اصول کاشت درخت دارچین

۱,۳۶۱
۱
۰
چهارشنبه, ۲۲ اسفند ۱۳۹۷ ۱۰:۲۱

روش کاشت درخت دارچین


دارچین در زمره قدیمی ترین گیاهان دارویی و ادویه ای شناخته شده توسط بشر است. بعضی معتقدند از اوائل خلقت بشر دارچین، به عنوان ادویه شناخته و محترم بوده است. از این رو در کتاب تورات بارها از این گیاه نام برده شده است.

یونانی ها و رومی های باستان از دارچین استفاده می کرده اند. بازرگانان عرب بر تجارت دارچین مسلط بوده و بازار جهانی دارچین در کنترل آنها بوده است. آنها منابع اصلی تولید و تهیه دارچین را به صورت یک راز محرمانه نزد خود نگاه می داشتند. دارچین در حدود ۲۰۰۰ سال قبل در ویتنام جزء با ارزش ترین هدایایی بوده که به پادشاهان و امپراطوران عصر هدیه می دادند.

در اکثر منابع معتبر از پوست و اسانس دارچین به عنوان مواد دارویی ارزشمند یاد شده است. اسانس دارچین ارام بخش و ضد نفخ بوده و خاصیت ضد عفونی کنندگی شدید دارد. این اسانس به عنوان ضد قارچ، ضد باکتری و ضد ویروس و حتی بر علیه لارو بسیاری از آفات مضر استفاده می شود. اسانس دارچین همچنین به عنوان یک آنتی اکسیدان قوی و کاهش دهنده قند خون از اهمیت بسیاری برخوردار است.

از مواد موثره دارچین در صنایع مختلف از جمله آرایشی و بهداشتی، تولید عطر و ادکلن، تولید صابون و تولید توتون و آدامس، پودینگ و دسر ها استفاده فراوان می شود. همچنین در طعم دار کردن ترشیجات، انواع سس، گوشت و غذاهای آماده کاربرد دارد. از دارچین به عنوان حشره کشی مناسب نیز استفاده می شود.

کشور های سریلانکا، ماداگاسکار و هند عمده تولید کنندگان دارچین حقیقی هستند. بیشترین مقدار دارچین حقیقی در کشور سریلانکا تولید می شود. دارچین چینی در جنوب چین، اندونزی و هند، تایوان دیگر کشور های آسیای جنوب شرقی و جزایر اقیانوس ارام تولید می شود.

درخت دارچین

گیاه شناسی درخت دارچین


دارچین ۳۲ جنس و ۲۰۰۰ تا ۲۵۰۰ گونه دارد. اکثر آنها گیاهانی همیشه سبز هستند که در مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری می رویند. این گیاه متعلق به تیره برگ بو است. در حال حاضر دو نوع دارچین، به نام های دارچین حقیقی و دارچین چینی یا دارچین ویتنامی از اهمیت اقتصادی بیشتری نسبت به بقیه برخوردارند.

دارچین حقیقی درختی همیشه سبز است. ارتفاع آن به ۸ تا ۱۷ متر می رسد. منشاء دارچین سریلانکا گزارش شده است. پوست و برگ های این گیاه معطرند. در مناطقی که پوست درخت برداشت نشده است این گیاه از تنه محکمی به قطر ۳۰ تا ۶۰ سانتی متر برخوردار است. پوست این درخت نازک، صاف و رنگ آن قهواه ای روشن است.

برگ دارچین حقیقی، بیضوی یا به شکل تخم مرغ بوده، طول آن ۵ تا ۱۸ و عرض آن بین ۳ تا ۱۰ سانتی متر است. برگ ها به شکل چرم فاقد کرک و براق هستند که به صورت متقابل یا نیمه متقابل روی ساقه قرار می گیرند. نوک برگ ها تیز و قاعده آن کم و بیش گرد است و توسط دمبرگی به طول یک یا دو سانتی متر به ساقه متصل می شود.

گل ها در انتهای ساقه گلدهنده ای که رنگ آن کرم روشن است قرار می گیرند. گل ها ریز و به رنگ زرد روشن هستند که توسط براکته های کوچک، ظریف و بیضی شکل احاطه شده اند.

در سریلانکا گل ها دی ماه ظاهر شده و میوه ها پس از شش ماه می رسند. میوه دارچین به شدت مطلوب پرندگان بوده و پس از تشکیل توسط آنها خورده می شود. چنانچه به بذر این گیاه برای کشت نیاز باشد باید گیاهان را با پوشش های توری خصوص پوشاند تا میوه آنها از گزند پرندگان در امان باشد. میوه رسیده گوشتی، آبدار، به طول یک تا سانتی متر و رنگ آن سیاه است.

دارچین چینی یا دارچین ویتنامی نیز درختی همیشه سبز است. منشاء آن جنوب ویتنام و غرب هیمالیا گزارش شده است.
پیکر این گیاه معطر است و شباهت زیادی به دارچین حقیقی دارد، ولی از دارچین حقیقی بزرگتر است. به طوری که ارتفاع گیاهان دست نخورده (برداشت نشده) به ارتفاع ۱۸ متر و قطر تنه آن به ۵/۱ متر می رسد.

دارچین


شرایط اکولوژیک مورد نیاز دارچین


دارچین حقیقی در طول رویش به هوای گرم و رطوبت زیاد نیاز دارد. دمای مطلوب در طول رویش این گیاه ۲۰ تا ۳۰ درجه سانتی گراد است. عده ای از محققین معتقدند این گیاه در اقلیم هایی که میانگین دما ۲۷ درجه سانتی گرتد باشد به خوبی می روید.


میزان بارندگی سالانه ۲۰۰۰ تا ۲۴۵۰ میلی متر برای رشد و نمو این گیاه مطلوب است. لذا کشت دارچین حقیقی در مناطق خشک توصیه نمی شود. دارچین را باید در مناطق آفتابی کشت کرد. چرا که شرایط سایه سبب کاهش شدید کیفیت مواد موثره آن می شود. کشت این گیاه تا ارتفاع ۳۰۰ تا ۳۶۰ متر از سطح دریا با موفقیت همراه است.


خاک سبک (شنی – ماسه ای) برای کشت دارچین مطلوب است و زمین های سنگی و صخره ای برای کاشت دارچین مناسب نیست.


دارچین چینی یا ویتنامی در اوائل رویش به سایه مقاوم بوده و در مقایسه با دارچین حقیقی شرایط خنک تر و خشک و با میزان بارندگی کمتر (۱۵۰۰ میلی متر) را بهتر تحمل می کند. در حالی که نیاز آن به نور در مراحل بعدی رویش به مراتب بیش از دارچین حقیقی است. این گیاه در چین تا ارتفاع ۳۰۰ متر از سطح دریا کشت می شود و سالانه به ۲۵۰۰ تا ۳۰۰۰ میلی متر بارندگی نیاز دارد.

گیاه دارچین


مواد و عناصر غذایی مورد نیاز دارچین


کود دهی مناسب گیاهان به منظور برداشت حداکثر مقدار محصول ضروری است. عدم حاصلخیزی زمین هایی که دارچین در آنها کشت می شود سبب کاهش شدید محصول پوست و برگ دارچین شده و همچنین مقدار اسانس و کیفیت آن را کاهش می دهد.


مواد و عناصر غذایی مورد نیاز دارچین با توجه به سن گیاهان، وضعیت خاک و همچنین شرایط اقلیمی محل رویش متغییر است. لذا تجزیه خاک و همچنین گیاه به نظور تعیین مواد و عناصر غذایی مورد نیاز در طول رویش دارچین توصیه می شود.


تحقیقات انجام شده در سریلانکا نشان داده که افزودن ازت، فسفر، پتاس به نسبت ۱:۱:۲ در زمین های کشت دارچین نتایج مطلوبی در تولید این گیاه دارد.


روش های کاشت و تکثیر دارچین


ازدیاد دارچین (اعم از دارچین حقیقی و چینی) به دو روش جنسی (توسط بذر) و رویشی صورت می گیرد. تکثیر این گیاه در اکثر کشورهای تولید کننده به روش جنسی و توسط بذر انجام می گیرد.


تکثیر جنسی: زمان نقش مهمی در قوه نامیه بذر دارچین دارد. به طوری که با گذشت زمان به شدت از قوه رویشی بذر دارچین کاسته می شود. تحقیقات نشان می دهد ۹۴ درصد بذرهایی که سه روز پس از برداشت کشت شده باشند سبز می شوند. در حالی که قوه نامیه بذر هایی که ۱۵ روز پس از برداشت کشت شده باشند به ۵۲ درصد کاهش می یابد. با گذشت پنج هفته از برداشت دانه ها، قوه نامیه آنها به شدت کاهش یافته و حتی ه حدود صفر می رسد. برای کاشت باید از بذرهای تازه برداشت شده دارچین استفاده کرد.


ازدیاد دارچین توسط بذر به دو روش مستقیم و غیر مستقیم صورت می گیرد.

کشت مستقیم: در این روش بذر ها به صورت کپه ای در زمین اصلی کشت می شوند. عمق کشت بذر بستگی به بافت و رطوبت خاک داشته و می تواند ۱۰ تا ۲۰ سانتی متر در نظر گرفته شود. پس از کاشت، زمین را باید آبیاری کرد تا امکان جوانه زنی و رویش بذر ها فراهم گردد. در هر چاله ۱۵ تا ۲۰ بذر با کیفیت مناسب قرار گیرد و سپس توسط خاک نرم پوشانده می شود. در کشت مستقیم فاصله دو ردیف ۲/۱ متر و فاصله دو چاله روی ردیف نیز یک متر توصیه می شود. پس از کاشت، زمین را باید آبیاری کرد تا امکان جوانه زنی و رویش بذرها فراهم گردد.

کشت غیر مستقیم: در این روش بذر ها در نهالستان یا در گلدان های پلی اتیلن کشت می شوند.

کشت در نهالستان: برای کشت بذر در نهالستان، می بایست بستر کشت را کاملا آماده نمود. خاک بستر باید شنی، سبک و غنی از مواد و عناصر غذایی باشد. همچنین باید عاری از بقایای ریشه گیاهان دیگر بوده و فاقد هر گونه سنگ و قلوه سنگ باشد. در نهالستان کشت بذر ها در ردیف هایی به فاصله ۲۵ سانتی متر و فاصله دو چاله روی ردیف نیز ده سانتی متر توصیه می شود. عمق کاشت بذر باید بین چهار تا هشت سانتی متر باشد. در هر چاله می توان چنج تا هفت بذر قرار داد. پس از کشت روی بذر ها را باید با خاک کاملا نرم پوشاند. ایجاد سایبان های مناسب روی نهالستان و آبیاری منظم، بذور کشت شده جوانه زده و رشد خود را آغاز می کنند. هنگامی که ارتفاع دانهال ها به ۱۲ سانتی متر رسید حتما باید اقدام به برداشتن سایبان ها نمود.

در این روش هشت تا ده ماه پس از سبز شدن دانه ها، دانهال ها آماده انتقال به زمین اصلی می باشند. نهالستان را قبل از انتقال نهال ها، می بایست آبیاری نمود تا هنگام انتقال، به ریشه نهال ها آسیبی وارد نگردد.

کشت در گلدان هنای پلی اتیلنی: در این روش از ظروف کاشت پلی اتیلنی با ابعاد ۱۰ × ۲۰ سانتی متر استفاده می شود. برای کشت می بایست این ظروف را از کود حیوانی و خاک نرم (به نسبت یک به یک) پر کرده و در هر ظرف پنج تا هفت بذر با کیفیت مناسب کشت نمود. سه تا پنج ماه پس از سبز شدن دانه ها، باید هر تعداد نشا سبز شده مناسب را به ظرف کاشت دیگری منتقل کرد. پس از شش ماه دانهال های تولید شده را می توان به زمین اصلی منتقل کرد.

تکثیر رویشی: دارچین را می توان از طریق قلمه زدن نیز تکثیر کرد و قلمه باید از ساقه هایی تهیه شوند که حداقل دارای سه جوانه رویشی باشند. پس از تهیه چنین قلمه هایی (تا آماده شدن گلدان های پلی اتیلنی مناسب)، می توان انها را در آب قرار داد. قطر گلدانها باید ۱۰ سانتی متر و ارتفاع آنها ۲۰ سانتی متر باشد. گلدان ها باید از زهکش مناسب برخوردار باشند. در هر گلدان باید تنها یک قلمه کشت شود. برای جلوگیری از کاهش رطوبت، گلدان ها باید زیر سایبان قرار داده شوند. پس از سه تا چهار ماه، به منظور تقویت بوته ها باید گلدان ها را از زیر سایبان خارج کرد. پس از ده تا دوازده ماه قلمه ها ریشه دار شده آماده انتقال به زمین اصلی می باشند. انتقال دانهال ها به زمین باید در زمان مناسب و هنامی که هوا مرطوب و بارانی است انجام گیرد. کشت دانهال ها در زمین اصلی باید در داخل گودال هایی به ابعاد ۳۰ × ۳۰ × ۳۰ سانتی متر انجام شده و اطراف ریشه توسط خاک نرم و غنی از مواد الی پر گردد.

در تکثیر رویشی، فاصله دو ردیف ۲/۱ و فاصله دو بوته روی ردیف ۶/۰ متر منسب است. برای کشت در هر هکتار زمین ۱۴ هزار گوال بایدحفر گردد. در هر گودال می توان تا سه نهال را کشت کرد. لذا در این صورت برای هر هکتار طمین به ۴۲ هزار نهال نیاز است. اگر گیاهان به صورت متراکم کشت شوند، ساقه آنها برای کسب نور طویل شده و در این صورت از کیفیت پوست دارچین کاسته می شود.

separator line

بیشتر بخوانید:

آموزش کاشت و پرورش درخت نارنگی در خانه

آموزش روش کاشت و پرورش درخت لیموترش در گلدان

روش های کاشت و پرورش درخت انبه

separator line


این مطلب چقدر مفید بود ؟
(1 امتیاز , میانگین: 5.0 از 5)  
ادعوت به همکاری پزشکان

پاسخ به سوالات پزشکی ، مامایی و جنسی شما (توسط پزشک و ماما مجله دلگرم)


دیدگاه ها

شما هم می توانید نظرات خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید

آخرین مطالب دلگرم

StatCounter