انواع سبک های کونگ فو؛ از شائولین تا وینگ چون

کنگ فو و سبک های آن

سبک های مختلف کونگ فو را می توان به طور گسترده به دو دسته ی درونی و بیرونی دسته بندی نمود. همانطور که در بالا هم ذکر شد شاخه اصلی و در واقع پایه هنرهای رزمی چین، از معبد شائولین سر چشمه گرفته است. در آن مانند یک مدرسه شبانه روزی هنرجویان (دختر و پسر) آموزش های فلسفی و روحانی (چی کونگ یا همان سبک درونی) را در کنار مهارت های سنگین و قدرتی، پشت سر می گذاشتند (سبک بیرونی).

کونگ فو دارای تعداد زیادی سبک اصلی و فرعی است. سبک های اصلی سبک هایی هستند که شناخته شده تر هستند و سبک های فرعی هم به سبک هایی گفته می شوند که بیشتر ممکن است در روستاها و شهرهای کوچک به کار گرفته شوند. نمی توان همه آنان را در یک مقاله نام برد و در مورد همه آنها توضیحات کامل داد. ولی می توانیم شما را با چند سبک شاخص آن آشنا کنیم.

کونگ فوی شائولین

همانطور که از نامش پیداست، این سبک از دل معبد شائولین نشات گرفته و در واقع سبک مادر کونگ فوی چین به حساب می آید و سایر سبک ها، همه از دل این سبک پدیدار شدند.

کونگ فوی شائولین تنها کونگ فویی است که بر اساس حرکات حیوانات طراحی شده و به نوعی تلفیقی از کونگ فو و بوکس هستند که خود بودی دارما این سبک را ابداع کرده است. در روایتی هم نقل شده که یکی از راهبان معبد شائولین بنام تی سو در رواج و نشر این سبک نقش بسزایی داشته است.

سبک های اژدها، میمون، ببر، درنا، مار و مانتیس (آخوندک) نام های شاخص و معروفی هستند که همانطور که از نامشان مشخص است، از حیوانات الهام گرفته شدند و جزیی از این سبک تلفیقی شمرده م یشوند. اغلب رشته های کونگ فو که در زیر هم به آنها اشاره شده، قدرت انگشتان و سرپنجه ها و بسیاری از تکنیک های دیگر خود در مبارزه را از حرکات این جانوران بهره می برند.

وینگ چون

از جمله قوی ترین و پرکاربرد ترین سبک های کونگ فو، وینگ چون چوان نام دارد. این سبک در اوایل دهه ۱۷۰۰ در معبد شائولین نشات گرفت و اساتیدی نظیر  ایپ من این سبک را فرا گرفته و گسترش دادند.
پایه و اساس وینگ چون تکنیک ساده است. درواقع در این سبک هرچقدر حرکات ساده تر و فاقد پیچیدگی باشند قوی تر و موثر تر هستند.

تای چی

تاریخچه این سبک به چیزی حدود چند صد سال پیش برمیگردد. اما با این حال این سبک در شهر ها و مناطق مختلفی از چین آموزش داده می شود. این سبک ترکیبی از هنرهای رزمی مختلف بوده که شامل تئوری سنتی یین و یانگ و بسیاری از نظریات دیگر است.

باگواژانگ

این سبک در اوایل قرن ۱۹ میلادی فردی به نام دونگ های چون کونگ فوی باگواژانگ را معرفی کرد. این روش جز سبک های باطنی و ملایم در کونگ فو بوده که در آن میتوان به تعادل ذهن و حرکات جسمی به طور همزمان دست یافت. این  سبک عموما بر پایه حرکات بسیار آهسته و روان بوده و بسیار قدرتمند است.

زینگ یی

از جمله قدیمی ترین سبک های کونگ فو میتوان به زینگ یی چوان اشاره کرد. این سبک و سبک هایی چون تای چی و باگواژانگ جز سبک های بسیار قدیمی کونگ فو محسوب میشوند. چیزی که در این سبک بسیار حائز اهمیت است قدرت های درونی رزمی کار است.

چوی لی فوت

در سال ۱۸۳۰ یک سبک کونگ فوی دیگر با نام چوی لی فوت توسط فردی به نام چن هنگ به وجود آمد. در این روش برای خلاف سایر سبک ها تمرکز اصلی روی آرامش و قدرت باطنی است. این در حالیست که اکثر سبک ها به افزایش قدرت جسمی و نیروی عضلانی تاکید دارند. در چوی لی فوت قدرت جسمانی و قدرت عضلانی با یکدیگر ترکیب شده و فردی قدرتمند را می سازد.

باجی چوان

هفتمین سبک از انواع کونگ فو به باجی چوان برمیگردد. این سبک برای اولین بار در استان هی بی از چین برخاست. در این روش برخلاف سبک تای چای از تکنیک های کوتاه و قوی و انفجاری استفاده میشود. جالب است بدانید این سبک از کونگ فوی قدری به آموزش های نظامی مرتبط است.  به طوری که سبک باجی چوان از علایق سیاستمدارن و محافظان بوده و آن را فرامی گرفتند.

نان چوان

نان چوان یکی دیگر از انواع کونگ فو است که به صورت ترکیبی از بوکس شائولین جنوبی با سایر تکنیک های ورزشی بوکس است. درواقع میتوان گفت از ترکیب بوکس شائولین و تکنیک های بوکسی نظیر هونگ گار، موک گار و لی فوت میتوان به سبک نان چوان رسید. این سبک بر پایه حرکات ساده و کوتاه دست و پا بوده و باعث افزایش قدرت تمرکز نیز میشود.

همچنین بخوانید:

معرفی جامع ورزش موی تای: هنر هشت اندام

ورزش موی تای یا بوکس تایلندی، یکی از مهیج ترین و کامل ترین ورزش های رزمی است که با استفاده از مشت، آرنج، زانو و ساق پا اجرا می شود. در این مطلب با…

چانگ چوان

چانگ چوان ترکیبی از هنر های رزمی چینی بوده که تمرکز اصلی آن بر ضربات طولانی است. در این سیک تکنیک های بسیار موثر و کارآمدی آموزش داده میشود به طوری که می توان نمونه آن را در مسابقات هنرهای رزمی مختلف مشاهده کرد.