دلگرم
امروز: شنبه, ۳۰ آبان ۱۴۰۵ برابر با ۱۱ جمادى الآخر ۱۴۴۸ قمری و ۲۱ نوامبر ۲۰۲۶ میلادی
ماجرای پرخوری اندرو و کیک شکلاتی
زمان مطالعه: 3 دقیقه
اندرو که در خانه تنها مانده بود، در نبود مادرش به سراغ کیک شکلاتی رفت و با خوردن حجم زیادی از خوراکی ها، دچار ناخوشی شد.

قصه جذاب پرخوری برای کودکان

مادر اندرو برای انجام کارهاش از خونه بیرون رفت و اندرو را یک ساعت در خونه تنها گذاشت. اندرو می دونست وقتی که در خونه تنهاست چه چیزهایی رو باید رعایت کنه: او باید در خونه بمونه، پشت میز آشپزخونه بنشینه و نقاشی بکشه، اون رو رنگ کنه، و گِل بازی کنه. یکی از چیزهایی که مامان فراموش کرد به اندرو بگه این بود که نباید از کیک شکلاتی که مادر تازه درست کرده، بخوره.
وقتی مادر از خونه بیرون رفت، اندرو هم به آشپزخونه رفت و با گِل هاش بازی کرد. اما نگاهش یکسره به سمت کیک کشیده می شد.

– «مامان که نگفت نباید از کیک شکلاتی بخورم … نگفت که نباید چیزی بخورم.» بنابراین، اندرو برای خودش یک ساندویچ شش لایه درست کرد که با کاهو، پنیر، مربای تمشک، کرهٔ بادام زمینی، پیاز و شربت شکلات پُر شده بود. بعد از خوردن این ساندویچ، چهار کیک کوچک، یک لوز کیک کدو حلوایی، دو تکه کیک مربایی، با یک بستنی کاکائویی خورد و برای خودش یک لوز بزرگ کیک شکلاتی هم بُرید.

اندرو وقتی همهٔ این خوراکی ها رو خورد، نرمه های کیک و خُرده نان ها رو روی میز دید و اون ها رو پاک کرد و دوباره رفت به سراغ گِل بازی. کم کم شکم اندرو به قار و قور افتاد و احساس کرد حالش خوش نیست. وقتی عکس صورتش رو روی بدنهٔ کتری دید، متوجه شد چهره اش کبود شده.

داستان کودکانه

وقتی مادر به خونه برگشت، اول متوجه تکهٔ گمشدهٔ کیک و بعد متوجه همهٔ خوراکی های گمشده شد. یک کارد مربایی شده هم توی ظرفشویی افتاده بود.

– «اندرو، چیزی پیدا کردی که بخوری؟»

اندرو به مادرش نگاه کرد و گفت: «مامان … حالم خوب نیست… من مریض شده ام.»

مادر، اندرو را به رختخوابش بُرد تا استراحت کنه. اون شب، اندرو ناخوش بود؛ ناله و خُرخُر می کرد و به کیک و ساندویچ شش لایه فکر می کرد، و این فکرها تنها اثری که داشت این بود که حالش رو بدتر می کرد.

همچنین بخوانید:
داستان کوتاه آواز گوشخراش دیزی و هرج و مرج در جنگل

داستان کوتاه آواز گوشخراش دیزی و هرج و مرج در جنگل

آوازخوانی بد دیزی، اردک کوچولو، در رودخانه باعث حواسپرتی حیوانات جنگل و افتادن پیاپی آنها کنار درخت شد.

صبح فردا، حال اندرو بهتر شده بود.

– «حالم خوب شده مامان، اما دیگه دلم نمی خواد چیزی بخورم… هیچ چیز… هرگز!»

مادر لبخندی زد. مادر می دونست اندرو تا شب و وقت خوردن شام، همه چیز رو فراموش خواهد کرد… و همین طور هم شد.

 

دیدگاه ها

اولین نفر برای ثبت دیدگاه باشید !



hits