بی اختیاری مدفوع : علت و درمان قطعی بی اختیاری مدفوع چیست ؟

۲,۰۸۸
۴
۰
دوشنبه, ۲۰ خرداد ۱۳۹۸ ۱۵:۰۰
بی‌اختیاری مدفوع می‌تواند علت‌های بسیاری داشته باشد و از یک یا ترکیبی از چند عامل ناشی شود. بی‌اختیاری روده معمولاً با تغییر در اجابت مزاج (به طور کلی اسهال و یبوست) و شرایطی که توانایی مقعد در نگه داشتن مدفوع را تحت تأثیر قرار می‌دهد، ایجاد می‌گردد.
بی اختیاری مدفوع : علت و درمان قطعی بی اختیاری مدفوع چیست ؟

بی‌اختیاری مدفوع

بی‌اختیاری مدفوع یا ناتوانی در کنترل اجابت مزاج باعث نشت غیر منتظره مدفوع از رکتوم می‌شود. این اختلال بی‌اختیاری مقعد یا روده نیز نامیده می‌شود.

بی‌اختیاری مدفوع سندرمی است که به از دست دادن ناخواسته مدفوع جامد یا مایع منجر می‌شود. تعاریف بسیاری از بی‌اختیاری مدفوع وجود دارد و بی‌اختیاری روده می‌تواند از نشت گاه به گاهی مقدار کمی مدفوع در حین عبور گاز روده تا از دست دادن کامل کنترل روده متغیر باشد.

بی اختیاری مدفوع خروج غیر اردای مواد مدفوعی برای حداقل یک ماه در فردی با سن حداقل 4 سال است. شیوع این بیماری در ایالات متحده آمریکا 0.5 تا 11 درصد است.

توانایی نگهداری مدفوع نیاز به عملکرد طبیعی و صحیح سیستم عصبی مقعد دارد. دو گروه از عضلات یعنی عضلات دریچه‌ای بیرونی (اسفنکتر مقعد خارجی) و عضلات دریچه‌ای درونی (اسفنکتر مقعد داخلی) در دیواره مقعد و رکتوم مسئول دفع و نگه‌ داشتن مدفوع درون آن هستند.

اکثر بیماران را زنان بالای 65 سال تشکیل می‌دهند. بروز بالاتری از بی‌اختیاری در بین زنان حامله مشاهده می‌شود. نیمی از افراد مبتلا به این بیماری از بی اختیاری ادراری نیز رنج می‌برند. اکثر موارد ابتلا به این بیماری در نتیجه‌ی آسیب به کف لگن، یا در زمان حاملگی و یا در زمان زایمان ایجاد می‌شود

در حالت عادی فرد توانایی درک وجود مدفوع و پری رکتوم را دارد و بدین طریق می‌تواند زمان نیاز به اجابت مزاج را حس کند. البته فرد باید از نظر روانی نیز به این حس عادت کرده و به آن توجه کند.

به طور کلی، بی‌اختیاری روده تهدید کننده زندگی نیست ولیکن کیفیت زندگی فرد را تحت آسیب قرار می‌دهد. بی اختیاری مدفوع یکی از شرایط روانی و اجتماعی ناتوان‌کننده در یک فرد سالم است که می‌تواند به انزوای اجتماعی، از دست دادن عزت نفس و اعتماد به نفس و حتی افسردگی منجر شود.

افراد مبتلا به این مشکل به دلیل ترس از آبرو ریزی از فعالیت‌های اجتماعی خود کناره می‌گیرند. متأسفانه بی‌اختیاری مدفوع بیماری رایجی است که در افراد مسن و زنان شایع‌تر و دو برابر مردان است.

با این حال، بسیاری از مردم دوست ندارند که در مورد بی‌اختیاری مدفوع خود صحبت کنند و می‌پندارند که این مشکل نادر است و هر کسی به آن مبتلا نخواهد شد.عملکرد روده با عوامل متعدد از جمله فشار دریچه‌ی مقعدی، احساس پری رکتوم، زمان جریان مدفوع در روده و حجم و قوام مدفوع کنترل می‌شود.

علاوه بر این، عملکرد شناختی کافی و توانایی تشخیص زمان مناسب نیاز به سرویس بهداشتی در آن مؤثر است. اگر هر یک از این عوامل به خطر ‌افتد، بی‌اختیاری می‌تواند رخ دهد.

با این حال نشت مدفوع می‌تواند ناشی از اختلالات و عوامل بیماری‌زای دیگری مانند بواسیر ، فیستول ، پرولاپس رکتوم، بیماری التهابی روده و عفونت انگلی باشد. تشخیص نوع بی‌اختیاری مدفوع در درمان آن می‌تواند بسیار کمک‌کننده و مؤثر باشد.

علل بی‌اختیاری مدفوع

به محض هضم مواد غذایی مصرفی، مواد زائد باقی مانده به سمت راست روده و بخش نهایی روده‌ی بزرگ یعنی رکتوم حرکت می‌کنند، رکتوم لوله باریک روده‌ای است که به مقعد ختم می‌شود.

رکتوم مرکز ذخیره‌سازی موقت مدفوع است که با پر شدن آن و تحریک گیرنده‌های عصبی دیواره‌ی رکتوم، فرد احساس دفع و نیاز به اجابت مزاج می‌کند.

در صورت عدم پاسخ به این احساس مدفوع آب بیشتری را از دست می‌دهد و سفت و خشک می‌شود.

برای ورود مدفوع به درون کانال مقعد باید از دریچه‌ی درونی که غیر ارادی است عبور کند، سپس برای خروج کامل نیاز به عبور از دریچه‌ی خروجی مقعد دارد که به صورت ارادی کار می‌کند.

وقتی این اراده به هر دلیلی دچار اختلال شود، مشکل بی‌اختیاری مدفوع متحمل می‌شود.

بسیاری از این علت‌ها بی اختیاری مدفوع

  1. سن: با افزایش سن عضلات دریچه‌ای مقعد ضعیف شده و این بیماری بیشتر در افراد مسن دیده می‌شود؛
  2. زایمان طبیعی سخت: عضلات کف لگن و اعصاب آن در زنان می تواند در هنگام زایمان طبیعی دشوار دچار اختلال شود. زایمان طبیعی به طور گسترده به عنوان شایع‌ترین عامل مستعد‌کننده بی‌اختیاری مدفوع در زنان است. زایمان واژینال ممکن است باعث اختلال اسفنکتر داخلی یا خارجی در مقعد یا آسیب‌هایی به اعصاب کف لگن شود. آسیب عصبی می‌تواند منجر به یک مکانیسم در بی‌اختیاری مدفوع گردد؛
  3. آسیب بافتی حین عمل جراحی مقعد: جراحی مقعد، مانند هموروئیدکتومی یا اسفنکتروتومی با آسیب اسفنکتر داخلی و فوریت و بی‌اختیاری دفع پس از آن در ارتباط است؛
  4. ناهنجاری‌های مادرزادی: اختلالاتی مانند اسپینا بیفیدا و میلومننگوسل با آسیب طناب نخاعی می‌تواند در بی‌اختیاری مدفوع نقش داشته باشد؛
  5. بیماری‌های مزمن: شرایط پزشکی که ممکن است به بی‌اختیاری مدفوع منجر شود شامل دیابت، اسکلروز، سکته و ضربه‌ی نخاعی و اختلالات سیستم عصبی است؛
  6. پرولاپس رکتوم: شرایط دیگری چون بیرون زدن بافت راست‌روده از مقعد عملکرد مقعد را دچار اختلال می‌کند؛
  7. رکتوسل: پیش‌روی راست روده به داخل واژن می‌تواند به بی‌اختیاری مدفوع منجر شود؛
  8. محدودیت حرکتی: بیماران محدود به صندلی چرخدار و کسانی که برای دسترسی به سرویس بهداشتی وابسته به دیگران هستند، ممکن است حملات بی‌اختیاری با وجود عملکرد کاملاً طبیعی مقعدی داشته باشند؛
  9. اسهال: بیماری اسهال اغلب ناشی از یک عفونت روده‌ای یا سندرم روده تحریک پذیر است. اطلاعات بیشتر با مراجعه به مقاله اسهال ؛
  10. بیماری التهابی روده: بیماری کرون یا کولیت و زخم مقعد فرد را در معرض بی‌اختیاری روده قرار می‌دهد. مشاهده شده که دیواره رکتوم می‌تواند در بیماران مبتلا به بیماری کرون سفت شود. در این بیماران، راست روده نمی‌تواند به اندازه‌ی لازم کشش داشته باشد و به همین خاطر احتمال نشت مدفوع وجود دارد؛
  11. آسیب تشعشع به رکتوم: ممکن است افراد مبتلا به سرطان پس از پرتودرمانی دچار این عارضه شوند؛
  12. بیماری آلزایمر: بیماران مبتلا به آلزایمر در مراحل انتهایی بیماری خود ممکن است دچار بی‌اختیاری مدفوع ناشی از زوال عقلی شوند؛
  13. مصرف غذاهای خاص: مصرف غذاهای خاصی مانند غذاهای ادویه‌دار، چرب، گوشت دودی و فرآورده های لبنی در صورت عدم تحمل لاکتوز، نوشیدنی‌های حاوی کافئین و شیرین‌کننده مصنوعی می‌تواند باعث اسهال و بدتر شدن نشانه‌های بی‌اختیاری مدفوع شود؛
  14. یبوست: اگر مدفوع جامد درون مقعد گیر کند، عضلات راست روده کشیده و ضعیف‌تر می‌شود و در هنگام وجود مدفوع آبکی درون کانال ممکن است توان نگهداری آن را نداشته باشد و در نتیجه مدفوع شل و آبکی از مقعد نشت کند. مدفوع متراکم در زمان ابتلا به یبوست شدید و اغلب در افراد مسن وجود می‌آید.
  15. سرطان مقعد: تومورهایی که در داخل رکتوم گسترش می‌یابند می‌توانند به بی‌اختیاری روده منجر شود. اطلاعات بیشتر با مراجعه به مقاله سرطان مقعد؛
  16. بواسیر: بواسیر می تواند در بسته شدن ناقص اسفنکتر مقعد نقش داشته باشد. اطلاعات بیشتر با مراجعه به مقالات مرتبط با بیماری هموروئید یا بواسیر؛
  17. مصرف طولانی مدت ملین: افرادی که برای مدت طولانی و بیش از حد از مسهل و ملین استفاده می‌کنند در معرض خطر بسیار بالاتری از ابتلا به بی‌اختیاری روده هستند.

بی اختیاری مدفوع

علائم بی اختیاری مدفوع

به طور معمول نشت مدفوع در بزرگسالان به جزء در مدت زمان ابتلا به اسهال شدید اتفاق نمی‌افتد.

بیماران ممکن است از درجات مختلفی از این بیماری رنج ببرند. بی‌اختیاری جزئی شامل بی‌اختیاری نسبت به گاز و گاهی نسبت به عبور مدفوع آبکی است.

اما بی اختیاری عمده شامل ناتوانی در کنترل محتوای جامد است. در نتیجه‌ی بی اختیاری نسبت به مدفوع، بیماران از بهداشت ضعیف پرینه‌ای رنج می‌برند. در کنار مشکلات فراوان همراه با این بیماری، بیماران مبتلا اغلب نگرانند و از افسردگی رنج می‌برند.

به همین دلیل سنجش کیفیت زندگی یک جزء مهم در ارزیابی بیماران مبتلا به بی اختیاری مدفوع به شمار می‌رود.

افراد مبتلا به بی‌اختیاری مزمن و مکرر مدفوع ممکن است در طول روز بارها آن را تجربه کنند. علایم ممکن است از ناتوانی محدود در کنترل دفع خود به خود گاز روده تا نشت مدفوع در طول فعالیت‌های روزانه یا فوریت در دفع مدفوع و بی‌اختیاری آن در مسیر رسیدن به سرویس بهداشتی متغیر باشد.

بی‌اختیاری مدفوع می‌تواند به صورت بی‌اختیاری فوریتی باشد، یعنی فرد قبل از رسیدن به سرویس بهداشتی دچار نشت مدفوع شود و یا بدون هیچ نشانه‌ای خود به خود اتفاق افتد. بی اختیاری می‌تواند بسته به شدت آن به صورت روزانه، هفتگی یا ماهانه رخ دهد.

علایم و نشانه‌هایی که ممکن است با بی‌اختیاری روده همراه باشد شامل:

در صورت نشت مقادیر زیادی از مدفوع، می‌توان با استفاده از یک کرم مرطوب‌کننده مانع تماس مستقیم بین پوست و مدفوع شد و از تحریک پوست جلوگیری کرد. پزشک می‌تواند یک محصول مناسب را معرفی کند و البته باید قبل از استفاده از آن باید از تمیزی و خشکی ناحیه‌ی مقعدی و اطراف آن مطمئن شد.

استفاده از محصولات غیر دارویی مانند پودر تالک یا نشاسته‌ی ذرت نیز ممکن است به از بین بردن ناراحتی مقعد کمک کند. پوشیدن لباس زیر پنبه‌ای و لباس‌های گشاد و تعویض روزانه‌ی لباس زیر نیز در جلوگیری از آسیب پوستی بی‌تأثیر نیست.

تشخیص بی‌اختیاری مدفوع

پزشکان عواقب روانی و اجتماعی ناشی از بی‌اختیاری مدفوع را به خوبی درک می‌کنند پس از صحبت درباره‌ی آن با پزشک خود شرمسار نشوید. پزشک ممکن است با ارائه مراقبت‌های اولیه به شما کمک کند یا در صورت نیاز شما را به یک پزشک متخصص گوارش یا روده ارجاع دهد.

پزشک برای تشخیص نیاز به اطلاعات دقیقی از نوع و مدت بی‌اختیاری مدفوع، تعداد دفعات بی‌اختیاری، میزان تأثیر این اختلال در زندگی بیمار، سابقه آسیب بافتی در اعمال جراحی مقعدی و عوامل مرتبط با آن دارد. البته بیماران ممکن است خروج ترشحات مخاطی، چرک یا خون از مقعد را نیز با بی‌اختیاری روده اشتباه بگیرند به همین جهت پاسخ‌های صحیح به پزشک می‌تواند به تشخیص درست مشکل کمک کند.

از طرفی داروهای مصرفی و عادات غذایی بیمار نیز باید بررسی شود. همچنین اطلاعات دقیقی از سابقه‌ی زایمان و نوع آن در زنان را باید به دست آورد. زایمان با فورسپس و برش اپی‌ عمقی با افزایش خطر اختلال اسفنکتر مقعدی و آسیب اعصاب کف لگن همراه است.

پزشک در مورد علایم و نشانه‌های فعلی شما سؤالاتی پرسیده و مقعد شما را معاینه‌ی ظاهری می‌کند. با معاینه‌ی انگشتی و تقاضای انقباض مقعد همزمان با معاینه میزان قدرت عضلانی مقعد بیمار را می‌سنجد. بسته به علایم و شکایت‌های بیمار، ممکن است یک یا چند تست تخصصی‌تر برای شناسایی علت بی‌اختیاری انجام دهد. این تست‌ها شامل:

آزمایش مدفوع: در صورت ابتلا به اسهال می‌تواند به تشخیص علت بیماری و نوع عفونت روده‌ای کمک کند؛
آنوسکوپی: با کمک یک وسیله‌ی لوله‌ای شکل کوچک داخل مقعد را مشاهده می‌کند؛
مانومتری مقعد: اندازه‌گیری فشار موجود در مقعد و رکتوم با یک لوله قابل انعطاف و کوتاه است. این تست می‌تواند قدرت عضلات دریچه‌ای مقعد و همچنین احساس رکتوم را اندازه‌گیری کند؛
سونوگرافی مقعد: سونوگرافی آنورکتال با قرار دادن نوک پروب کوچک سونوگرافی درون راست‌روده انجام می‌شود و تصاویری تولید می‌کند که می‌تواند به شناسایی مشکلات موجود در دیواره مقعد و رکتوم کمک کند؛‌
تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI): اسکن MRI مشابه سونوگرافی می‌تواند تصاویری از عضلات مقعد و راست‌روده و بافت‌های اطراف آن را نشان دهد؛
دفکوگرافی: با استفاده از وارد کردن باریم مایع با کمک یک لوله‌ی کوچک درون مقعد و سپس عکسبرداری با اشعه‌ی ایکس هنگام دفع آن برای بررسی عملکرد مقعد و راست روده در حین اجابت مزاج انجام می‌شود؛
الکترومیوگرافی مقعد (EMG) : برای بررسی عملکرد اعصاب عضلات مقعد است که با کمک قرار دادن الکترودهای در عضلات اطراف مقعد آسیب عصبی را شناسایی می‌کند؛
دفکوگرافی MRI: روش اصلاح شده‌ای است که تصاویری از عضلات کف لگن و رکتوم حین اجابت مزاج با کمک رزونانس مغناطیسی (MRI) که کم‌خطرتر از اشعه‌ی ایکس است، تهیه می‌کند؛
سیگموئیدوسکوپی: یک لوله طویل و باریک متصل به یک دوربین فیلمبرداری کوچک است که راست‌روده و رکتوم را بررسی می‌کند. این تست التهاب، تومورها و اختلال بافتی‌ منجر شونده به بی‌اختیاری مدفوع را شناسایی می‌کند.

بی اختیاری مدفوع

درمان بی‌اختیاری مدفوع

خوشبختانه امروزه با پیشرفت علم، درمان‌های مؤثری برای بی‌اختیاری مدفوع در دسترس هستند. درمان بی‌اختیاری مدفوع می‌تواند منجر به بهبود و بازگرداندن کنترل روده شود.

درمان دارویی بی اخیتاری مدفوع شامل داروهایی است که باعث افزایش حجم و توده‌ی مدفوع می‌شوند که در نتیجه‌ی آن حس رفع افزایش می‌یابد.

این روش درمانی شامل استفاده از مکمل‌هایی نظیر فیبر، لوپرامید (لوپرامید یک داروی ترکیبی بر پایه پیپریدین و از انواع مخدر ضد اسهال می‌باشد)، دیفنوکسیلات و متصل شونده‌ها به اسیدهای صفراوی می‌باشد.

این مواد مدفوع را سخت کرده و فرکانس حرکات روده را به تاخیر می‌اندازد و در بیماران با علائم کم تا خفیف کمک کننده است.

در بسیاری از موارد، می توان آن را به طور کامل درمان کرد. اغلب ممکن است بیش از یک روش درمانی برای کنترل علایم لازم باشد. درمان غیرجراحی به عنوان درمان اولیه برای بی‌اختیاری روده توصیه می‌شود.

بسته به علت بی‌اختیاری مقعدی، درمان ممکن است شامل تغییر در رژیم غذایی، مصرف برخی داروها، تمرینات ویژه‌ی کمک‌کننده به کنترل روده و حتی عمل جراحی باشد. افراد می‌توانند با انجام هر یک اقدامات زیر به جلوگیری از بی‌اختیاری روده و کاهش شدت علائم آن کمک کنند مانند:

جلوگیری از یبوست

اگر بی‌اختیاری روده با یبوست مزمن همراه است با ورزش منظم، خوردن غذاهایی حاوی فیبر و مصرف حجم زیادی از مایعات می توان به کنترل آن و درنتیجه کاهش بی‌اختیاری‌های مقعدی کمک کرد. استفاده از مکمل‌های ملین مانند شیر منیزی که یک داروی یبوست مؤثر است، می‌تواند به بازگرداندن عملکرد مزاج طبیعی کمک کند.اطلاعات بیشتر با مراجعه به مقاله‌‌ی یبوست.

پیشگیری و درمان اسهال

در صورت ابتلا به اسهال شدید که فرد را در معرض بی‌اختیاری روده‌ای قرار می‌دهد می‌توان با درمان به موقع اسهال و عفونت دستگاه گوارشی از حملات دفع غیر ارادی مدفوع جلوگیری کرد. اطلاعات بیشتر با مراجعه به مقاله اسهال.

پرهیز از زور زدن حین اجابت مزاج

زور زدن و دفع مدفوع با فشار می‌تواند عضلات اسفنکتر مقعد را تضعیف کند و در طولانی مدت آن را در معرض خطر ابتلا به بی‌اختیاری روده قرار دهد.

رژیم غذایی

خوردن ۲۰ تا ۳۰ گرم فیبر در روز می‌تواند مدفوع را حجیم‌تر و کنترل آن را آسان‌تر کند. همچنین اجتناب از کافئین ممکن است به جلوگیری از اسهال کمک کند و نوشیدن چند لیوان آب بیشتر در هر روز می‌تواند از یبوست پیشگیری کند.

کاهش مصرف غذاهایی مانند غذاهای ادویه‌دار، غذاهای چرب، گوشت و فرآورده‌های لبنی (به خصوص در صورت وجود اختلال عدم تحمل لاکتوز در فرد و محصولات حاوی شیرین‌کننده‌های مصنوعی می‌تواند مانع اسهال و بدتر شدن بی‌اختیاری مدفوع فرد شود.

داروها

داروهای متعدد ضد اسهال (لوپرامید، لوموتیل، عوامل آنتی کولینرژیک، کلونیدین، متیل سلولز، آلوسترون) می‌توانند به طور مؤثر در درمان اسهال فعلی مؤثر باشند و می‌توانند به جامد شدن مدفوع مایع و آسان‌تر شدن کنترل دفع آن کمک کنند.

داروهای ضد اسهال لوپرامید به ندرت می‌تواند عوارض جانبی دهد، ولی در صورت وقوع هر یک از عوارض جدی التهاب، تاول و قرمز شدن دهان، اندام تناسلی یا پوست، یبوست شدید، ورم صورت و لب‌ها، تورم گلو و معده باید فوری به پزشک مراجعه شود.

برای افراد مبتلا به علل خاص اسهال، مانند سندرم التهابی روده، داروهای دیگر نیز ممکن است کمک کند. برخی از داروهای درمان اسهال اثربخشی بهتری نسبت به سایرین دارند. در صورت استفاده از مسهل‌های حجم‌دهنده مصرف مایعات فراوان نباید فراموش شود.

تمرین و ورزش عضلات کف لگن

شروع یک برنامه‌ی منظم انقباض عضلات کف لگن برای کنترل جریان ادرار به تقویت عضلات لگن و کاهش بی‌اختیاری روده کمک می‌کند.

اگر بی‌اختیاری مدفوع به دلیل عدم کنترل دریچه‌ی مقعد یا کاهش آگاهی از نیاز به اجابت مزاج باشد، انجام ورزش‌ها مخصوص توانمندی عضلات کف لگن می‌تواند قدرت عضلات را بهبود بخشد.

این روش در مادران پس از زایمان به درمان بی‌اختیاری ادرار و روده کمک می‌کند. این ورزش‌ عضلاتی که تضعیف شده‌اند را تقویت می‌کند. بسیاری از زنان باید برای رسیدن به نتیجه‌ی مطلوب این ورزش را چندین بار در روز به مدت حدود دو ماه انجام دهند.

از طرفی ورزش‌درمانی‌ای به نام بیوفیدبک نیز بسیار مؤثر است. بیوفیدبک با کمک قرار دادن پروب حساس به فشار در مقعد انجام می‌شود. این پروب قدرت عضلات دریچه‌ای مقعد را ثبت می‌کند. فرد می‌تواند انقباض عضلات را تمرین و چگونگی تقویت عضلات مقعد خود را یاد بگیرد.

این ورزش‌ها می‌تواند عضلات کف لگن و رکتوم را تقویت کند و همچنین ممکن است به بهبود احساس رکتال کمک کند.

تنظیم زمان اجابت مزاج

در برخی موارد، آموزش روده به معنای یادگیری تنظیم زمان رفتن به توالت برای اجابت مزاج در یک زمان خاص از روز است. برای مثال، پزشک ممکن است توصیه کنند که یک تلاش آگاهانه برای داشتن حرکات روده‌ای بعد از غذا خوردن داشته باشید.

این رفتار توانمندانه می‌تواند کمک کند تا فرد کنترل بیشتری بر احساس دفع مدفوع خود هنگام نیاز به دستشویی داشته باشد.

تنقیه

روش کمکی که به خارج کردن مدفوع متراکم درون مقعد با کمک یک لوله کوچکی که درون مقعد قرار داده شده انجام می‌شود تنقیه است، رکتوم را شست‌وشو داده و تخلیه می‌کند.

در صورت نامؤفق بودن اقدامات خودمراقبتی و درمان‌های دارویی ممکن است پزشک چاره‌ای جزء به کارگیری روش‌های کم تهاجمی تحریک و تزریق یا اعمال جراحی تهاجمی نداشته باشد

تحریک عصب خاجی

اعصاب خاجی از نخاع به سمت عضلات کف لگن کشیده می‌شوند. این اعصاب احساس رکتال و قدرت عضلات دریچه‌ای مقعد را تنظیم می‌کنند. در روش تحریک عصب خاجی عضلات توسط یک مولد پالس خارجی همانند یک ضربان ساز تحریک و در نتیجه انقباضات مقعد بیشتر می‌شود.

با این روش درمانی علایم در طول دو الی سه هفته بهبود می‌بخشد، حتی ممکن است نیاز باشد تا یک مولد پالس دائمی در بدن فرد کاشته شود. این روش ممکن است در افراد مبتلا به بی‌اختیاری روده با علت آسیب عصبی مؤثر باشد.

جراحی

جراحی برای افرادی که به روش‌های درمانی غیر تهاجمی هم پاسخ مثبتی نداده‌اند، توصیه می‌شود.

انواع جراحی عبارتند از:

  1. اسفنکتروپلاستی: یک روش جراحی برای ترمیم عضله‌ی دریچه‌ای مقعد آسیب دیده است که در بسیاری از افراد مبتلا به بی‌اختیاری مقعدی همراه با پارگی عضلات دریجه‌ی مقعد کاربرد دارد و ممکن است در زنان مبتلا به بی‌اختیاری مدفوع ناشی از آسیب مقعدی حین زایمان نیز استفاده شود؛
  2. کاشت کاف:. جراح می‌تواند با قرار دادن کاف در اسفنکتر مقعد به جلوگیری از بی اختیاری روده کمک کند؛
  3. گراسیلوپلاستی: روش جراحی دیگری است که جراح مقدار کمی از عضلات ران بیمار را به عنوان عضله‌ی مصنوعی در دریچه‌ی مقعد به کار می‌گیرد و جایگزین می‌کند؛
  4. کولوستومی: این روش آخرین خط درمانی بی‌اختیاری روده است. وقتی که فرد به هیچ یک از روش‌ها و جراحی‌ها پاسخ مؤثری ندهد این روش را به کار می‌گیرند. در این جراحی با تغییر مسیر روده بزرگ و ایجاد سوراخی در پوست شکم جریان مدفوع را به کیسه‌ای قابل تعویض روی شکم منتقل می‌کنند.

تزریق

تزریق موادی مانند سیلیکون، کلاژن یا اسید هیالورونیک به عضلات دریچه‌ای مقعد ممکن است بی‌اختیاری‌های کانال مقعد را با تقویت عملکرد عضلانی بهبود بخشد.


بیشتر بخوانید :

علت چسبندگی مدفوع چیست و چگونه درمان میشود ؟

علت؛علائم و درمان خون در مدفوع بعد از مدفوع کردن


بی‌اختیاری مدفوع و درمان این عارضه را برای شما عزیزان به طور کامل شرح دادیم.
حال اگر سوالی در ذهن شما در مورد بی‌اختیاری مدفوع مانده با پزشکان دلگرم در میان بگذارید.


این مطلب چقدر مفید بود ؟
(4 امتیاز , میانگین: 3.3 از 5)  
  • برچسب ها:
  • بی‌اختیاری مدفوع
  • علل بی‌اختیاری مدفوع
  • علائم بی اختیاری مدفوع
  • تشخیص بی‌اختیاری مدفوع
  • درمان بی‌اختیاری مدفوع
  • علت بی اختیاری مدفوع
  • درمان قطعی بی اختیاری مدفوع

دیدگاه ها

شما هم می توانید نظرات خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید

آخرین مطالب دلگرم

StatCounter