شعر نو فانوس
روی علف ها چکیده ام
من شبنم خواب آلود یک ستاره ام
که روی علف های تاریکی چکیده ام
جایم اینجا نبود
نجوای نمناک علف ها را می شنوم
جایم
اینجا نبود
فانوس
در گهواره خروشان دریا شست و شو می کند
کجامیرود این فانوس
این فانوس دریا پرست پر عطش مست ؟
بر سکوی کاشی افق دور
نگاهم با رقص مه آلود پریان می چرخد
زمزمه های شب در رگ هایم می روید
باران پرخزه مستی
بر دیوار تشنه روحم می چکد
من
ستاره چکیده ام
از چشم ناپیدای خطا چکیده ام
شب پر خواهش
و پیکر گرم افق عریان بود
رگه سپید مر مر سبز چمن زمزمه می کرد
و مهتاب از پلکان نیلی مشرق فرود آمد
پریان می رقصیدند
و آبی جامه هاشان با رنگ افق پیوسته بود
زمزمه های شب مستم می کرد
پنجره
رویا گشوده بود
و او چون نسیمی به درون وزید
اکنون روی علفها هستم
و نسیمی از کنارم می گذرد
تپش ها خاکستذ شده اند
آی پوشان نمی رقصند
فانوس آهسته پایین و بالا می رود
هنگامی که او از پنجره بیرون می پرید
چشمانش خوابی را گم کرده بود
جاده
نفس مفس می زد
صخره ها چه هوسناکش بوییدند
فانوس پر شتاب
تا کی می لغزی
در پست و بلند جاده کف بر لب پر آهنگ ؟
زمزمه های شب پژمرد
رقص پریان پایانن یافت
کاش اینجا نچکیده بودم
هنگامی که نسیم پیکر او در تیرگی شب گم شد
فانوس از کنار ساحل به راه
افتاد
کاش اینجا در بستر علف تاریکی نچکیده بودم
فانوس از من می گریزد
چگونه برخیزم ؟
به استخوان سرد علف ها چسبیده ام
و دور از من فانوس
در گهواره خروشان دریا شست و شو می کند

شعر نو درباره فانوس
کوری فانوس بدست
در دل تاریک شب
گرد روستا را گرد درنوردید
وسوسوی فانوس خویش را
در میان سوسوی ستارگان ده
در میان گورستان دنباله دارها
بادلتنگی غریبی
مدفون ساخت
و در نیمه های سحر
در قدقامت موذن ده
فانوس شکسته ی خویش را،
از دل گورستان باز گرفت
و آن را بر شاخه ای آویخت
تا شاپرک های شب را
از غربت های دور و نزدیک
به گرد خویش خواند.
ناگاه
هیاهوی باد
نفس گرم و راحت فانوس را
در گلو خفتاند
و سکوت را
از کور ربود
وپروانه ها
در نیمه های شب
در دل تاریک راه
به بیراهه افتادند
وخویش را
سرگردان و حیران
در تارهای تنیده ی عنکبوت دیوار
بازیافتند.
کور با روشن دلی خویش
فانوسی دگر برگرفت و
از نو گرد روستا چرخید
لیک این بار
بر بال بینایی
نه باد تاب ربودن داشت
نه عنکبوت تاب تنیدن
وتنها فانوس شکسته
سوسوی خویش را
تا افق های تاریک
در ذهن تمام شاپرک ها
مجسم می ساخت
شاعر احمد سوسرایی(ا.دی)

شعر نو در مورد فانوس
فانوس می کشم در شام کوچه ها
در فصل ناشکیب فارغ ز لحظه ها
آغوش میبرم با سردی نفس
در سایه سار مهر بی هُرم بوسه ها
من خواب بوده ام گویا به عمرخویش
فارق ز آرزو در شهر خفته ها
پرواز می دهم مرغ خیال خود
بر شاخه شهود در عمق بیشه ها
آواز خوانده ام در باغ شب گریز
از چلچراغ نور بربام نغمه ها
پاییز می سرود از ماجرای کوچ
ردی ز انتظار بر روی گونه ها
آزرده گشته ام پنـــــدار بی دلم
در سرزمین وعظ در سوگ غمزه ها
در دام رفته باز آهوی خوش خرام
مست از غزال بزم جادوی قصه ها
گاهی به منظرم آن سوگل بهار
پاییز آتشین زاید به صحنه ها
چون شوکران پند در کام عاشقان
کِی کارگر شود تعلیم واژه ها
آسان نمیشود مصلوب تن شدن
صدپاره از امید رویَد به وصله ها
هرگاه می برم دستی به نبض شعر
آرام می تپد در جان خسته ها
فانوس می برم در تاری نگاه
بر کورسوی رنگ در عمق خانه ها
شاداب خفته است طفلی ز پرنیان
بر دامن نگار در مهد شانه ها
پروانه ای زلال بر خرمن امید
مست ترنم است بی حرف کینه ها
آزاد خواهمت ای رهسپار بخت
در مرز آرزو ، مسرور خنده ها
اقرار میکنم بر صحبت خیال
مجذوب گشته ام بر خوی غنچه ها
آغاز بایدم در قتلـــگاه شعر
باید گذشت از این دیوار عقده ها
فانوس می زنم بر سردر شعور
در معبر نگاه در شهر پینه ها
ای آستان درد ای ژرفنای حزن
مانده است ناتمام فریاد غصه ها
آرامشی کجاست لکنت امان برید
اجبار میکند تقدیر خرقه ها
فانوس میخرند در ظلمت نگاه
گاهی به شوق نور آتش به هیمه ها
در آسمان شکفت رد عبور ذهن
پرواز عادتست بهر پرنده ها
فانوس میزند سوسویی از عبور
درانجماد شمع کابوس قبضه ها
دیوار میکشند ، بر گرد آسمان
تا کی عروج سقف مستور گنجه ها ؟
فانوس خانه کرد بر سر در سکوت
پیروز تا شکست مرز چکامه ها
شاعر محمود طاهری

شعر نو درب وصف فانوس
چه بی فروغ بودند
چشم ها
در تلالو خورشید
چه کوچک بودند
دست ها
برای لمس بهار
چه بی رمق بودند
قدم ها
بی هوای رسیدن
چه خالی بودند
قاب ها
بر دیوار زمان
و چه کمسو بود
فانوس خاطره
برای روشن کردن راه
با همه نبودن ها اما
چه عاشقانه بود
بخشیدن نور
به چشم های بی فروغ
چه آسان بود
سپردن بهار
به دست های کوچک
چه شکوهمند بود
رسیدن
با قدم های بی رمق
چه جاودانه شدند
نشانه ها
در قاب های خالی
چه آسمانی بود
یافتن راه عبور
با همان فانوس کمسو
و آن دستهای کوچک
آن فانوس شکسته را می شناسند
و فانوس
خواهد درخشید
تا آخرین لحظه تاریکی
و خواهند بارید
قطره های باران
بر آتیله زمین
و فانوس همچنان خواهد درخشید...
شاعر نیلوفر حسینی خواه

شعر نو در باب فانوس
فانوس
زیرِ بارون، می زنم
زجه و زاری
برای عشق تو قالی
می خونم تا کی بیداری
می مونم بیدار
بیایی
فانوسِ، روشن میارم
ببینی
که من بیدارم
پرده رو کنار میارم
ببینم
نگاه عشق رو
یک قدم عقب برم من
که هنوز دارم می بینم
فانوسِ، عشق تو خالی
تا خونه میرم به شادی
می خونم تا صبح
بیداری
نفسم، عشقم بیداری
فانوس امروز، بارونی
به خود ندیده
چه خوشا، فانوس بیداری
که منم
همراه قصه
نفسی دوباره بُردم
بدونی
هنوز می خونم
شاعر سعید طاعی

شعر معروف و فوق العاده زیبای فانوس شاملو
گزیده برترین اشعار کوتاه و بلند در وصف فانوس
برترین و عاشقانه ترین اشعار در وصف فانوس عشق












بلک فرایدی ۲۰۲۶ چه روزی است؟ تاریخ جمعه سیاه در ایران و جهان + راهنمای خرید با تخفیف واقعی
«با یک لیوان ماست و ۳ تخم مرغ این کیک نرم و پف دار را برای عصرانه درست کنید»
ضرب المثل بعد از چهل سال گدایی، شب جمعه را گم کرده!
راهنمای کامل نگهداری گیاه لیروپ
استفاده هوشمندانه از رنگ های گرم در دکوراسیون خانه
اصطلاح Down Bad چیست؟ معنی و کاربرد
مام ضد تعریق را شب بزنیم یا صبح؟
کم خوابی و تأثیر آن بر تمرکز و تصمیم گیری روزانه
چرا بعضی حیوانات غذای خود را پنهان می کنند؟
دیدگاه ها