معنی و مفهوم بیت 'ذات نایافته از هستی بخش' از عبدالرحمن جامی

معنی بیت « ذات نایافته از هستی بخش »

در ادامه با معنی و مفهوم این بیت زیبا از عبدالرحمن جامی آشنا می شوید. با دلگرم همراه باشید.

معنی بیت ذات نایافته از هستی بخش

•  ذات نایافته از هستی بخش

معنی: موجودی که ذات و وجودش هستی بخش نیست…

• چون تواند که بود هستی بخش

معنی: چگونه می تواند خودش هستی بخش (خالق و آفریننده) دیگری باشد؟

مفهوم بیت ذات نایافته از هستی بخش

۱- این بیت، یکی از استدلال های فلسفی و عرفانی برای اثبات وجود خداوند و رد هرگونه شرک و الحاد است. این بیت به ما می گوید که هر موجودی در این جهان، وجود و هستی خود را از منبع دیگری دریافت کرده است. هیچ چیز نمی تواند خودبه خود و بدون علت، وجود پیدا کند. بنابراین، باید یک وجود بی نیاز و ازلی وجود داشته باشد که منشأ و سرچشمه هستی همه موجودات دیگر است، و آن وجود، خداوند است.

۲- این بیت همچنین به ما می آموزد که هیچ موجودی نمی تواند صفاتی را که خود ندارد، به دیگران بدهد. به عبارت دیگر، موجودی که خودش مخلوق و وابسته است، نمی تواند خالق و آفریننده باشد. تنها خداوند است که هستی مطلق و بی نیاز است و می تواند به دیگران هستی ببخشد.

همچنین بخوانید:

معنی و مفهوم کنایه 'در پوستین خلق افتادن' در زبان فارسی

آشنایی با معنی و کاربرد کنایه 'در پوستین خلق افتادن' که به عیب جویی و غیبت کردن از دیگران اشاره دارد.

این بیت ذات نایافته از هستی بخش از کیست؟

این بیت زیبا و پرمحتوا از نورالدین عبدالرحمن جامی، شاعر، عارف و فیلسوف بزرگ ایرانی قرن نهم هجری است. این بیت در کتاب “سبحةالابرار” او آمده است که یکی از آثار منظوم او در قالب مثنوی است. جامی در این کتاب به بیان مسائل عرفانی و فلسفی پرداخته و از این بیت برای اثبات وجود خداوند و رد مادی گرایی استفاده کرده است.