نصرالله مردانی: شاعر حماسه و غزل

تحقیق در مورد زندگی نصرالله مردانی + اشعار

شاعر معاصر و چهره ماندگار ادبیات ایران نصرالله مردانی در سال ۱۳۲۶ در کازرون به دنیا آمد. او تحت تاثیر غزل های نو محسن پزشکیان که همشهری اش بود به غزل سرایی روی آورد و بخاطر پیوند حماسه و غزل شهرت یافت. بیشتر اشعار مردانی در زمینه انقلابی و حماسی است.

زندگی نامه نصرالله مردانی

نصرالله مردانی اهل کازرون بود و از کودکی به دلیل علاقه خانوده اش به شعر با این فضا آشنایی داشت. اولین شعر او که به صورت جدی سرود برای امام زمان (عج) بود که در یکی از مجلات آن روز چاپ گردید. در سال 1349 پس از اتمام دوره ی سربازی، در بانک ملی مشغول به کار شد و همیشه مقداری از درآمد خود را به خریدن کتاب های مختلف بخصوص کتاب های ادبی اختصاص می داد. او با دختر عمه ی خود که دانشجو ی تربیت معلم شیراز بود در سال 1352 ازدواج کرد که حاصل این ازدواج چهار فرزند دختر و یک پسر بود.

بسیاری از اشعار مردانی که روحیه ی مذهبی و آزاد اندیشی داشتند به دلیل شعله ور شدن انقلاب در سال های 52 تا 57 حال و هوای سیاسی به خود گرفت و در اشعارش فضای خفقان آن روزهای حاکم بر جامعه را به تصویر می کشید. پس از پیروزی انقلاب اسلامی و شروع جنگ تحمیلی ایران و دفاع مقدس، مردانی در عرصه ی مطبوعات و رسانه حضور چشمگیری پیدا کرد. او با اشعارش روح شجاعت را در جان رزمندگان می‎ دمید.نصرالله مردانی در دوره ی بعد از انقلاب اشعار ماندگاری سرود.

او در سال ۱۳۸۲ در کربلا درگذشت و در غرب شهر کازرون و در مجموعه ی بوستان مردانی آرام گرفت.

آثار نصرالله مردانی

• آتش نی
• قانون عشق
• سمند صاعقه
• گل باغ آشنایی (تألیف و گردآوری)
• مجموعه های الماس آب
• ستیغ سخن ( تذکره ی منظوم که در آن نام بیش از دوهزار شاعر از ظهور شعر تا زمان نیما و از بیش از یکصدوپنجاه تذکره نام برده شده است)
• حافظ از نگاه مردانی (تصحیحی ذوقی از دیوان حافظ)
• قیام نور
• چهارده نور ازلی
• شهیدان شاعر

همچنین بخوانید:

زندگی و آثار احمد بهمنیار: شاعر، محقق و روزنامه نگار ایرانی

آشنایی با احمد بهمنیار، پژوهشگر و شاعر برجسته کرمانی که از سن ۱۶ سالگی تدریس را آغاز کرد و بیش از نیم قرن در عرصه فرهنگ و ادب ایران تأثیرگذار بود.

شعر نصرالله مردانی

من واژگون، من واژگون، من واژگون رقصیده ام

من بی سر و بی دست و پا، در خواب خون رقصیده ام

میلاد بی آغاز من هرگز نمی داند کسی

من پیر تاریخم که بر بام قرون رقصیده ام

فردای ناپیدای من، پیداست در سیمای من

این سال که با فرداییان در خون کنون رقصیده ام

منظومه ای از آتشم، آتشفشانی سرکشم

در کهکشانی بی نشان، خورشید گون رقصیده ام

ای عاقلان در عاشقی دیوانه می باید شدن

من با بلوغ عقل در اوج جنون رقصیده ام

میلاد دانایی منم، پرواز بینایی منم

من در عروجی جاودان از حد فزون رقصیده ام

با رقص من در آسمان، رقص تمام اختران

من بر بلندای زمان بنگر که چون رقصیده ام