داستان شنیدنی اردک های وحشی برای کودکان
لوری جلو پنجره ایستاد. به آسمان نگاه کرد. آسمان آبی و صاف بود. باد ملایمی می وزید. برگ های زرد درخت ها در هوا می رقصیدند و به زمین می افتادند.
لوری با خودش گفت: «پاییز آمده است. بعد ناگهان به یاد اردک های وحشی افتاد. به یاد آورد که چند روز دیگر، در یک سپیده دم زیبا، اردک های وحشی به جزیره ی آن ها خواهند آمد. به یاد آورد که او بارها و بارها آمدن آن ها را دیده است.
به یاد آورد که آن ها همیشه از یک طرف آسمان می آیند، در صف های مرتب پرواز می کنند و وقتی که به وسط آسمان رسیدند، پایین می آیند و به زمین می نشینند.»
لوری داشت صف مرتب اردک ها را در آسمان به یاد می آورد که ناگهان چیز دیگری به یادش آمد. این یادآوری دلش را فشرد.
به یاد آورد که، از همان لحظه که اردک ها به جزیره می آیند، صدای شلیک تیرها یکی پس از دیگری به گوش می رسد و اردک ها یکی پس از دیگری به زمین می افتند. به یاد آورد که در سپیده دم روز بعد، اردک هایی که زنده مانده اند پرواز می کنند و می روند.
در همان لحظه اردک های دیگری در صف های مرتب، به جزیره می آیند. بازهم تیرها یکی پس از دیگری شلیک می شود. بازهم اردک ها یکی پس از دیگری به زمین می افتند. با خودش گفت: «خدایا، کاش امسال نیایند! چرا آن ها، با اینکه می دانند که مردم جزیره آن ها را دسته دسته می کشند، باز به اینجا می آیند؟»
هنوز باد می آمد. هوا سرد بود. لوری کتش را پوشید، پنجره را بست و از اتاق بیرون آمد. دلش گرفته بود. نمی خواست باز مثل هر سال کشته شدن اردک ها را ببیند و پنهانی گریه کند، ولی کاری از دستش ساخته نبود. از خانه بیرون آمد. حوصله ی بازی کردن با دوستانش را نداشت. سرگردان در کوچه به راه افتاد. کمی که رفت به ساختمان کتابخانه ی عمومی رسید.
توی جیب کتش را گشت، خوشبختانه کارت کتابخانه توی جیبش بود. توی کتابخانه رفت. نمی دانست چه کتابی می خواهد. ولی می دانست که کتاب هایی را که برای بچه های همسال او نوشته شده است در کدام قفسه ها گذاشته اند. به آن قسمت کتابخانه رفت، جلو قفسه ها ایستاد و بی هدف به کتاب ها چشم دوخت. ناگهان چشمش به کتاب بزرگی افتاد، کتاب «پرندگان وحشی».
لوری کتاب را از قفسه بیرون آورد، جلد آن را نگاه کرد. دیدن کتاب چیزی را که داشت از یادش می رفت دوباره به یادش آورد. با خودش گفت: «پرندگان وحشی! اردک های وحشی!» بعد رفت و کتاب و کارت کتابخانه اش را به کتابدار داد.
کمی بعد، لوری در حالی که کتاب پرندگان وحشی را در دست داشت، به خانه رسید. توی اتاق نشست و شروع کرد به خواندن کتاب. ولی حوصله ی کتاب خواندن هم نداشت. هنوز یک صفحه را نخوانده بود که حوصله اش سر رفت و مشغول ورق زدن کتاب شد تا تصویرهای آن را ببیند.
همین طور که تصویرها را نگاه می کرد، چشمش به تصویر اردکی وحشی افتاد. این اردک درست به همان رنگ بود، به رنگ اردک هایی که هر پاییز به جزیره ی آن ها می آمدند.
لوری باز به تصویر نگاه کرد. بعد آنچه درباره ی آن نوع اردک در کتاب نوشته شده بود خواند. تازه فهمید که چرا اردک ها، با اینکه هر سال عده ای از آن ها کشته می شوند، باز به جزیره ی آن ها می آیند.

در کتاب نوشته شده بود که آن جزیره یکی از جاهایی است که اردک ها وقتی که دارند به جنوب می روند، بعد از روزها پرواز به آن می رسند. آن ها بعد از یک پرواز طولانی بر فراز دریا، مجبورند که به زمین بنشینند.
اگر در آن جزیره به زمین ننشینند، دیگر نمی توانند با بال های خسته پرواز کنند و گرسنگی هم آن ها را از پا درمی آورد. چند سطر پایین تر نوشته شده بود: «مردم جزیره هر سال بسیاری از این اردک ها را می کشند. همیشه عده ی کشته شدگان بیشتر از عده ی اردک هایی است که آن سال به دنیا آمده اند. به همین سبب این اردک ها سال به سال کم تر می شوند.»
شروع ماجراجویی جدید مونزیا در کهکشان راه شیری
لوری دوباره هرچه درباره ی اردک ها در آن کتاب نوشته شده بود خواند. بعد کتاب را برداشت و به طرف انباری که در ته خانه بود دوید. با خودش گفت: «شاید پدر هنوز هم آنجا باشد.»
پدر در انبار بود. تفنگش را پاک کرده بود و آن را روغن زده بود. داشت چکمه های لاستیکی اش را پاک می کرد. لوری می دانست که این چکمه ها به چه کار می آیند.
می دانست که پدرش وقتی که به شکار می رود، آن ها را می پوشد تا اگر اردکی تیر خورد و در آب افتاد، بتواند برود و آن را از آب بگیرد.
لوری کنار پدرش ایستاد و گفت: «پدر ببینید، توی این کتاب نوشته شده است که جزیره ی ما یکی از جاهایی است که اردک ها پس از روزها و شب ها پروازکردن به آن می رسند.
آن ها مجبورند که در این جزیره به زمین بنشینند. آن ها وقتی که به جزیره ی ما می آیند خسته و گرسنه اند. آن وقت ما آن ها را می کشیم.»
پدر نگاهی به لوری کرد و گفت: «دخترم، این کار تازگی ندارد. تا دنیا دنیا بوده است، آدم ها پرندگان را شکار می کرده اند. پرندگان هم هر سال زیادتر می شده اند. حالا هم همین طور است.»
لوری گفت: «نه پدر، این طور نیست. بیایید خودتان آنچه در این کتاب نوشته شده است بخوانید.»
اما پدر دیگر چکمه هایش را پاک کرده بود. آن ها را به میخی آویزان کرد و به لوری گفت: «من کار دارم و باید بروم. عیبی ندارد.
من هم وقتی که به سن تو بودم دلم نه تنها برای پرندگان بلکه برای همه ی حیوان هایی که آدم ها آن ها را شکار می کردند می سوخت. ولی بعدها فهمیدم که چاره ای نیست. اگر آدم ها بخواهند زنده بمانند، مجبورند که بعضی از حیوان ها را بکشند.»













آشنایی با انواع شیرین کننده ها؛ ویژگی ها، کاربردها و نکات ایمنی
فانکشنال فیتنس: تحولی بزرگ در تناسب اندام و عملکرد بدن
طرز تهیه ۶ مدل شیرمال خوشمزه برای صبحانه و تغذیه مدرسه
لاله تابستان (جینجر)؛ گل خاص فصل گرما و راهنمای کامل پرورش آن
طرز تهیه ۶ مدل سیب زمینی خوشمزه با طعم های متفاوت و جذاب
کاشت ریحان در خانه؛ از گلدان کوچک تا باغچه ای پربرگ
طرز تهیه پیتزا لقمه ای با خمیر نرم و پنیر کش دار
فهرست شهرهای استان آذربایجان غربی با جمعیت
جوجه کباب با سس بادام زمینی؛ کبابی آبدار با سسی خوش طعم و متفاوت
دیدگاه ها