چرا پیرسینگ بینی گوشت اضافه می آورد؟ درمان برجستگی

زمان مطالعه: 7 دقیقه

پیرسینگ بینی یکی از محبوب ترین پیرسینگ های صورت است، اما گاهی پس از چند هفته یا ماه، برجستگی کوچک قرمز یا گوشتی در اطراف سوراخ ایجاد می شود که در زبان عامیانه «گوشت اضافه» نامیده می شود.

«گوشت اضافه» در پیرسینگ بینی دقیقاً چیست؟

وقتی پوست در محل پیرسینگ بینی آسیب می بیند، بدن فرآیند ترمیم را آغاز می کند. در این فرآیند، سلول های التهابی، فیبروبلاست ها و عروق جدید نقش دارند. اگر ترمیم به درستی و در زمان مناسب پایان یابد، سوراخ به آرامی ترمیم می شود. اما اگر تحریک مکانیکی، عفونت یا پاسخ فیبروتیک بیش از حد وجود داشته باشد، بافت اضافی در اطراف سوراخ شکل می گیرد. به این حالت کلی «برجستگی پیرسینگ» می گویند.

این برجستگی معمولاً یکی از موارد زیر است:

۱. اسکار هیپرتروفیک

این شایع ترین علت برجستگی گوشتی در محل پیرسینگ بینی است. در اسکار هیپرتروفیک، بدن کلاژن بیشتری تولید می کند، اما این بافت از مرزهای زخم اصلی فراتر نمی رود. برجستگی معمولاً قرمز، سفت و محدود به اطراف سوراخ است و ممکن است در ماه های بعد تا حدی تحلیل برود.

۲. کلوئید

کلوئید نوعی رشد فیبروتیک است که از مرزهای زخم اولیه فراتر می رود و تمایل به ادامه رشد دارد. کلوئید در ناحیه بینی و غضروف نسبتاً شایع است و سابقه خانوادگی در آن نقش مهمی دارد. کلوئید معمولاً به سختی خودبه خود ناپدید می شود و درمان آن نیازمند مداخله پزشکی است.

۳. گرانولوم پیوژنیک

گرانولوم پیوژنیک یک ضایعه عروقی واکنشی است که به سرعت رشد می کند، قرمز و براق است و به راحتی خون ریزی می کند. این ضایعه گاهی با کلوئید اشتباه گرفته می شود، اما ماهیت و درمان متفاوتی دارد.

۴. آبسه یا عفونت موضعی

اگر برجستگی گرم، دردناک، حساس و همراه با ترشح چرکی باشد، احتمال عفونت وجود دارد. عفونت پیرسینگ بینی باید جدی گرفته شود، زیرا در برخی موارد می تواند به بافت های اطراف گسترش یابد. در این حالت، تعویض یا برداشتن خودسرانه جواهر ممکن است عفونت را محبوس کند؛ بنابراین بهتر است با پزشک مشورت شود.

۵. التهاب ناشی از تماس با جسم خارجی

گاهی برجستگی ناشی از واکنش به جواهر نامناسب، آلرژی به نیکل یا تحریک مزمن است. در این موارد، حذف عامل تحریک کننده معمولاً نقش کلیدی در بهبود دارد.

چرا پیرسینگ بینی گوشت اضافه می آورد؟

گوشت اضافه در پیرسینگ بینی

۱. تحریک مکانیکی مداوم

شایع ترین دلیل ایجاد برجستگی پیرسینگ، تحریک مکانیکی است. دست زدن به جواهر، چرخاندن آن، خوابیدن روی صورت، پاک کردن محکم با دستمال، استفاده از آرایش در محل سوراخ و برخورد مکرر با عینک یا ماسک، همه می توانند روند ترمیم را مختل کنند. هر بار که سوراخ تحریک می شود، بدن دوباره وارد فاز التهاب می شود. التهاب مزمن، تولید کلاژن را افزایش می دهد و نتیجه آن، برجستگی گوشتی است.

۲. تعویض زودهنگام جواهر

بسیاری از افراد پیش از کامل شدن ترمیم، جواهر اولیه را با حلقه یا مدل دیگری تعویض می کنند. این کار می تواند مسیر سوراخ را زخمی کند و باعث التهاب شود. در پیرسینگ بینی، دوره ترمیم کامل ممکن است چند ماه طول بکشد. استفاده از حلقه در روزهای نخست نیز به دلیل چرخش مداوم و فشار نامتقارن، احتمال برجستگی را افزایش می دهد.

۳. جواهر نامناسب یا آلرژی زا

فلزات حاوی نیکل، آلیاژهای نامشخص، جواهرات ارزان قیمت و سطوح ناصاف می توانند واکنش تماسی ایجاد کنند. متخصصان پیرسینگ معمولاً استفاده از تیتانیوم گرید ایمپلنت، نیوبیوم یا طلای ۱۴ عیار به بالا را توصیه می کنند. جواهر بسیار تنگ یا بسیار بزرگ نیز می تواند به بافت فشار وارد کند و التهاب مزمن ایجاد کند.

۴. زاویه یا عمق نامناسب سوراخ

اگر پیرسینگ با زاویه نامناسب ایجاد شود، در طول ترمیم تحت کشش قرار می گیرد. کشش مزمن یکی از محرک های شناخته شده تولید بافت فیبرو است. سوراخ خیلی سطحی نیز ممکن است پایدار نباشد و بیشتر تحریک شود.

۵. عفونت یا بهداشت نادرست

عفونت خفیف می تواند روند ترمیم را طولانی کند و زمینه برجستگی را فراهم آورد. استفاده از الکل، آب اکسیژنه، صابون های قوی و دست کاری با دست های آلوده، به جای کمک، تعادل میکروبی و ترمیم پوست را مختل می کند. شست وشوی ملایم با محلول سالین استریل و حفظ خشکی و تمیزی، معمولاً توصیه متخصصان است.

۶. زمینه ژنتیکی و پوست مستعد کلوئید

برخی افراد به دلیل زمینه ژنتیکی، پوستشان به آسیب ها با تولید بیش از حد کلاژن پاسخ می دهد. سابقه کلوئید در خود فرد یا خانواده، احتمال ایجاد کلوئید در پیرسینگ بینی را افزایش می دهد. در این افراد، حتی مراقبت خوب هم ممکن است از برجستگی جلوگیری نکند؛ بنابراین مشاوره پیش از پیرسینگ اهمیت دارد.

۷. محل پیرسینگ

پیرسینگ غضروف بینی و تیغه بینی نسبت به بال بینی خون رسانی کمتری دارند و ممکن است دیرتر ترمیم شوند. این موضوع می تواند دوره التهاب را طولانی تر کند. همچنین در محل تیغه، حرکات تنفسی و تحریک مداوم ممکن است روند ترمیم را پیچیده تر کند.

۸. عوامل سیستمیک

دیابت کنترل نشده، کم خونی، اختلالات تیروئید، مصرف برخی داروها و بیماری های التهابی می توانند ترمیم زخم را تحت تأثیر قرار دهند. در این موارد، مدیریت بیماری زمینه ای بخشی از پیشگیری از برجستگی است.

برجستگی روی پیرسینگ بینی

چه رفتارهایی برجستگی را بزرگ تر می کنند؟

برخی عادت ها باعث می شوند برجستگی کوچک به یک مشکل جدی تبدیل شود:

دست زدن و چرخاندن مکرر جواهر
کندن دلمه ها و دست کاری برجستگی
استفاده از الکل، آب اکسیژنه، خمیر دندان یا ترکیبات تحریک کننده
مالیدن چای بابونه غلیظ یا روغن های غیراستریل
آرایش کردن روی سوراخ تازه
خوابیدن روی صورت
رفتن به استخر یا سونا در دوره ترمیم
تعویض جواهر پیش از پایان ترمیم
استفاده از جواهر تنگ یا آلرژی زا

این رفتارها التهاب را تشدید می کنند و چرخه «تحریک، التهاب، بافت اضافی، تحریک بیشتر» را شکل می دهند.

چطور بفهمیم برجستگی چه نوعی است؟

تشخیص دقیق معمولاً با معاینه بالینی انجام می شود. پزشک به اندازه، رنگ، قوام، سرعت رشد، حساسیت به لمس و وجود ترشح توجه می کند. برخی نشانه ها اهمیت ویژه دارند:

قرمزی و گرمی همراه با درد و ترشح چرکی: احتمال عفونت
برجستگی سفت، قرمز و محدود به سوراخ: احتمال اسکار هیپرتروفیک
رشد فراتر از مرز زخم و سابقه خانوادگی کلوئید: احتمال کلوئید
ضایعه براق، قرمز و خون ریزی دهنده: احتمال گرانولوم پیوژنیک

در موارد مشکوک، پزشک ممکن است نمونه برداری یا بررسی های تکمیلی تجویز کند. خودتشخیصی و استفاده از درمان های اینترنتی توصیه نمی شود.

درمان برجستگی پیرسینگ بینی

۱. حذف عامل تحریک

اولین قدم، شناسایی و حذف عامل تحریک کننده است. اگر جواهر نامناسب است، با نظر متخصص تعویض شود. اگر عادت دست کاری وجود دارد، باید قطع شود. اگر عفونت فعال است، نباید جواهر را خودسرانه خارج کرد.

۲. مراقبت موضعی صحیح

شست وشوی ملایم با سالین استریل، خشک کردن آرام با دستمال تمیز و پرهیز از مواد تحریک کننده معمولاً توصیه می شود. کمپرس گرم ملایم در برخی موارد توسط پزشک توصیه می شود، اما در عفونت فعال باید با احتیاط انجام شود.

۳. درمان دارویی

در صورت عفونت، پزشک ممکن است آنتی بیوتیک موضعی یا خوراکی تجویز کند. در اسکار هیپرتروفیک و کلوئید، تزریق کورتیکواستروئید، کرایوتراپی، لیزر یا جراحی ممکن است در نظر گرفته شود. این روش ها باید توسط پزشک متخصص انجام شوند.

۴. درمان گرانولوم پیوژنیک

گرانولوم پیوژنیک معمولاً با روش هایی مانند کورتاژ، کاستیک کردن شیمیایی یا لیزر درمان می شود. تشخیص افتراقی با کلوئید مهم است، زیرا درمان نادرست می تواند عود ایجاد کند.

۵. درمان کلوئید

کلوئید تمایل به عود دارد. پزشک ممکن است ترکیبی از تزریق کورتیکواستروئید، فلوئورواوراسیل، لیزر، کرایوتراپی یا جراحی را پیشنهاد کند. در برخی موارد، فشاردرمانی یا سیلیکون ژل نیز کمک کننده است. خوددرمانی با محلول های خانگی توصیه نمی شود.

همچنین بخوانید: