داستان پندآموز «دختری که از شکست خوردن دست نکشید»

در شهری آرام، دختری به نام ترانه زندگی می کرد که عاشق ساختن وسایل سفالی بود. هر بار که از کنار کارگاه سفالگری می گذشت، پشت پنجره می ایستاد و با اشتیاق به ظرف های رنگارنگ نگاه می کرد.

یک روز مادرش او را برای شرکت در کلاس سفالگری ثبت نام کرد. ترانه از خوشحالی نمی توانست صبر کند تا نخستین اثرش را بسازد.

در جلسه اول، مربی مقداری گل رس به او داد و روش شکل دادن به آن را توضیح داد. ترانه با دقت کار کرد، اما ظرفی که ساخته بود کج شد و دیواره هایش فرو ریخت.

مربی گفت: «اشکالی ندارد. دوباره امتحان کن.»

ترانه بار دوم تلاش کرد، اما این بار ظرف هنگام جدا شدن از صفحه ترک برداشت. بار سوم هم نتیجه خوبی نگرفت.

او ناراحت شد و با خودش گفت: «شاید من برای این کار ساخته نشده ام. بقیه خیلی بهتر از من هستند.»

جلسه بعد، ترانه به کارگاه نرفت. وقتی مادرش دلیل غیبت او را پرسید، گفت: «من نمی توانم سفالگری کنم. هرچه تلاش می کنم، کارم خراب می شود.»

مادرش به او گفت: «اگر کسی از همان ابتدا همه چیز را درست انجام می داد، دیگر نیازی به یاد گرفتن نبود. مهم این نیست که هیچ وقت اشتباه نکنی؛ مهم این است که از اشتباهت چیزی یاد بگیری.»

این حرف در ذهن ترانه ماند. فردای آن روز دوباره به کلاس رفت، اما این بار تصمیم گرفت به جای مقایسه خودش با دیگران، فقط روی بهتر شدن کارش تمرکز کند.

او از مربی پرسید چرا ظرف هایش کج می شوند. مربی نشان داد که فشار دست هایش یکسان نیست و سرعت چرخ سفالگری را هم باید بهتر کنترل کند.

ترانه شروع کرد به تمرین کردن. گاهی ظرف هایش ترک می خوردند، گاهی بیش از حد نازک می شدند و گاهی شکل دلخواهش را پیدا نمی کردند. بااین حال، هر بار یک نکته تازه یاد می گرفت.

او در دفتر کوچکی می نوشت که چه اشتباهی کرده و دفعه بعد باید چه چیزی را تغییر دهد. کم کم دست هایش ماهرتر شدند و ظرف هایی که می ساخت، شکل منظم تری پیدا کردند.

چند ماه بعد، مربی اعلام کرد که قرار است نمایشگاهی برای آثار هنرجویان برگزار شود. ترانه تصمیم گرفت یک کاسه بزرگ با طرحی از پرندگان بسازد.

ساختن آن کاسه آسان نبود. یک بار لبه اش شکست و بار دیگر هنگام خشک شدن ترک کوچکی روی آن افتاد. ترانه این بار ناامید نشد. از مربی کمک گرفت، روش خشک کردن گل را تغییر داد و دوباره کار کرد.

سرانجام کاسه ای زیبا ساخت که روی آن پرندگانی در حال پرواز نقش بسته بودند. وقتی اثرش در نمایشگاه قرار گرفت، بازدیدکنندگان با علاقه درباره طرح آن سؤال می کردند.

یکی از بازدیدکنندگان پرسید: «چطور توانستی چنین اثر زیبایی بسازی؟»

ترانه لبخند زد و گفت: «با یک بار موفق شدن نساختمش. بارها اشتباه کردم و هر بار چیزی یاد گرفتم.»

او در آن نمایشگاه جایزه اول را نگرفت، اما مربی از پیشرفت چشمگیرش تقدیر کرد. ترانه هم از نتیجه کارش راضی بود؛ زیرا می دانست کاسه اش حاصل ماه ها تلاش و صبوری است.

آن روز فهمید که موفقیت همیشه به معنای برنده شدن در یک مسابقه نیست. گاهی موفقیت یعنی کاری را که روزی غیرممکن به نظر می رسید، با تمرین و پشتکار یاد بگیریم.

نتیجه اخلاقی داستان

شکست پایان راه نیست؛ اگر از اشتباهات خود درس بگیریم، می توانند پله ای برای پیشرفت ما باشند.

خودمان را با کسانی که تجربه بیشتری دارند مقایسه نکنیم. هر فرد مسیر یادگیری مخصوص به خودش را دارد. به جای اینکه پس از نخستین ناکامی دست از تلاش بکشیم، دلیل اشتباه را پیدا کنیم، از افراد باتجربه کمک بگیریم و دوباره قدم برداریم.

گاهی فاصله میان رؤیا و موفقیت، فقط چند بار تلاش بیشتر است.