وفات حضرت زینب (س) در تقویم ۱۴۰۴ چه روزی است ؟

تاریخ وفات حضرت زینب (س)

حضرت زینب کبری (سلام الله علیها) (۵ یا ۶ق - ۶۲ق)، سومین فرزند امام علی (علیه السّلام) و حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها) و همسر عبدالله بن جعفر و از اسرای اهل بیت امام حسین (علیه السّلام) در حادثه کربلا بود.

در تاریخ و چگونگی وفات حضرت زینب (سلام الله علیها) اختلاف نظر وجود دارد، اما مشهور این است که آن حضرت در ۱۵ رجب سال ۶۲ هجری پس از تحمل مصائب کربلا و رنج های اسارت بر اثر بیماری در ۵۷ سالگی وفات نمود.

راجع به محل دفن حضرت زینب (سلام الله علیها) سه دیدگاه وجود دارد. قبرستان بقیع در مدینه، قاهره مصر و دمشق را برای محل دفن آن بانو، با ادله متعدد ذکر کرده اند، اما با توجه به ادله و مستندات تاریخی دیدگاه شام از قرائن اطمینا ن بخشی برخوردار است و موجب حصول ظن قریب به یقین است.

تاریخ شمسی وفات حضرت زینب (س)

تاریخ قمری وفات حضرت زینب (س)

تاریخ میلادی وفات حضرت زینب (س)

متن ادبی تسلیت وفات حضرت زینب (س)

زینبی که آن روی سکه عفت فاطمی است، پرده نشین خانه وحی است، پرورده غیرت هاست.

همان خاتونی است که زنان کوفه صف اندر صف در انتظار دیدار اویند تا در درس تفسیرش بیاموزند که چنین بی مانند تفسیر قرآن بر سرنیزه خوانده شده را فریاد می کند، چنان که به قدرت قرآن، جان های بی وجدان اهل شهر نفاق را زنده کرد و حیات حسینی به رگ هامان تزریق کرد.

آری، به خدا که تاریخ در محضر زینب(س) از پا درآمده و خود را به دست باکفایتش داده تا تاریخ و شریعت محمدی، همه و همه را از نو بسازد.

متن ادبی برای وفات حضرت زینب (س)

برای تو می نویسم، ای زینب! ای که فریاد با تو آغاز شد و بیداد با تو رسوا! ای آزاد اسیر! ای قامت سبز اعتراض! ای نهال بارور ایثار! ای جاری زلال متانت! ای آیه صراحت و عفت! ای آذرخش خشم! ای مظهر لطافت و رحمت! چگونه می توان تو را گفت، تو را نوشت. قلم در ابهامِ شناختت مانده است. انسان، در زیبایی کامل در تو متجلی است.

چه کسی را می توان یافت که در هنگام توهین، در های وهوی کشنده انبوه مردمان، در کوچه های تهمت و تحقیر، در خنده های شوم پلیدان، آرام و بی هراس این گونه پرصلابت و قاطع، رگبار تند سخن را بر قلب های سخت خفتگان، چون آتشی مذاب جاری کند.

کیست که در چنین هنگامه سراسر خون و رنج و درد و تنهایى، هنوز فریادی برای کشیدن و سخنی برای گفتن و توانی برای ایستادن داشته باشد.

خدایا چگونه باور کنم، چگونه می توانم شانه های ظریفی را در زیر کوهساران سنگین این همه فاجعه، ایستاده ببینم؟ زینب(س) آیه های توانایی انسان را نوشت و سرود قدرت ایمان را سرود و شعر بلند رسالت را نگاشت.

متن ادبی درباره وفات حضرت زینب (س)

نفست بوی عبور گرفته است. تکه های نگاهت را بر پرچین های سوخته شهر گذاشته ای و رفته ای تا شهر، در شرم دیرسال ناسپاسی آتش بگیرد. تو و این اندوه سرشار، تو و این کوچه های بی رحم، تو و سرشاری صبری شگفت. نیستی؛ ولی طنین صدایت در دقیقه های ویرانمان ستیهنده و سربلند است.

از خرابه های مالامال درد، صدایت را می شنویم؛ از ویرانی شب های تاریک اندوه، از لابه لای صفحات آشفته تاریخ. صدایت را می شنویم از شام؛ شهر دوزخی دسیسه ها؛ آن گاه که مردانه، خطبه هایت دیوارهای کاخ را به لرزه می انداخت.

خاک بر فرق تاریخ؛ آنچنان که تو را آزرد! کجاست شانه های استوارت که در اندوه برادر خمیدند؟ کجاست دست های سرشارت؛ همان پناهگاه امن شب های بی قراری کودک برادر؟ می روی و صدای مناجاتت، خواب خاک را می آشوبد.

می روی و شرمی سرشار در جان خاک چنگ می اندازد. تو می روی و نامت بر جداره های غربت صبورانه از دهان ملائک زمزمه می شود. از معابر نامهربان خاک گذشته ای و آسمان روبه رویت آغوش گشوده است. سوگوارانه عبور آرامت را ناآرام اشک می ریزم. خداحافظ.

متن ادبی در مورد وفات حضرت زینب (س)

ای شکوه حماسه در سراپرده حیرت! ای زخم خورده نینوا! ای بانوی خورشید های دربند! ای زینب قهرمان! تو که خود، وسعتی به اندازه همه سوگ های آفرینش داشته ای، تو که خود دریای بی کران اشک را، ساحل بودی، چگونه باید بر تو سوگواری نمود که ما سوگواری را از تو یادگار داریم.

تو که آواز سرخ کربلا را از حنجره بردباری ات، به گوش تاریخ رساندی و اگر این حنجره صبوری و آن نطق آتشین تو در کاخ یزیدیان نبود، داستان جان سوز آن ظهر عطشناک عاشورا در کوچه های تاریخ به دست فراموشی سپرده می شد.