تاریخ دقیق جشن میانه بهار (بهاربد) در تقویم ۱۴۰۲

جشن بهاربد در سال 1402 چه روزی است ؟

امروزه، تعداد زیادی از آداب و رسوم ایرانی فراموش شده‌اند و افراد اندکی از جشن‌های‌ باستانی ایران آگاهی دارند. جشن میانه بهار،‌ از جمله جشن‌های‌ ایران باستان بـه شمار میرود کـه قدمت ان بـه زمان زرتشت پیامبر باز میگردد،

فرارسیدن نیمه بهار را جشن می گیرد و از جشن‌های‌ گاهنباری اسـت. در ادامه می خواهیم شما را با تاریخ دقیق روز جشن میانه بهار در تقویم 1402 آشنا کنیم.

تاریخ شمسی جشن میانه بهار 1402

تاریخ میلادی جشن میانه بهار 1402

تاریخ قمری جشن میانه بهار 1402

تاریخچه جشن بهاربد 1402

دقیقا در روز میانه بهار، زرتشت پیامبر در کرانه رود دائیتی برای گسترش دین‌داری بـه‌عنوان پیامبر خداوند مبعوث میشود. از همین رو، مردم در ان دوران، میانه بهار مصادف با پانزدهم اردیبهشت هر سال کـه بـه‌عنوان جشن بهاربد شناخته می شود را جشن میگرفتند.

علاوه بر این، این روز با گاهنبار اول تقویم‌های‌ باستانی یعنی جشن میانه بهار و شروع زراعت و کشت‌وکار مصادف شده اسـت؛ از همین رو، مردم آغاز شکوفایی کشاورزی و دامداری را نیز نکو می‌داشتند.

در حقیقت، جشن میانه بهار و جشن بهاربد کـه دو جشن جدا هستند،‌ بـه‌دلیل قرار گرفتن دریک روز، در گذر زمان بـه‌عنوان یک جشن واحد شناخته شدند.

آداب و رسوم جشن میانه بهار

امروزه، در نواحی مختلفی از ایران، جشن‌هایی به‌عنوان جشن میانه بهار یا بهاربد همچنان پابرجا هستند؛ اما در کل، آیین‌ و رسوم مربوط به بزرگداشت این جشن کهن، سال‌ها است که به فراموشی سپرده شده‌اند.

با این حال، در دوران باستان، جشن میانه بهار همانند دیگر جشن‌های گاهنباری جشن گرفته می‌شد؛ مردم در این جشن، علاوه بر شادی و پایکوبی،‌ به نیازمندان نیز رسیدگی می‌کردند.

علاوه بر این، جشن میانه بهار از اهمیت بسیار زیادی برای کشاورزان و دامداران برخوردار بود.

آن‌ها بر این عقیده بودند که برگزاری جشن میانه بهار و همچنین دیگر جشن‌های گاهنباری، خیر و برکت بیشتری برای محصولات آن‌ها دارد.

اساس و پایه هرکدام از جشن‌های گاهنباری، نیکی و درستی است؛ در این جشن‌ها، آیین اصلی، کمک به زرتشتیان نیازمند و نیکی به هم‌نوعان است.

گفته شده که در جشن‌های گاهنباری که به‌عنوان جشن‌های فصلی نیز مشهور بودند، ابتدا موبدان زرتشتی به ستایش اهورامزدا و نیایش و دعا مشغول می‌شدند؛ پس از آن، همه زرتشتیان در کنار یکدیگر به پایکوبی و شادی می‌پرداختند.