پايان دوران چهارصد ساله تسلط استعمار اسپانيا بر كشور كوبا (1898م)

سرزمين كوبا واقع در امريكاي مركزي در 27 اكتبر 1492م توسط كريستُف كُلُمْبْ دريانورد معروف ايتاليايى كه در خدمت دربار اسپانيا بود، كشف شد و از همان زمان زير سلطه استعماري اسپانيا قرار گرفت.

با اين حال، فعاليت‏هاي آزادي‏خواهي كوبا از قرن نوزدهم آغاز گرديد و در طول اين قرن ادامه يافت. اما علي رغم تمامي تلاش‏ها و حتي جنگ‏هاي چريكي، اسپانيا اين شورش‏ها را سركوب كرد و حاكميت استعماري خود را بر كوبا ادامه داد.

در اين ميان، امريكا بارها تمايل خود مبني بر الحاق كوبا به خاك ايالات متحده را اعلام كرد و اين درخواست در سال‏هاي پاياني قرن نوزدهم، با توجه به اوج‏گيري مبارزات مردم كوبا عليه اسپانيا، به صورت جدي‏ تري مطرح شد.

اين در حالي بود كه اسپانيا نيز براي رها شدن از مشكلات پيش آمده، درصدد ارائه خودمختاري تدريجي به كوبا بود. البته اين تصميم، مورد نظر امريكا نبود چرا كه ايالات متحده به دنبال بهانه ‏اي براي حذف اسپانيا و جاي‏گزيني خود در اين منطقه بود.

در اين ميان و به دنبال درگيري كوتاه مدتي كه در فوريه 1898م بين امريكا و اسپانيا روي داد، چون اسپانيا توانايى جنگ با امريكا را نداشت به مذاكره روي آورد و از پاپ تقاضاي ميانجي‏گري نمود. مذاكرات دو كشور در نهايت به معاهده پاريس انجاميد كه در تاريخ دهم دسامبر 1898م به امضا رسيد و شرايط سخت و ناگواري را بر اسپانيا تحميل نمود كه واگذاري مناطق كوبا و اطراف آن به امريكا از آن جمله بود.

در اين تاريخ، هرچند حاكميت استعماري 406 ساله اسپانيا بر كوبا خاتمه يافت، اما استعمار نوين، جاي‏گزين آن شد كه تا زمان انقلاب ضد ديكتاتوري در سال 1959م، به مدت 61 سال ادامه يافت.

از آن زمان و با كوتاه شدن دست امريكا از كوبا، دشمني‏هاي ايالات متحده با كوبا همچنان ادامه دارد.