داستان قدیمی چهل دزد
یکی بود، یکی نبود. پادشاهی بود که به جز یک دختر فرزند دیگری نداشت. چون یکی یک دانه بود خیلی او را دوست می داشت و هرطوری که دل او بود رفتار می کرد. این دختر در ناز و نعمت بزرگ شد تا شانزده سالش تمام شد و پا گذاشت تو هفده سالگی. یک روز به پدرش گفت: «ای پدر، من از تو چهل کنیز می خواهم که همه یک شکل و یک قد و یک لباس باشند.»
پادشاه گفت: «بسیار خوب.» این طرف و آن طرف، تو این خانه تو آن خانه، خواجه ها را فرستادند تا چهل کنیز خوشگل که همه یک شکل و یک قد بودند پیدا کرد. بعد فرستاد از جامه خانه برای این ها یک عالم لباس درست کرد که چهل تا چهل تا مثل هم بودند. این کنیزها از صبح تا غروب و از غروب تا صبح دور و ور دختر پادشاه می پلکیدند.
یک روز دختر پادشاه هوای شکار به سرش زد. رفت از پدرش اجازه گرفت و با این دخترها سوار شدند رفتند شکار. دیگر تو صحرا و بیابان و شکارگاه خیلی لودگی کردند و بهشان بد نگذشت.
این بود که چشته خور [1] شدند و هر روز دختر می آمد پهلوی پدرش اجازه شکار می خواست، پدر هر چه منعش می کرد که ای دختر، هر روز هر روز که آدم به شکار نمی رود. به خرجش نمی رفت و ناچار می شد اجازه بدهد.
یک روز وقتی که از شاه اجازه گرفت گفت: «پدر جان! دو کار دیگر باید بکنی و آن اینست که در شکارگاه قصری برای من بسازی که اگر من هوس کردم چند روزی در آنجا بمانم راحت باشم. و یکی هم چهل غلام زرین کمر که یک شکل و یک جور باشند برای من حاضر کنی که در شکارگاه نگهبانی از قصر بکنند و روزهایی که آنجا می مانم فرمان ببرند و شام و ناهار ما را بیاورند.»
پادشاه خواهی نخواهی قبول کرد. یک قصر عالی میان باغی ساخت که یک اتاق آیینه وسطش بود. و چهل اتاق دیگر که درهاشان تو اتاق آیینه باز می شد، هر اتاقی مال یک کنیز، و اتاق آیینه هم مال دختر پادشاه بود. وقتی که این قصر تمام شد، دختر آمد پهلوی پدرش که قصر تمام شد، ما می خواهیم برویم شکار و چند روزی آنجا می مانیم، پادشاه باز دختر را نصیحت کرد که نمی خواهد بروی. دختر قبول نکرد.
گفت: «حالا که اصرار داری بروی این انگشتر را بگیر دستت کن و مواظب باش گم نکنی و در برگشتن باید نشان من بدهی.» دختر گفت: «خیلی خوب!» انگشتر را گرفت و دست کرد و با چهل کنیز و چهل غلام سوار شد و رفت.
وقتی دختر پادشاه وارد قصر شد خیلی از قصر خوشش آمد. به پدرش پیغام فرستاد که چهل روز اینجا خواهیم ماند. غلام ها هر چه لازم بود از خوراک و پوشاک، روزها می رفتند از شهر می آوردند. شب ها هم در قصر کشیک می دادند که مبادا دزدی دغلی، راه به قصر پیدا کند.
چند روزی از این مقدمه گذشت، یک روز آن چهل غلام که از شهر اسباب زندگی به قصر می آوردند با چهل دزد روبه رو شدند.
دزدها این چهل غلام را زدند و هر چه داشتند از دستشان گرفتند. غلام ها، از ترس هرکدام به گوشه ای فرار کردند. از آن طرف شب شد. دختر پادشاه و کنیزان دیدند غلام ها نیامدند، دلواپس شدند و دور هم جمع شدند، چه بکنیم چه نکنیم؟
گفتند: «چاره نداریم. خودمان باید کار غلام ها را بکنیم، به نوبت کشیک بدهیم.» قرار گذاشتند که هر شب یکی از کنیزها شمع روشن کند و دست بگیرد تا صبح بالای سر دختر پادشاه بایستد، که اگر خدای نکرده اتفاقی افتاد، کسی آمد، این همه را صدا کند و بزن و بزن راه بیندازد.

در بین کنیزها یکی بود از همه باهوش تر که در هر کاری بُرُش داشت. اسمش «سکینه آوردی» بود. این سکینه مایه ی دلخوشی دختر پادشاه و سرگرمی کنیزها بود و هر شب بعد از شام بگو و بخند و بزن و بشکن و شادی و دست افشانی راه می انداختند.
یک شب که همه بشکن زدند و نوبت به سکینه رسید. تا پا شد چرخ بخورد دامن قباش به شمع گرفت و شمع افتاد و خاموش شد. کنیزها داد و بیداد راه انداختند که ای وای! شمع را چرا خاموش کردی؟ زود باشید روشن کنید هر چه تو تاریکی گشتند آتش زنه گیر بیاورند، نشد.
ادامه داستان گل خندان: عشق، خیانت و عدالت
عاقبت سکینه آمد تو ایوان، دید یک میدان آن طرف تر یک روشنایی پیداست. به دختر پادشاه و کنیزها گفت: «یک دقیقه صبر کنید، من شمع را ببرم از آنجا که روشنایی پیداست روشن کنم بیارم.» این ها گفتند: «چه عیب دارد.
ولی تو را به خدا عجله کن تند برو و زود برگرد.» گفت: «بسیار خوب!» و به هوای روشنی آمد بیرون. روفت و رفت. تا رسید به در باغ بزرگی. وارد باغ شد دید وسط باغ کنار استخر یک تخت گذاشته اند، یک مرد خوش هیکل هم روش نشسته. سکینه آوردی رفت جلو، سلام کرد.
مرد، که اسمش سرخک بود، جواب سلام او را داد و بعد از او پرسید: «دختر اینجا آمدی چه کنی؟» گفت: «والله! دست به دلم نگذار! از دنیا سیر شدم، سر به بیابان گذاشتم. شب شد، اینجا را دیدم، آمدم سراغ تو. دیگر نمی دانستم تو غمخوار منی، الهی شکر که خوب جایی آمدم.» از شما چه پنهان، سرخک از او بدش نیامد.
یک خُرده زبان چاخانی با این مرد صحبت کرد و بعد از او پرسید: «خوب، جوان، تو اینجا چه کار می کنی؟ شرح حالت را برای من بگو.» سرخک گفت: «من چهل آشنا دارم که کار این ها دزدی است و اینجا محلشان است. زیر این باغ نقب زدند. اتاق ها و انبارها ساختند.
روزها می آیند استراحت می کنند، غروب که می شود می روند بیرون قافله می زنند. پریروز هم غلام های پادشاه را لخت کردند حالا، از قراری می گویند دختر پادشاه در این نزدیکی ها قصری ساخته آمده آنجا این ها تو این فکرند که آنجا را بزنند هر چه هست و نیست بیاورند.»
سکینه تو دلش گفت: «ای دل غافل! ما را ببین که با پای خودمان آمدیم دم قتلگاه؟» هیچ به روی خودش نیاورد و دل قرص کرد و بنا کرد با سرخک صحبت کردن. که ای جوان، چقدر خوب شد من آمدم اینجا تو را دیدم. تو را به خدا پا شو اینجا را نشان من بده.
سرخک پا شد رفت تو نقب، شمع و چراغ روشن کرد و اتاق ها را نشان می داد تا رسید به چاهی. سکینه پرسید این چاه مال کیست؟ گفت این دوساقخانه دزدها است. هرکسی را که اسیر کنند تو این چاه حبس می کنند.
سکینه سرش را برد درم چاه، گفت: «جوان این چیست تو چاه افتاده؟» تا سرخک سر کشید، سکینه از پشت سر سرخک را هل داد تو چاه، در چاه را گذاشت آمد رفت توی مطبخ. دیگ پلو و خورشت ها را برداشت، شمع را هم روشن کرد، راه افتاد رفت به طرف قصر.
[1] کسی که مزه ی چیزی را چشیده باشد و همیشه آرزومند آن باشد.













آشنایی با انواع شیرین کننده ها؛ ویژگی ها، کاربردها و نکات ایمنی
فانکشنال فیتنس: تحولی بزرگ در تناسب اندام و عملکرد بدن
طرز تهیه ۶ مدل شیرمال خوشمزه برای صبحانه و تغذیه مدرسه
لاله تابستان (جینجر)؛ گل خاص فصل گرما و راهنمای کامل پرورش آن
طرز تهیه ۶ مدل سیب زمینی خوشمزه با طعم های متفاوت و جذاب
کاشت ریحان در خانه؛ از گلدان کوچک تا باغچه ای پربرگ
طرز تهیه پیتزا لقمه ای با خمیر نرم و پنیر کش دار
فهرست شهرهای استان آذربایجان غربی با جمعیت
جوجه کباب با سس بادام زمینی؛ کبابی آبدار با سسی خوش طعم و متفاوت
دیدگاه ها