مجله دلگرم
امروز: یکشنبه, ۱۶ بهمن ۱۴۰۱ برابر با ۱۳ رجب ۱۴۴۴ قمری و ۰۵ فوریه ۲۰۲۳ میلادی
تفاوت ازدواج دائم و موقت در چیست؟
2
زمان مطالعه: 6 دقیقه
در نوشتار پیش رو که با کمک وکیل خانواده تهیه شده است، ضمن بررسی قوانین و مقررات حاکم بر ازدواج دائم و موقت، به بررسی تفاوت و شباهت ازدواج دائم و موقت می پردازیم.

پیش از اینکه سراغ شباهت یا تفاوت ازدواج دائم و موقت برویم، بهتر است به تعریفی از هر کدام اشاره کنیم؛ عقد موقت یا متعه یکی از انواع عقد ازدواج است. ویژگی اصلی متعه این است که انعقاد آن لزوماً باید محدود به زمان مشخصی باشد. پس از پایان یافتن مدت مندرج در عقد موقت یا انقضای مدت، رابطه زوجیت میان زوجین پایان می یابد. عقد نکاح موقت ممکن است از چند ساعت یا یک روز تا نود و نه سال تعیین گردد. شاید در نگاه اول صیغه نود و نه ساله عقد دائم به نظر بیاید، اما از نظر قوانین و مقررات حقوقی طولانی بودن مدت عقد موجب دائمی تلقی شدن آن نمی گردد. در نتیجه در مورد عقد نود و نه ساله همچنان مقررات مربوط به عقد موقت جاری است.

به طور کلی در شرع اسلام و قانون ایران دو نوع عقد ازدواج دائم و موقت وجود دارد. عقد ازدواج دائم به معنای پیوستن همیشگی زن و مرد به یکدیگر به عنوان همسر می باشد. بنابراین در عقد ازدواج دائم مدت خاصی قید نمی گردد و جز با وقوع طلاق یا بطلان نکاح، رابطه زوجیت در آن پایان نمی یابد. از نظر حقوقی در مورد بسیاری از موضوعات ازدواج مثل تعیین مهریه، پرداخت نفقه، ارث و ... میان عقد دائم و موقت تفاوت هایی وجود دارد. در نوشتار پیش رو که با کمک وکیل خانواده تهیه شده است، ضمن بررسی قوانین و مقررات حاکم بر ازدواج دائم و موقت، به بررسی تفاوت و شباهت ازدواج دائم و موقت می پردازیم.

تفاوت ازدواج دائم و موقت

همانطور که از نام این دو نوع ازدواج پیداست، مهمترین تفاوت ازدواج دائم و موقت، در مدت زمانی است که رابطه زوجیت ادامه پیدا می کند. ازدواج موقت یا متعه از جمله نهادهای حقوقی فقه شیعه می باشد. در این نوع ازدواج که در موارد مختلفی ممکن است محقق گردد، باید زمان محدودی به عنوان مدت ازدواج تعیین گردد. این در حالی است که با انعقاد عقد نکاح دائم، زوجین برای همیشه به عقد هم در می آیند و به جز شیوه ارادی (طلاق)، شیوه دیگری برای جدایی آنها از نظر قانونی موجود نیست.

دیگر تفاوت ازدواج دائم و موقت، در نحوه تعیین مَهریه یا صداق می باشد. در عقد موقت به استناد ماده 1095 قانون مدنی تعیین مهریه ضروری است. چنانچه در عقد موقت مهریه تعیین نشده باشد، عقد باطل است. در حالی که به موجب ماده 1087 قانون مدنی در عقد دائم تعیین مهریه ضروری نیست.

از حیث نفقه نیز تفاوت ازدواج دائم و موقت این است که در ازدواج دائم پرداخت نفقه زن به عهده مرد است. این در حالی است که به موجب ماده 1106 قانون مدنی در عقد ازدواج موقت اصولاً پرداخت نفقه زوجه با شوهر نیست، مگر این که در ضمن عقد به آن تصریح شده باشد یا شرط شود.

تعیین مدت در عقد دائم و موقت

وجه افتراق عقد دائم و موقت در تعیین مدت است. همانطور که اشاره شد شرط ازدواج موقت محدود به مدت خاصی است که باید در ضمن عقد تعیین گردد. در صورتی که زوجین مدت عقد را تعیین نکرده باشند، ازدواج آنان دائمی خواهد بود. پس از انقضای مدت، عقد خود به خود منتفی می گردد و رابطه زوجیت پایان می پذیرد. مگر این که مدت ازدواج را تمدید کنند یا عقد دائم جاری سازند.

مدت زمان انواع عقد

وضعیت مهریه و نفقه در عقد موقت

با وجود شباهت هایی که میان عقد دائم و موقت وجود دارد، این دو عقد در دو حق مالی مهم یعنی مهریه و نفقه، با یکدیگر تفاوت دارند. مهریه یا صداق مالی است که توسط مرد به زن پرداخت می شود تا نشانه علاقه قلبی و محبت به او باشد. تعیین مهریه در عقد موقت ضروری است و آنچنان که گذشت، در صورت عدم تعیین مهریه، عقد موقت باطل خواهد بود. این در حالی است که اگر در عقد دائم مهریه تعیین نگردد، همچنان عقد معتبر است. در این صورت مطابق با مقررات قانون مدنی زن مستحق مهرالمثل خواهد بود که با توجه به شرایط فردی و اجتماعی وی تعیین و پرداخت می شود.

نفقه به معنای هزینه های معیشتی زوجه از قبیل مسکن، خوراک، پوشاک و ... است. در عقد ازدواج دائم به حکم قانون مدنی پرداخت کلیه هزینه های مربوط به زندگی زوجه به عهده شوهر است. این در حالی است که در عقد موقت شوهر اصولاً تکلیفی در مورد پرداخت نفقه به زوجه ندارد. البته به موجب 1106 قانون مدنی در صورتی که در ضمن عقد شرط شود، مرد مکلف است در عقد موقت نیز نفقه زوجه بپردازد. و البته بهتر است اطلاعات حقوقی کامل‌تر در این زمینه را از بهترین وکیل پایه یک دادگستری تهران که دانش و تجربه کافی را در اختیار دارد، بپرسید.

عده زن در عقد موقت و دائم

عده به معنای مدت زمانی است که پس از جدایی از همسر، زن نمی تواند شوهر جدید اختیار کند. به استناد ماده 1151 قانون مدنی مدت عده در عقد دائم سه طهر می باشد. منظور سپری شدن سه دوره عادت ماهیانه زن است. در صورت که زوجه در سن عادت ماهیانه باشد ولی با این وجود عادت نشود، مدت عده در عقد دائم سه ماه خواهد بود.

عده زوجه در عقد موقت مطابق با ماده 1152 قانون مدنی دو طهر است. یعنی پس از وقوع جدایی میان زن و شوهر هنگامی که دومین عادت ماهیانه زوجه تمام شد، عده او پایان پذیرفته و می تواند دوباره ازدواج نماید.

جدایی زوجین در عقد موقت و دائم

جدایی زوجین در عقد دائم و موقت

جدایی زوجین در عقد دائم و موقت با شیوه های انحلال نکاح واقع می شود. تفاوت ازدواج دائم و موقت از حیث جدایی زوجین در این است که جدایی زوجین در عقد موقت با انقضای مدت یا بذل مدت محقق می گردد. بذل مدت به معنای این است که شوهر از ادامه دادن رابطه زناشویی، با وجود باقی ماندن مدت صرف نظر کرده و از زوجه جدا شود.

این در حالی است که شیوه اصلی برای جدایی زوجین در ازدواج دائم، طلاق است. طلاق یک عمل حقوقی است که توسط شوهر یا به حکم دادگاه اجراء می شود. مطابق با قانون حمایت خانواده مصوب سال 1391 در حال حاضر برای انجام هرگونه طلاق می بایست به دادگاه خانواده مراجعه کرده و گواهی عدم سازش دریافت نمود. برای ارتباط با بهترین وکلای متخصص در امور خانواده می توانید با کانون وکلای دادگستری مرکز، در ارتباط باشید. برای ارتباط با این کانون می توانید به وب گاه مرکزی یا سامانه اینترنتی این کانون وارد شوید.

برچسب ها : وکیل خانواده,کانون وکلای دادگستری مرکز,گروه حقوقی دادارمنش,وکیل دادگستری تهران,وکیل پایه یک دادگستری



این مطلب چقدر مفید بود ؟
5.0 از 5 (2 رای)  
قرآن آنلاین
دیدگاه ها

درج کامنت برای این مطلب غیر فعال است