم شجاع هستم
این را بفهمد ای کاش

شعر کودکانه هفته دفاع مقدس

شعر هفته دفاع مقدس برای کودکان

اتل متل یه بابا
که اسم او احمده

نمره جانبازیهاش
هفتاد و پنج درصده

اونکه دلاوریهاش
تو جبهه غوغا کرده

حالا بیاین ببینین
کلکسیون درده

اون که تو میدون مین
هزار تا معبر زده

حالا توی رختخواب
افتاده حالش بده

بابام یادگاری از
خون و جنگ و آتیشه

با یاد اون موقعا
ذره ذره آب میشه

آهای آهای گوش کنین
درد دل بابارو

میخواد بگه چه جوری
کشتند بچه هارو

«هیچ میدونی یعنی چی
زخمیهارو بیاری

یکی یکی رو بازو
تو آمبولانس بذاری

درست جلوی چشمات
یه خورده اونطرف تر

با شلیک مستقیم
ماشین بشه خاکستر»

گفتن این خاطره
بدجوری میسوزوندش

با بغض و ناله می گفت
کاشکی که پر نبودش

آی قصه قصه قصه
نون و پنیر و پسته

هیچ تا حالا شنیدی
تانکها بشن قنّاصه؟

میدونی بعضی وقتا
تانکا قناصه بودن

تا سری رو میدیدن
اون سرو می پروندن

سه راه شهادت کجاست؟
میدونی دوشکا چیه؟

میدونی تانک یعنی چی؟
یا آرپی جی زن کیه؟

آرپی جی زن بلند شد
«و ما رمیت» رو خوند

تانک اونو زودتر زدش
یه جفت پوتین ازش موند

یه بچه بسیجی
اونور میدون مین

زیر شینهای تانک
لِه شده بود رو زمین

خودم تو دیده بانی
با دوربین قرارگاه

رفیقمو میدیدم
تو گودی قتله گاه

آرپی جی تو سرش خورد
سرش که از تن پرید

خودم دیدم چند قدم
بدون سر می دوید

هیچ می دونی یه گردان
که اسمش الحدیده

هنوزم که هنوزه
گم شده ناپدیده

اتل متل توتوله
چشم تو چشم گلوله

اگر پاهات نلرزید
نترسیدی قبوله

دیدم که یک بسیجی
نلرزید اصلاً پاهاش

جلو گلوله وایستاد
زُل زده بود تو چشاش

گلوله هم اومد و
از دو چشم مردونه

گذشت و یک بوسه زد
بوسه ای عاشقونه

عاشقی یعنی اینکه
چشم هایی که تا دیروز

هزار تا مشتری داشت
چندش میاره امروز

اما غمی نداره
چون عاشق خداشه

به جای مردم خدا
مشتری چشماشه

یه شب کنار سنگر
زیر سقف آسمون

میای پیش رفیقت
تو اون گلوله بارون

با اینکه زخمی شده
برات خالی می بنده

میگه من که چیزیم نیست
درد میکشه می خنده

چفیه رو ور میداری
زخم اونو می بندی

با چشمای پر از اشک
تو هم به اون می خندی

انگاری که میدونی
دیگه داره می پّره

دلت میگه که گلچین
داره اونو می بره

زُل میزنی تو چشماش
با سوز و آه و با شرم

بهش میگی داداش جون
فدات بشم دمت گرم

میزنی زیر گریه
اونم تو آغوشته

تو حلقه دستاته
سرش روی دوشته

چون اجل معلق
یه دفعه یک خمپاره

هزار تا بذر ترکش
توی تنش میکاره

یهو جلو چشماتو
شره خون می گیره

برادر صیغه ایت
تو بغلت میمیره

هیچ می دونی چه جوری
یواش یواش و کم کم

راوی یک خبرشی
یک خبر پراز غم

به همسفر رفقیت
که صاحب پسر شد

بری بگی که بچه
یتیم و بی پدر شد

اول میگی نترسین
پاهاش گلوله خورده

افتاده بیمارستان
زخمی شده، نمرده

زُل میزنه تو چشمات
قلبتو می سوزونه

یتیمی بچه شو
از تو چشات میخونه

درست سال شصت و دو
لحظه تحویل سال

رفته بودیم تو سنگر
رفته بودیم عشق و حال

تو اون شلوغ پلوغی
همه چشارو بستم

دستها توی دست هم
دور سفره نشستیم

مقلب القلوب رو
با همدیگر می خوندیم

زورکی نقل و نبات
تو کام هم چپوندیم

همدیگر و بوسیدیم
قربون هم می رفتیم

بعدش برا همدیگر
جشن پتو گرفتیم

علی بود و عقیلی
من بودم و مرتضی

سید بود و اباالفضل
امیرحسین و رضا

حالا از اون بچه ها
فقط مرتضی مونده

همونک ه گاز خردل
صورتشو سوزونده

آهای آهای بچه ها
مگه قرار نذاشتیم

همیشه با هم باشیم
نداشتیما، نداشتیم

بیاین برا مرتضی
که شیمیایی شده

جشن پتو بگیریم
خیلی هوایی شده

می سوزه و می خنده
خیلی خیلی آرومه

به من میگه داداش جون
کار منو تمومه

مرتضی منم ببر
یا نرو، پیشم بمون

میزنه تو صورتش
داد میزنم مامان جون

مامان میاد و دست
بابا جون و میگره

بابام با این خاطرات
روزی یه بار میمیره

فقط خاطره نیست که
قلب اونو سوزونده

مصلحت بعضی ها
پشت اونو شکونده

برا بعضی آدما
بنده های آب و نون

قبول کنین به خدا
بابام شده نردبون

شعر کودکانه هفته دفاع مقدس

شعر هفته دفاع مقدس برای بچه ها

 اصلا چرا رفتی بجنگی؟                    اصلا چرا ما را نبردی؟

من بچه ی خوبی نبودم                    مامان و زهرا را نبردی؟

 گفتی: "تو مرد خانه هستی"            رفتی که با دشمن بجنگی

من مرد این خانه قبول است             اما چه مرد بی تفنگی

یک شب اگر دشمن بیاید                 این جا میان خانه ی ما

من هستم و یک دست خالی           من هستم و مامان و زهرا

لطفی کن و از جبهه بفرست             نارنجکی،مینی،تفنگی

من هم به جایش قول،باشد           یک مرد هستم مرد جنگی

چشم انتظارم تا بیاید                     سوغاتی ام،شرمنده ی تو

قربان بابای عزیزم                           کوچکترین رزمنده ی تو!

شعر کودکانه هفته دفاع مقدس

شعر کودکانه درباره جبهه

این خانه مال ماست
هر جای آن زیباست
خوشبو و خوش رنگ است
چون کشور گل هاست

دشمن اگر روزی
پیدا شود این جا
من می روم تا زود
بیرون کنم آن را

من می شوم آن وقت
سرباز کوچولو
می ترسد از اسمم
آن دشمن ترسو

او می رود بیرون
من می شوم خندان
جایی ندارد او
در نقشه ایران

شعر کودکانه هفته دفاع مقدس

شعر کودکانه درباره دفاع مقدس

اتل متل یه بابا
که اون قدیم قدیما

حسرتشو می خوردن
تمومی بچه ها

اتل متل یه دختر
در دونه باباش بود

هر جا که بابا می رفت
دخترش هم باهاش بود

اون عاشق بابا بود
بابا عاشق اون بود

به گفته رفیقاش
بابا چه مهربون بود

یه روز آفتابی
بابا تنها گذاشتش

عازم جبهه ها شد
دخترُ جا گذاشتش

چه روزهای سختی بود
اون روزهای جدایی

چه سالهای بدی بود
ایام بی بابایی

چه لحظه سختی بود
اون لحظه رفتنش

ولی بدتر از اون بود
لحظه برگشتنش

هنوز یادش نرفته
نشون به اون نشونه

اون که خودش رفته بود
آوردنش به خونه

زهرا بهش سلام کرد
بابا فقط نگاش کرد

ادای احترام کرد
بابا فقط نگاش کرد

خاک کفش بابا رو
سرمه تو چشاش کرد

هی بابا رو بغل کرد
بابا فقط نگاش کرد

زهرا براش زبون ریخت
دو صد دفعه صداش کرد

پیش چشاش ضجّه کرد
بابا فقط نگاش کرد

اتل متل یه بابا
یه مرد بی ادعا

می خوان که زود بمیره
تموم خواستگارا

اتل متل یه دختر
که بر عکس قدیما

براش دل می سوزونن
تمومی بچه ها

زهرا به فکر باباش
بابا به فکر زهرا

گاهی به فکر دیروز
گاهی به فکر فردا

یه روز می گفت که خیلی
براش آرزو داره

ولی حالا دخترش
زیرش لگن می ذاره

یه می گفت دوست دارم
عروسیتو ببینم

ولی حالا دخترش
میگه به پات می شینم

می گفت برات بهترین
عروسی رو می گیرم

ولی حالا می شنوه
تا خوب نشی نمیرم

وقت غذا که می شه
سرنگ ور می داره

یه زرده تخم مرغ
توی سرنگ می ذاره

گوشه لُپ باباش
سرنگ و می فشاره

برای اشک چشماش
هی بهونه میاره

«غصه نخور بابا جون
اشکم مال پیازه»

بابا با چشماش می گه
خدا برات بسازه

هر شب وقتی بابا رو
می خوابونه توی جاش

با کلی اندوه و غم
میره سر کتاباش

حافظُ ور می داره
راه گلوش می گیره

قسم می ده حافظُ
خواجه بابام نمیره

دو چشمشُ می بنده
خدا خدا می کنه

با آهی از ته دل
حافظُ وا می کنه

فالُ و شاهد فال
به یک نظر می بینه

نمی خونه، چرا که
هر شب جواب همینه

دیشب که از خستگی
گرسنه خوابیده بود

نیمه شب چه خواب
قشنگی رو دیده بود

تو یک باغ پر از گل
پر از گل شقایق

میون رودی بزرگ
نشسته بود تو قایق

یه خرده اون طرف تر
میان دشت و صحرا

جایی از این جا بهتر
بابا سوار اسبه

مگه می شه محاله
بابا به آسمون رفت

شعر کودکانه هفته دفاع مقدس

شعر هفته دفاع مقدس برای مهد کودک

یه پارچه‌ی بهشتی برای من نماده
نماد رزمنده‌هاست
حالا دیگه چفیه
پرچم فرهنگ ماست
واسه اینه همیشه
رو شونه‌های آقاست

شعر کودکانه هفته دفاع مقدس

شعر هفته دفاع مقدس برای مدرسه

اتل متل یه بابا
دلیر و زار و بیمار

اتل متل یه مادر
یه مادر فداکار

اتل متل بچه ها
که اونارو دوست دارن

آخه غیر اون دوتا
هیچ کسی رو ندارن

مامان بابا رو می خواد
بابا عاشق اونه

به غیر بعضی وقتا
بابا چه مهربونه

وقتی که از درد سر
دست می ذاره رو گیجگاش

اون بابای مهربون
فحش می ده به بچه هاش

همون وقتی که هر چی
جلوش باشه می شکنه

همون وقتی که هر چی
پیشش باشه می زنه

غیر خدا و مادر
هیچ کسی رو نداره

اون وقتی که بابا جون
موجی می شه دوباره

دویدم و دویدم
سر کوچه رسیدم

بند دلم پاره شد
از اون چیزی که دیدم

بابام میون کوچه
افتاده بود رو زمین

مامان هوار می زد
شوهرمو بگیرین

مامان با شیون و داد
می زد توی صورتش

قسم می داد بابارو
به فاطمه، به جدش

تو رو خدا مرتضی
زشته میون کوچه

بچه داره می بینه
تو رو به جون بچه

بابا رو کردن دوره
بچه های محله

بابا یه هو دوید و
زد تو دیوار با کله

هی تند و تند سرش رو
بابا می زد تو دیوار

قسم می داد حاجی رو
حاجی گوشی رو بردار

نعره های بابا جون
پیچید یه هو تو گوشم

الو الو کربلا
جواب بده به گوشم

مامان دوید و از پشت
گرفت سر بابا رو

بابا با گریه می گفت
کشتند بچه هارو

بعد مامانو هلش داد
خودش خوابید رو زمین

گفت که مواظب باشین
خمپاره زد، بخوابین

الو الو کربلا
پس نخودا چی شدن؟

کمک می خوایم حاجی جون
بچه ها قیچی شدن

تو سینه و سرش زد
هی سرشو تکون داد

رو به تماشاچیا
چشاشو بست و جون داد

بعضی تماشا کردن
بعضی فقط خندیدن

اونایی که از بابام
فقط امروز و دیدن

سوی بابا دویدم
بالا سرش رسیدم

از درد غربت اون
هی به خودم پیچیدم

درد غربت بابا
غنیمت نبرده

شرافت و خون دل
نشونه های مرده

ای اونایی که امروز
دارین بهش می خندین

برای خنده هاتون
دردشو می پسندین

امروزشو نبینین
بابام یه قهرمونه

یه روز به هم می رسیم
بازی داره زمونه

موج بابام کلیده
قفل در بهشته

درو کنه هر کسی
هر چیزی رو که کشته

یه روز پشیمون می شین
که دیگه خیلی دیره

گریه های مادرم
یقه تون و می گیره

بالا رفتیم ماسته
پایین اومدیم دروغه

مرگ و معاد و عقبی
کی میگه که دروغه؟

شعر کودکانه هفته دفاع مقدس

شعر بچگانه هفته دفاع مقدس

بابا یه کاسه
پر از خاک داره
اونو کنار
تختش می‌ذاره

مامان می‌گه این
خاک جبهه‌هاست
یه یادگاری
برای باباست

هر وقت دلتنگه
اونو می‌بینه
زود پای چشماش
شبنم می‌شینه

شعر کودکانه هفته دفاع مقدس

شعر کودکانه درباره جبهه و جنگ

اتل متل یه جعبه
پر از مداد رنگی

اتل متل یه بچه
چه بچه زرنگی

با یک مداد هاش
توی اتاق نشسته

فکر می کنه به باباش
جفت چشاشو بسته

قربون برم بابام و
الان اگه زنده بود

صورت مهربونش
حتماً پر از خنده بود

با قهوه ای کمرنگ
دهان و لب رو کشید

صورتش و عقب برد
قشنگ نگاه کرد و دید

قهوه ای رو گذاشته
مداد حنایی برداشت

رو صورت بابا جون
ریش قشنگی رو کاشت

بعد با مداد هاش
چشمی کشید و بعدش

با یک مداد هاش
چشمارو مشکی کردش

پیشونی رَم کشیدش
بعد هم موهایی بلند

بعد با مداد سبزش
براش کشید یه سربند

بعد با مداد زدش
رو سربند سبز اون

گنبدی از طلا زد
زیرش نوشت «بابا جون»

بینی رو هم کشیدش
دو چشم و ابرو گذاشت

برای رنگ صورت
سفید و زرد و برداشت

با زرد و با سفیدش
صورت و رنگ کردش

بابا چه نورانیه
چشمها رو تنگ کردش

یواش یواش و کم کرد
از توی چشم تنگش

بارون چکید به روی
نقاشی قشنگش

مداد سرخ و برداشت
رو سر بلند بابا جون

یه خال قرمز کشید
خیره شد به خال اون

لب رو گذاشت رو خالش
سرخی لبهای اون

حالش و سرختر کرد
سرختر از رنگ خون

یه کمی فکر کردش
یه دفعه بغضش گرفت

بعد می دونید چیکار کرد؟
یه کاری کرد بس شگفت

با اون مداد سرخش
بابا رو سرخ کردش

عکس رو قلبش گذاشت
با اون دو دست سردش

بس که بابا بابا گفت
ناله زد و غصه خورد

کنار عکس بابا
خسته شد و خوابش برد

خواب دیدش توی یک باغ
تو یک باغ پر از گل

نشسته رو درختی
بدل شده به بلبل

ناز غریبونه کرد
چَه چَهِ مستونه زد

یه وقت دید از آسمون
نور اومد و نور اومد

دید که تو تختی از نور
بابا جونش نشسته

هزار ملک دور اون
جمع شده حلقه بسته

پرید و رفتش نشست
رو شونه بابا جون

بابا نوازشش کرد
بوسه زد به روی اون

زد زیر گریه و گفت:
میگن دیگه نمیای!

منو گذاشتی رفتی؟
بابا منو نمی خوای؟

بابا اونو بوسیدش
توی بغل گرفتش

اشک چشاشو پاک کرد
نیگاش کردش و گفتش:

اگه نرفته بودم
یه غول بی شاخ و دُم

اومده بود تو خونه
تا زور بگه به مردم

با هر چی که ما داشتیم
می خواست تجارت کنه

ما رو اسیر بگیره
خونه رو غارت کنه

رفتم باهاش جنگیدم
تا که بره به خونش

اگه باور نداری
بیا اینم نشونش

دسترو گذاشت رو خالش
همون خال پیشونیش

همون خال قشنگش
خال قرمز و خونیش

لب رو گذاشت رو خالِ
بابا جون و بوسیدش

بعد صورت و عقب برد
قشنگ بابا رو دیدش

یهو پریدش از خواب
دید که وقت اذونه

بوی تن بابا جون
پیچیده بود تو خونه

دنبال نقاشیش گشت
دید که روی متکاس

یعنی چی مگه می شه؟
این خط که خط باباس

دید که زیر نقاشیش
به خط نازِ بابا

نه تنها امضا شده
داده یه بیست زیبا

شعر کودکانه هفته دفاع مقدس

اشعار کودکانه هفته دفاع مقدس

پدر از جبهه‌ی شوش
به سوی ما سفر کرد
به جای یک دوچرخه
برایم پوکه آورد

پدر آمد ولی حیف
به جای پا عصا داشت
لباسش خاک و خون بود
نگاهش غصّه‌ها داشت

چه شد پایت پدر جان؟
میان جبهه‌ها ماند
خدا برداشت آن‌را
برایم این عصا ماند

پدر لبخند می‌زد
و من خاموش و خاموش
به فکر جبهه بودم
و پای مانده در شوش!

شعر کودکانه هفته دفاع مقدس

دیدگاه ها

اولین نفر برای ثبت دیدگاه باشید !



hits