دلگرم
امروز: شنبه, ۳۰ آبان ۱۴۰۵ برابر با ۱۱ جمادى الآخر ۱۴۴۸ قمری و ۲۱ نوامبر ۲۰۲۶ میلادی
بوی موم، بوی خاطره داستان کودکانه آخرین شمع ساز شهر
زمان مطالعه: 4 دقیقه
اوستا بهرام در کوچه سنگ فرش، شمع هایی می سازد که نه فقط روشنایی، بلکه بوی خاطره و صبر دارند؛ حالا دختر کوچکی آمده تا راز این نور گرم را یاد بگیرد.

قصه «آخرین شمع ساز شهر» (برای کودک ۱۰ ساله)

کوچه ی سنگ فرش بوی موم می داد. همیشه. تابستان، زمستان، باران، آفتاب. چون ته کوچه، پشت یه درِ چوبیِ آبی رنگ، اوستا بهرام نشسته بود و شمع می ساخت.

دست هایش زرد بود. نه از بیماری، بلکه از چهل سال مومِ ذوب شده. انگشت هایش بوی عسل می داد و ناخن هایش همیشه یه لایه نازک پارافین داشت. می گفتند وقتی بچه بود، مادرش او را توی کارگاه بزرگ می کرد و او با مومِ گرم لالایی می گرفت.

تغییر روزگار

اما شهر عوض شده بود.

اول لامپ آمد. بعد نئون. بعد صفحه های روشنِ موبایل. کسی دیگر شمع نمی خواست؛ مگر برای تولد، مگر برای برق رفتگی، یا برای عکسِ اینستاگرام.

اوستا بهرام هر روز کرکره را بالا می داد. موم را آب می کرد. فتیله را می چرخاند. شمع ها را می چید روی قفسه و شب، کرکره را پایین می داد.

فروش؟ شاید هفته ای دو تا. شاید صفر.

پسرش سامان می گفت: «بابا، بیا کارخونه. حقوق ثابت، بیمه، مرخصی.»

اوستا بهرام لبخند می زد و می گفت: «شمعِ کارخونه بوی هیچی نمی ده. شمعِ من بوی خاطره می ده.»

سامان سر تکان می داد و می رفت.

شبی که شهر تاریک شد

یه شبِ پاییزی، برقِ کلِ شهر رفت. نه یه ساعت، نه دو ساعت... سه شب تمام.

مردم آمدند جلوی درِ آبی. اول یه نفر، بعد ده نفر، بعد صف کشیدند تا سرِ کوچه.

قصه کودکانه

«اوستا! شمع داری؟»

«اوستا! یه دونه برای بچه ام، می ترسه تو تاریکی.»

«اوستا! مادربزرگم عادت داره شب با شمع کتاب بخونه.»

اوستا بهرام لبخند زد. کرکره را کامل بالا داد. قفسه ها را آورد بیرون. شمع ها را چید روی میز. صد تا، دویست تا، سیصد تا...

و شهر، سه شب، با شمع های او روشن ماند.

شاگرد تازه

وقتی برق برگشت، مردم رفتند. کوچه دوباره خلوت شد. اوستا بهرام نشست پشت میزش. موم را آب کرد. فتیله را چرخاند.

اما یه چیز فرق کرده بود.

یه دخترِ ده ساله، هر روز بعد از مدرسه می آمد. می نشست گوشه ی کارگاه. نگاه می کرد و سؤال می پرسید:

«اوستا، موم رو چند درجه آب می کنی؟»

«اوستا، فتیله رو چقدر کلفت می پیچی؟»

«اوستا، چرا شمعِ تو آروم تر می سوزه؟»

اوستا بهرام جواب می داد؛ صبور و آهسته، مثل کسی که دارد یه رازِ قدیمی را منتقل می کند.

راز شمع ها

یه روز، دختر گفت: «اوستا، اگه شما نباشی، کی شمع می سازه؟»

اوستا بهرام مکث کرد. به دست های زردش نگاه کرد. به قفسه های نیمه خالی. به درِ آبی که رنگش داشت می رفت.

بعد گفت: «تو.»

دختر خندید و گفت: «من؟»

اوستا بهرام یه تکه مومِ گرم گذاشت کفِ دستِ دختر و گفت: «حس کن. این فقط موم نیست. این چهل سال صبرِ منه. این بوی خونه ی مادرمه. این نوریه که هیچ لامپی نمی تونه بده. چون لامپ روشن می کنه، ولی شمع... شمع گرم می کنه.»

همچنین بخوانید:
ادامه داستان دندان لق آرین برای کودکان

ادامه داستان دندان لق آرین برای کودکان

آرین متوجه می شود دندانش لق شده و نگران می شود که بقیه اعضای بدنش هم بیفتند، اما با یادآوری حرف مادر، متوجه می شود این نشانه بزرگ شدن است.

دختر موم را بو کرد. بوی عسل می داد. بوی خاطره.

اوستا بهرام هنوز هست. هنوز هر روز کرکره را بالا می دهد. اما حالا دو نفر پشت میز می نشینند؛ دو جفت دست، یکی زرد و یکی کوچیک و تازه.

و کوچه ی سنگ فرش، هنوز بوی موم می دهد.

بعضی نورها خاموش نمی شوند، فقط دست به دست می شوند.

 


دیدگاه ها

اولین نفر برای ثبت دیدگاه باشید !



hits