زندگی و اشعار رهی معیری، شاعر غزلسرای معاصر

تحقیق در مورد زندگی رهی معیری + اشعار ناب

محمد حسن «بیوک» معیری که متخلص به رهی است، 10 اردیبهشت سال 1288 خورشیدی در تهران به دنیا آمد. او یکی از شاعران غزلسرای معاصر به نام ایران است. رهی بیشترین تاثیر  در اشعارش را از سعدی و سپس حافظ، نظامی، صائب و مولوی گرفته است. از اشعار رهی معیری می توان به شب جدایی، کاروان، شد خزان، جوانی و مرغ حق اشاره نمود.

زندگی رهی معیری

رهی معیری فرزند موید خلوت نوه ی معیرالممالک ( نظام الدوله) است. وی تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در تهران به پایان برد، آنگاه وارد خدمت دولتی شد و در چندین مشاغل خدمت کرد. او از سال ۱۳۲۲ به ریاست کل انتشارات و تبلیغات وزارت پیشه و هنر (بعداً وزارت صنایع) منصوب گردید. پس از بازنشستگی در کتابخانه سلطنتی اشتغال داشت.

رهی از کودکی به شعر، موسیقی و نقاشی علاقه زیادی داشت و در این هنرها بهره ای بسزا یافت. او در هفده سالگی اولین رباعی خود را سرود:

کاش امشبم آن شمع طرب می آمد
وین روز مفارقت به شب می آمد

آن لب که چو جان ماست دور از لب ماست
ای کاش که جانِ ما به لب می آمد

رهی در آغاز شاعری، در انجمن ادبی حکیم نظامی که به ریاست وحید دستگردی تشکیل می شد شرکت جست و از اعضای مؤثر و فعال آن بود و نیز در انجمن ادبی فرهنگستان از اعضای مؤسس و برجسته آن به شمار می رفت. وی همچنین در انجمن موسیقی ایران عضویت داشت. اشعار رهی در بیشتر روزنامه ها و مجلات ادبی نشر یافت و آثار سیاسی، فکاهی و انتقادی او در روزنامه باباشمل و مجله تهران مصور چاپ می شد. در شعرهای فکاهی و انتقادی از نام مستعار «زاغچه»، «شاه پریون»، «گوشه گیر» و «حق گو» استفاده می کرد.

رهی معیری در سال های آخر عمر در برنامه گل های رنگارنگ رادیو، در انتخاب شعر با داوود پیرنیا همکاری داشت و پس از او نیز تا پایان زندگی آن برنامه را سرپرستی می کرد. رهی در همان سال ها سفرهایی به خارج از ایران داشت از جمله: سفر به ترکیه در سال ۱۳۳۶، سفر به اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۳۳۷ برای شرکت در جشن انقلاب کبیر، سفر به ایتالیا و فرانسه در سال ۱۳۳۸ و دو بار سفر به افغانستان، یک بار در سال ۱۳۴۱ برای شرکت در مراسم یادبود نهصدمین سال درگذشت خواجه عبدالله انصاری و دیگر در سال ۱۳۴۵. عزیمت به انگلستان در سال ۱۳۴۶ برای عمل جراحی، آخرین سفر معیری بود. او در سال ۱۳۴۷ خورشیدی در تهران بر اثر سرطان در سن ۵۹ سالگی درگذشت و در گورستان ظهیرالدوله شمیران مدفون گردیده است.

همچنین بخوانید:

پروین دولت آبادی: شاعر پیشگام ادبیات کودکان ایران

پروین دولت آبادی، شاعر و از بنیان گذاران شورای کتاب کودک، که بیشتر به خاطر اشعار ماندگارش در کتاب های درسی کودکان شناخته می شود، در سال ۱۳۰۳ در…

آثار رهی معیری

مجموعه ای از اشعار رهی معیری با عنوان سایه عمر در سال ۱۳۴۵ به چاپ رسید. رهی بی تردید یکی از چند چهره ممتاز غزل سرای معاصر است. سخن او تحت تأثیر شاعرانی چون سعدی، حافظ، مولوی، صائب و گاه مسعود سعد سلمان و نظامی است؛ اما دلبستگی و توجه بیشتر او به زبان سعدی است. این عشق و شیفتگی به سعدی سخنش را از رنگ و بوی شیوه استاد برخوردار کرده است، و حتی گفته اند که همان سادگی و روانی و طراوت غزل های سعدی را از بیشتر غزل های او می توان دریافت.

گاه گاه تخیلات دقیق و اندیشه های لطیف او شعر صائب و کلیم و حزین و دیگر شاعران شیوه اصفهانی را به یاد می آورد و در همان لحظه زبان شسته و یکدست او از شاعری به شیوه عراقی سخن می گوید.

رنگ عاشقانه غزل رهی، با این زبان شسته و مضامین لطیف تقریباً عامل اصلی اهمیت کار اوست، زیرا جمع میان سه عنصر اصلی شعر – آن هم غزل- از کارهای دشوار است.

از شعرهای معروف او، خزان عشق، نوای نی، دارم شب و روز، شب جدایی، یار رمیده، یاد ایام، بهار، کاروان، مرغ حق است. یکی از اشعار زیبا و معروف او خلقت زن است که در مذمت زنان سروده شده است.