وطنـم قسم به نامـت

وطنـم قسم به نامـت

وطن

به خــدا قســم کـه هـرگــز، نـرود وطـن ز یادم

به وطن که مستِ مستم، به وطن همیشه شادم

نبــــوَد اگــر کـه نانی، به وطــن کـه زنده باشم

وطنـم بمـان کـه بی تـو، تـو بگـو، دگر چه بادم؟!

نه من آن منــم که گـویم، سخنی ز جانب خـود

کــه زبانِ مــــردمـــانـم، هنـــــرم ، وطــن بِدادم

چــو عــدو بـر آن شـد آیـد، زِ بَــرَم بگیــردت، من

همه جان شدم به خاکت،ز عدو که جان ستادم

وطنـم قسم به نامـت، به خــدای حیِّ سـبحان

که گـره ز گیسـوانت، به دو دسـتِ خود گشادم

به خـــدا اگــر امـــامم، نبُـــــد آن زمــــانه در بَـر

نه تو بـودی و نه این من، نه ســپاه و آن جهادم

به یَدی گــرفتــه قــــرآن، به یَدی که شــاهنامه

دو گُهـر به چنگ من بُد، کـه به جـانِ غـم فتـادم

شــده ذکـــرِِ طــارق تـو، شــب و روز در نمــازی

نه ز دیـن کِشـــم کـــه پا را، نه رود وطـن ز یادم

طارق خراسانی