چرا نور ماه سفید است؟ توضیح آسان و قابل فهم

چرا نور ماه سفید است 

برای درک رنگ اصلی ماه باید به جنس خود آن نگاه کنیم. بر اساس نمونه های جمع آوری شده از سطح ماه، این کره آسمانی عمدتا از سنگی به رنگ خاکستری روشن به نام آنور توزیت تشکیل شده است. البته بخش های تیره تری نیز وجود دارند که از سنگ بازالت ساخته شده اند.

به گفته کریستین شوپلا مدیر مشارکت علمی در موسسه ماه و سیاره شناسی، این سنگ خاکستری یک جاذب انرژی برابر است. یعنی مقدار بسیار کمی از هر بخش طیف نوری را جذب می کند. در نتیجه بیشتر نور سفید خورشید را به سمت زمین بازتاب می دهد.

علت سفید بودن نور ماه چیست؟

نور ماه اصولاً سفید نیست؛ در واقع، نور ماه به نظر ما سفید می آید و این موضوع به دلیل نورهای مختلفی می باشد که در آسمان وجود دارد در واقع نور ماه ترکیبی از رنگ های متنوع می باشد. نور ماه از نور خورشید به ما می رسد. زمانی که نور خورشید به ماه می رسد، بخشی از این نور به سطح ماه می خورد و بخشی از آن به طور مستقیم به زمین می رسد. این نور به دو نوع نور به رنگ های سرخ و آبی می باشند.

زمانی که نور خورشید به ماه می رسد، اثر پراش نور بر روی جوّ های هوا مانع تداخل بعضی از برخوردها می شود و فقط برخی از طول موج ها به سطح زمین می رسند. این پدیده باعث می شود که نور آبی بیشتر از نور سرخ در محیط جوی زمین حضور داشته باشد.

وقتی نور ماه از طریق جوّ زمین عبور می کند، بخشی از نور آبی به دلیل پراکنده شدن هوا در هوا منتقل می شود. این عمل باعث می شود که طول موج های نور آبی در هوا پراکنده شوند و زاویه تابش آنها تغییر کند. به عبارت دیگر، این پدیده باعث می شود که ماه در نظر ما یک حلقه ی نوری با لکه های روشن و تاریک بدون رنگ بندی به نظر برسد.

چرا ما نور ماه را سفید می بینیم؟

معمولاً نور ماه به نظر ما سفید می آید. اگرچه ممکن است به نظر برخی از افراد به رنگ آبی روشن نیز دیده شود، اما در کل اکثر ماه ها در شب های آسمانی مانند یک توپ پر نور سفید مشاده می شود.

زمانی که نور خورشید به ماه می رسد، ما مواجه با دو نوع ماه نور داریم:

۱. ماه پر: زمانی که ماه بین زمین و خورشید قرار می گیرد، نور خورشید به سطح ماه می رسد و بخشی از این نور به طور مستقیم از سطح ماه به سمت زمین انعکاس می شود. این حالت باعث می شود که ماه به صورت یک دیسک نورانی کامل و درخشان به نظر بیاید. این دوره ماه به عنوان "ماه پر" شناخته می شود.

۲. ماه کم: زمانی که ماه بین زمین و خورشید قرار نمی گیرد، بخشی از سطح ماه که به نور خورشید روشن است، از دید زمین پنهان می شود و ماه به صورت نقصانی از کنار ماه پر به نظر می آید. این حالت به عنوان "ماه کم" شناخته می شود و می توانیم انواع مختلفی از ماه های کم را مشاهده کنیم، مثل نیمه ی ماه کم و ماه کم کامل (ماه نو).

به این ترتیب، نور ماه به دلیل انعکاس نور خورشید از سطح ماه به طور مستقیم از سطح ماه به زمین منتقل می شود و ماه را به صورت یک جسم نورانی روشن و مشخص در آسمان می بینیم

نور ماه از کجا ایجاد می شود؟

نور ماه از نور خورشید به سمت زمین منتقل می شود. زمانی که نور خورشید به ماه می رسد، بخشی از این نور به سطح ماه می خورد و بخش دیگری به طور مستقیم به زمین می رسد.

وقتی نور خورشید به ماه می رسد، از سطح ماه به سمت جوّ ماه تابیده می شود. از این جوّ، نور به دو شیوه به زمین منتقل می شود:

۱. نور مستقیم: بخشی از نور خورشید به طور مستقیم از ماه به زمین منتقل می شود. این بخش از نور بدون انتقال اضافی و از طریق فضا به سمت زمین می آید.

۲. نور پراکنده: بخش دیگری از نور خورشید به سطح ماه می خورد و به طور پراکنده در جوّ ماه پخش می شود. این نور پراکنده توسط ذرات هوا و گرد و غبار موجود در جوّ ماه پراکنده می شود. سپس بخشی از این نور پراکنده به سمت زمین هدایت می شود.

اگرچه نور ماه نتیجه تابش نور خورشید است، اما به دلیل کم بودن اندازه ماه و جذب برخی از نور خورشید توسط سطح ماه، نور ماه کمتر از نور خورشید به زمین می رسد و به عبارت دیگر شدت نور ماه کمتر از شدت نور خورشید است.

در نتیجه، نور ماه از نور خورشید به سمت زمین منتقل می شود و این عملیات نوری باعث ایجاد پدیده ی ماهتاب در شب های آسمانی می شود.