اشعاری در حسرت روزهای کودکی

نوستالژی کودکی در اشعار فارسی

مجموعه ای از اشعار زیبای فارسی که به توصیف خاطرات کودکی و حسرت بازگشت به آن روزهای بی غمی می پردازند.

شعر درباره خاطرات کودکی

    کاش می شد در ورای خاطرات کودکی

    چرخ گردون فلک

    ساعتی زین گردش بی حاصلش

    مکث می کرد و مرا

    در بین خاطرات کودکی

    جا می گذاشت

    کاش می شد فاصله معنی نداشت

    در دل ما غصه ها جایی نداشت

    بی کسی ؛ چون قصه ها افسانه بود

    عاشقی ؛ سهم دل دیوانه بود

شعر در مورد روزگار کودکی

    یادم آمد

    شوق روزگار کودکی

    مستی بهار کودکی

    یادم آمد

    ان همه ی صفای دل که بود

    خفته در کنار کودکی

    رنگ گل جمال دیگر در چمن داشت

    آسمان جلال دیگر پیش من داشت

    شور و حال کودکی برنگردد دریغا

    قیل و قال کودکی بر نگردد دریغا

    به چشم من همه ی رنگی فریبا بود

    دل دور از حسد من شکیبا بود

    نه مرا سوز سینه بود

    به دلم جای کینه بود

    شور و حال کودکی برنگردد دریغا

    قیل و قال کودکی برنگردد دریغا

    روز و شب دعای من

    بوده با خدای من

    کز کرم کند حاجتم روا

    انچه مانده از عمر من به جا

    گیرد و پس دهد به من دمی

    مستی کودکانه مرا

    شور و حال کودکی برنگردد دریغا

    قیل و قال کودکی برنگردد دریغا

    شاعر: رحیم معینی کرمانشاهی.

شعر بلند برای دوران کودکی

    پا به پای کودکی هایم بیا

    کفش هایت رابه پا کن تا به تا

    قاه قاه خنده ات را ساز کن

    بازهم با خنده ات اعجاز کن

    پا بکوب و لج کن و راضی نشو

    با کسی جز عشق همبازی نشو

    بچه های کوچه را هم کن خبر

    عاقلی را یک شب از یادت ببر

    خاله بازی کن به رسم کودکی

    با همان چادر نماز پولکی

    طعم چای و قوری گلدارمان

    لحظه های ناب بی تکرارمان

    مادری از جنس باران داشتیم

    در کنارش خواب راحت داشتیم

    یا پدر اسطوره دنیای ما

    قهرمان باور زیبای ما

    قصه های هر شب مادربزرگ

    ماجرای بزبز قندی و گرگ

    غصه هرگز فرصت جولان نداشت

    خنده های کودکی پایان نداشت

    هرکسی رنگ خودش بی شیله بود

    ثروت هر بچه قدری تیله بود

    ای شریک نان و گردو و پنیر

    همکلاسی! باز دستم را بگیر

    مثل تو دیگر کسی یکرنگ نیست

    ان دل نازت برایم تنگ نیست؟

    حال ما را از کسی پرسیده ای؟

    مثل ما بال و پرت را چیده ای؟

    حسرت پرواز داری در قفس؟

    می کشی مشکل دراین دنیا نفس؟

    سادگی هایت برایت تنگ نیست؟

    رنگ بی رنگیت اسیر رنگ نیست؟

    رنگ دنیایت هنوزم آبی است؟

    آسمان باورت مهتابی است؟

    هرکجایی، شعر باران را بخوان

    ساده باش و بازهم کودک بمان

    باز باران با ترانه، گریه کن

    کودکی تو، کودکانه گریه کن

    ای رفیق روز های گرم و سرد

    سادگی هایم به سویم باز گرد

    نازنین مرادی

شعر در وصف کودکی

برهای صورتم پر بار شد

آسمان قلب من امشب تپید قطره های همچو مروارید اشک

نم نمک از لای مژگانم چکید

بغض ترکید و نفس شد داغ داغ

ناله های قلب من را کس ندید؛

دردها ی سینه ام چون رعد شد

برق ان از جان من تا تن رسید خاطرات کودکی هایم بخیر؛

یادم آمد ان همه ی شور و امید…

شعر برای کودکی

رج به رج نام تو را بر فرش دل می بافتم

خاطرات کودکی در ذهن خود می یافتم

در خیالم پر کشیدم تا به رویا های دور

ان زمانی که تو بودی دختری از جنس نور

می شدیم مشغول بازی و زلیخا می شدی

دختر مو گندمی مانند حوا می شدی

می شدی تو نو عروس قصه ام با دلبری

من هم از برگی برایت ساختم انگشتری

توی قایم باشک هم بانو چه زیبا می شدی

نیمه جان من می شدم تا این که پیدا می شدی

چون ورق برگشت با ما هی غریبی می کنی

دل اسیر ماست اما خود فریبی می کنی

شعر کودکی

    کاش مانند کودکی

    از سقف اتاق مادربزرگ

    دوچرخه ای چکه میکرد

    تا

    باقی عمر را

    هم چون کودکی

    روی ان سپری کنم

    کیکاووس یاکیده

شعر غمگین کودکی

    من: من می خوام برگردم به کودکی!

    نازی: نمی‏شه! کفشِ برگشت برامون کوچیکه!

    من: پابرهنه نمی‏شه برگردم؟

    نازی: پل برگشت، توان وزن ما رو نداره، برگشتن ممکن نیست!

    من: برای گذشتن از ناممکن کی رو باید ببینیم؟

    نازی: رؤیا رو!

    من: رؤیا رو کجا زیارت بکنم؟

    نازی: در عالم خواب!

    من: خواب به چشمام نمی آد!

    نازی: بشمار، تا سی بشمار، یک و دو…

    کودکی هامان کجا جا ماند؟

    حسین پناهی

شعر زیبا درباره کودکی

    زمان هردو را برد

    هم بادبادکم را

    هم

    کودکی هایم را

    و من

    نخ خاطره ها

    در دستم

    گره خورده به جایی

    در گذشته ها

    حسن دیانی

شعر در وصف زمان کودکی

    کودکی هایم اتاقی ساده بود

    قصه ای، دور اجاقی ساده بود

    شب که می شد نقش ها جان می گرفت

    روی سقف ما که طاقی ساده بود

    می شدم پروانه، خوابم می پرید

    خواب هایم اتفاقی ساده بود

    زندگی دستی پر از پوچی نبود

    بازی ما جفت و طاقی ساده بود

    قهر میکردم به شوق آشتی

    عشق هایم اشتیاقی ساده بود

    ساده بودن عادتی مشکل نبود

    سختی نان بودو باقی ساده بود

    قیصر امین پور