دلگرم
امروز: شنبه, ۳۰ آبان ۱۴۰۵ برابر با ۱۱ جمادى الآخر ۱۴۴۸ قمری و ۲۱ نوامبر ۲۰۲۶ میلادی
ماجرای پفک و نبات: اتحاد در برابر آدم فضایی ها
زمان مطالعه: 5 دقیقه
یک سگ و گربه دوست با کشف یک سفینه فضایی، قدرت های فوق العاده ای به دست می آورند، اما اختلاف بین آن ها باعث اسارتشان توسط موجودات فضایی می شود. تنها راه نجات، فراموش کردن رقابت و همکاری با یکدیگر است.

قصه کودکانه اتحاد علیه آدم فضایی ها

در یک حیاط باصفا و بزرگ که دورتادورش درخت های نارنج پرتقالی رنگ کاشته شده بود، دو دوست زندگی می کردند. یکی از آن ها پفک بود؛ یک سگ پشمالوی قهوه ای که گوش هایش موقع دویدن توی هوا تکان می خورد. آن یکی هم نبات بود؛ یک گربه ملوس و سفید که همیشه دوست داشت روی لبه دیوار دراز بکشد و آفتاب بگیرد. پفک و نبات با هم دوست بودند، اما گاهی وقت ها مثل بقیه سگ و گربه ها سر اینکه چه کسی جای بهتری برای خوابیدن پیدا کرده، با هم جروبحث می کردند.

داستان تصویری

یک شب که قرص ماه توی آسمان مثل یک چراغ خواب بزرگ می درشید، ناگهان صدای خیلی عجیبی از پشت باغچه بلند شد. صدای «ووووووووووووووو… بوم!» طوری بود که انگار زمین زیر پایشان لرزید. پفک که حسابی جا خورده بود، چند بار واق واق کرد و گفت: «نبات، شنیدی؟ وای! انگار یه دیگ گنده از آسمون افتاد وسط باغچه مون!»

نبات که تمام موهای بدنش از ترس سیخ شده بود، با احتیاط از روی دیوار پایین پرید و گفت: «بیا بریم ببینیم چی شده، ولی خیلی یواش… میو!» آن ها پاورچین پاورچین به پشت بوته های یاس رفتند و چشم هایشان گرد شد. چیزی شبیه به یک قابلمه غول پیکر و براق آنجا بود که از دورش دود بنفش رنگی بلند می شد.

قصه تصویری

پفک که خیلی کنجکاو بود، جلوتر رفت و نوک بینی سیاهش را به بدنه سرد و فلزی آن وسیله چسباند. نبات هم با تردید جلو آمد و پنجه اش را روی یک دکمه نورانی که روی بدنه بود، فشار داد.

داستان کوتاه

ناگهان صدای «ویززززززز!» بلندی بلند شد و یک جرقه آبی رنگ بین آن ها و آن وسیله عجیب زده شد. پفک یهو حس کرد پاهایش دارند مورمور می شوند و دلش می خواهد بدود.

همچنین بخوانید:
قصه تصویری کوتاه سفر شبانه هانا با قطار جادویی فرشته ها

قصه تصویری کوتاه سفر شبانه هانا با قطار جادویی فرشته ها

هانا که در تاریکی شب نمی توانست بخوابد، با ورود بابا نگهبان، فرشته مراقب شب کودکان، سفری شگفت انگیز با قطار ابری به دنیای فرشته های آرامش، بازی و صبح…

نبات هم حس کرد مغزش مثل یک رادیوی پر از صدا شده است. پفک با هیجان فریاد زد: «نبات! نگاه کن!» و مثل یک تیر شهاب شروع کرد به چرخیدن دور حیاط. او آن قدر سریع شده بود که فقط یک خط قهوه ای از خودش به جا می گذاشت.

قصه کوتاه

نبات هم در حالی که به یک سیب سرخ روی درخت خیره شده بود، ناگهان دید که سیب بدون اینکه به آن دست بزند، در هوا معلق شد! نبات با تعجب گفت: «واای! پفک نگاه کن، من با فکرم جابه جاش کردم!»

داستان شب

اما به جای اینکه با هم خوشحالی کنند، پفک ایستاد و گفت: «ببین چقدر تند می دوم! من خیلی سریع ترم، پس از این به بعد من رئیسم!» نبات هم که بهش بر خورده بود، جواب داد: «نخیرم! من با فکرم می تونم جلوی تو رو بگیرم، پس من قهرمان اصلی قصه ام!»

قصه شب

در همین موقع که آن ها داشتند با هم کل کل می کردند، درِ آن سفینه براق با صدای «تیک… فسسسس» باز شد. دو موجود سبز کوچک با چشم های خیلی بزرگ بیرون آمدند.

داستان

یکی از آن ها با صدای عجیبی گفت: «اوه! این حیوانات زمینی انرژی باتری ما رو دزدیدن! باید اونا رو بگیریم تا بتونیم برگردیم خونه!» قبل از اینکه پفک و نبات بفهمند چه اتفاقی افتاده، یک تور نوری روی آن ها افتاد. وقتی چشم هایشان را باز کردند، خودشان را داخل یک اتاقک شیشه ای در وسط سفینه دیدند که داشت به سمت آسمان پرواز می کرد.

قصه

پفک با سر به شیشه زد و گفت: «ای بابا! ما رو ول کنید! ما می خوایم برگردیم توی حیاط خودمون!» آدم فضایی ها گفتند: «شما حالا راز ما رو می دونید، باید با ما به سیاره زِتا بیایید.» نبات که خیلی ترسیده بود، خودش را به پفک چسباند و لرزید. او زیر لب گفت: «پفک، ببخشید که سر رئیس بودن باهات دعوا کردم. اگه با هم همکاری نکنیم هیچ وقت نمی تونیم برگردیم خونه.»

پفک هم با مهربانی گفت: «منم متاسفم نبات جان. بیا فکرهامون رو روی هم بذاریم، حالا چیکار کنیم؟» نبات به دسته کلید نوری که روی میزِ آدم فضایی ها بود خیره شد. او تمام تمرکزش را جمع کرد و چشمانش را بست. عرق از پیشانی کوچکش می ریخت. ناگهان کلید لرزید، از روی میز بلند شد و آرام آرام مثل یک پر در هوا چرخید و به سمت قفس آمد.

داستان کودکانه

با یک صدای «کلیک» ریز، در قفس باز شد. حالا نوبت پفک بود. او با سرعت باورنکردنی شروع کرد به دویدن دور اتاق فرمان سفینه. آن قدر سریع می دوید که ده دور در ثانیه می چرخید! آدم فضایی ها که سرشان گیج رفته بود و چشمانشان سیاهی می رفت، دست وپایشان را گم کردند.

قصه کودکانه

یکی از آن ها که گیج شده بود، اشتباهی دکمه «بازگشت اضطراری» را فشار داد. سفینه با سرعت خیلی زیاد به سمت پایین چرخید و دوباره درست در همان حیاط باصفا، روی بوته های نرم گل سرخ فرود آمد: «تلپ!» در سفینه باز شد و پفک و نبات با یک جست بیرون پریدند. سفینه هم سریع به آسمان برگشت و بین ستاره ها ناپدید شد.

داستان بچگانه

پفک که هنوز نفس نفس می زد، رو به نبات کرد و گفت: «نبات، تو واقعاً باهوشی! اگه اون کلید رو نمی آوردی، الان معلوم نبود کجای آسمون بودیم.» نبات هم که داشت موهایش را صاف می کرد، با محبت گفت: «و تو هم خیلی سریعی! اگه تو اونا رو گیج نمی کردی، هیچ وقت نمی تونستیم فرار کنیم.» آن ها فهمیدند که قدرت واقعی شان در سریع بودن یا جابه جا کردن اشیا نیست، بلکه در «با هم بودن» و کمک کردن به همدیگر است.

 

۱ دیدگاه

شما هم می توانید نظرات خود را ثبت کنید

پارلا پیغامی | ۲ هفته پیش
خیلی خیلی خیلی خوب و زیبا بود
0
1


hits