شعر درباره آسمان | زیباترین و عاشقانه ترین اشعار برای آسمان ابری و آسمان آبی

شعر در وصف آسمان

آسمان ابری است از آفاق چشمانم بپرس

ابر، بارانی است از اشک چو بارانم بپرس

تخته دل در کف امواج غم خواهد شکست

نکته را از سینه سرشار توفانم بپرس

در همه لوح ضمیرم هیچ نقشی جز تو نیست

آنچه را می گویم از آیینه جانم بپرس

آتش عشقت به خاکستر بدل کرد آخرم

گر نداری باور از دنیای ویرانم بپرس

پرده در پرده همه خنیانگر عشق توام

شور و شوقم را از آوازی که می خوانم بپرس

در تب عشق تو می سوزد چراغ هستی ام

سوزشم را اینک از اشعار سوزانم بپرس

جز خیالت هیچ شمعی در شبستانم نسوخت

باری از شمع ار نپرسی از شبستانم بپرس

شعر از حسین منزوی

شعر در مورد آسمان از مولانا

ای که تو ماه آسمان ماه کجا و تو کجا
در رخ مه کجا بود این کر و فر و کبریا
جمله به ماه عاشق و ماه اسیر عشق تو
ناله کنان ز درد تو لابه کنان که ای خدا
سجده کنند مهر و مه پیش رخ چو آتشت
چونک کند جمال تو با مه و مهر ماجرا
آمد دوش مه که تا سجده برد به پیش تو
غیرت عاشقان تو نعره زنان که رو میا
خوش بخرام بر زمین تا شکفند جان‌ها
تا که ملک فروکند سر ز دریچه سما
چونک شوی ز روی تو برق جهنده هر دلی
دست به چشم برنهد از پی حفظ دیده‌ها
هر چه بیافت باغ دل از طرب و شکفتگی
از دی این فراق شد حاصل او همه هبا
زرد شدست باغ جان از غم هجر چون خزان
کی برسد بهار تو تا بنماییش نما
بر سر کوی تو دلم زار نزار خفت دی
کرد خیال تو گذر دید بدان صفت ورا
گفت چگونه‌ای از این عارضه گران بگو
کز تنکی ز دیده‌ها رفت تن تو در خفا
گفت و گذشت او ز من لیک ز ذوق آن سخن
صحت یافت این دلم یا رب تش دهی جزا

مولانا

شعر کوتاه در وصف آسمان

آسمان

و هر چه آبیِ دیگر

اگر چشمان تو نیست

رنگ هدر رفته است

بر بوم روزهای حرام شده

چه رنگ‌ها که هدر رفتند

و تو نشدند.

شعر درباره آسمان عاشقانه

امروز خورشید درخشان‌تر است

و آسمان آبی‌تر

نسیم زندگی را به پرواز می‌کشد

و پرنده آواز  جدید می‌سراید

امروز بهاری دیگر است

در روز تولد مهربان‌ترین

در میلاد کسی که  چشمانم با  حضورش بارانی است

امروز را شادتر خواهم بود

و دلم را به میهمانی آسمان خواهم برد

جشنی برای میلادت بر پا خواهم کرد

تمامی گلها و سبزه‌ها در میهمانی ما خواهند سرود

ای مهربان‌ترین

روزهای زندگی هر روز گوارا باد

میلادت مبارک

شعر نو در وصف آسمان

آسمان ابری است

ماه زندانی است در پشت انبوهی تردید

ستاره ها یخ زدند از این همه بی مهری

روزگار عجیبی است

یادش به خیر آن روزها

باران می بارید وهمه می خندیدند

و اکنون

قطره های باران بروی چتر ها می ریزد

و همه از خیس شدن بیم دارند

گل ها زیر پای عابر جان می دهند ،

و عابر، بی تفاوت، می گذرد

پاییز است

و فصل ، فصل بازی کودکان بازیگوش

روی برگ های رنگین درختان نیمه خواب

و بی تفاوت بودن ، به صدای خش خش

به صدای خرد شدن غروربرگ هایی که روزی

جایشان در بلندی بود

و حتی به این لاشه خاکی نگاه هم نمی کردند

پاییز است

و فصل ، فصل خواهش ذهن خاکی من از وجود یک حرف است

برای سیاه کردن قلب سپید این کاغذ

و ذهن ، خالی ازهر حرف

پاییز است

درختان مست خوابند

روی تن هایشان درد یادگارها مانده

چون زخم های کهنه بر قلبی

حرف هایم هنوز پابرجاست

پاییز است و باز آسمان ابری است

آسمان خیالم نیز ابری است

و گویی عشق نیز

لابه لای برگ های رنگین درختان نیمه خواب

زیر پاهای استوار تقدیر

خرد شدن را می فهمد

پاییز است

و باز

آسمان دلتنگی هایم ابری است

آسمان همیشه ابریست

دل من غمگینه غمگین

قطره آبی می چکد از بام خانه

دل من کاسه آبی

زیر آن قطره باران

جمع می کند گریه های آسمان را

آسمان همیشه ابریست

ابرها خاطره دارند

عشق را در درون خود می سپارند

عشق من کاسه آبی است

کاسه ای خالیه خالی

گر ببارد آسمان قطره آبی

می گذارم کاسه ام را زیر باران

آسمان همیشه ابریست

آسمان گریه هایش راز تنهاییست

کشف رازش با رهایی است

آسمان گریه هایش جاریه جاریست

کاسه ام پر شده از عشق

عشق من لبریزه لبریز

آری کشف رازش با رهایی است

آسمان همیشه ابریست

دل من جاریه جاریست

گریه هایم می چکد بر کاغذ مشق

آری تنهایه تنهام

در دلم رازی نهفته

کشف رازم با رهایی است

گریه هایم می چکد بر کاغذ مشق

آسمان دل من همیشه ابریست

آسمان ابری ست و خورشید غایب

ابر غمگین است و ماه تاریک

شمع ها سوخته چشم ها گریان

عاقبت کارما…

ما گریزان

گریزان از خود از دیگران

دلمان گرفته از دیگران

تنهاییمان با خودمان

آرزویمان شادی

مرگمان به تنهایی

چاره یمان چیست؟

سوختن و ساختن

ساختن و سوختن

دلمان گرفته از خودمان از دیگران

راهی به فرا سوی زمان و مکان …

کسی ما را نمی خواهد برای خودمان

چاره یمان چیست در این زندان…؟

زندانیم ، زندانی تن

گمراهم در غم

غمم دنیاست غمم دریاست

غمم مرگ آرزوها و انسان هاست

حقیقت سوخت،صداقت مرد

نیرنگ آمد ،دورنگی زاده شد

آدمیت مرد ،ظلم برپا شد

ذهنمان تهی ،قلبمان از سنگ

خندیمان از روی نیرنگ ،نیرنگمان چند رنگ

چاریمان چیست جز قبول این نیزنگ !

میپذیریم و میدانیم عاقبت تنهایی ست…

شعر از فرشته سعیدی

همچنین بخوانید:

شعر زیبای مادر از کارو

شعر مادر کاراپت دردریان با نام ادبی (کارو) یکی از شاهکارهای ادبی اوست. با ما در مجله دلگرم همراه شوید و از خواندن این شعر زیبا لذت ببرید .