دلگرم
امروز: شنبه, ۳۰ آبان ۱۴۰۵ برابر با ۱۱ جمادى الآخر ۱۴۴۸ قمری و ۲۱ نوامبر ۲۰۲۶ میلادی
داستان تصویری سفر خیال انگیز باران در جاده شکلاتی
زمان مطالعه: 4 دقیقه
باران کوچولو در سفری به دیدار مادربزرگ، با تخیل پدر و مادرش، جاده خسته کننده را به یک ماجراجویی شیرین و خوراکی تبدیل می کند.

قصه کودکانه جاده ی شکلاتی

خورشید خانمِ مهربان، وسط آسمان آبی می درخشید و با گرمای ملایمش جاده را بوسه می زد. باران کوچولو روی صندلی عقب ماشین نشسته بود. او عروسک پشمالویش را محکم در آغوش گرفته بود و آرام برایش لالایی می خواند: «لالای لای، بخواب عزیزم…» اما خیلی زود حوصله اش سر رفت.

قصه تصویری

باران پاهای کوچکش را تکان داد، خمیازه ای کشید و با صدایی که کمی بی حوصله بود گفت: «باباجونی، پس کی می رسیم؟ پاهام خسته شدن از بس اینجا نشستم!» بابا همان طور که فرمان را نگه داشته بود، از توی آینه نگاهی به چشم های خسته ی باران کرد. او با لبخندی مهربان و صدایی که انگار رازی بزرگ را می داند، گفت: «ای وای باران گلی! یعنی تو متوجه نشدی؟ ما همین الان از دروازه ی شهر گذشتیم و وارد جاده ی جادویی شدیم!»

داستان تصویری

باران با شنیدن اسم جاده ی جادویی، چشم هایش را گرد کرد. با کنجکاوی از پنجره به بیرون نگاه کرد. باران با تعجب پرسید: «جاده ی جادویی؟ یعنی چی بابا؟ اینجا که فقط خیابونه!» بابا با صدای هیجان زده ای گفت: «خوبِ خوب بو بکش! دماغ کوچولوت رو تکون بده…

همچنین بخوانید:
قصه تصویری کوتاه مایا و معمای کوکی های ضد جاذبه بابانوئل

قصه تصویری کوتاه مایا و معمای کوکی های ضد جاذبه بابانوئل

یک اشتباه در کارگاه شیرینی پزی قطب شمال، بابانوئل و گوزن ها را در هوا معلق می کند و تنها یک دختر باهوش با استفاده از دانش علمی می تواند کریسمس را…

هوممم… ببین چه بویی میاد؟» باران دماغش را بالا کشید و بو کرد. بابا ادامه داد: «این ها که می بینی آسفالت سیاه نیستن! این یک جاده ی بزرگ و طولانیِ شکلاتیه! انگار همین الان کلی شکلاتِ خوشمزه رو آب کردن و ریختن روی زمین!»

قصه کوتاه

باران با ذوق خندید و گفت: «آره بابا! راست می گی! بوی شکلات کاکائویی میده!» مامان که تا آن وقت ساکت بود، با مهربانی به خط های سفید وسط جاده اشاره کرد و گفت: «باران جان، اون خط های سفید رو می بینی؟ اونا که خط نیستن، اونا پاستیل های نواریِ دراز و کش سانی هستن که چسبیدن به شکلات ها!»

داستان کوتاه

همان موقع ماشین روی یکی از خط ها رفت و صدای «تِق… تِق…» کوتاهی بلند شد. مامان خندید و گفت: «شنیدی؟ صدای چرخ ها روی پاستیل ها بود! انگار داریم روی پاستیل راه می ریم!» باران با خوشحالی دست هایش را به هم زد و گفت: «وای مامان! من دلم از اون پاستیل های نرم خواست!» کمی بعد، درخت های بزرگ و سرسبزی کنار جاده پیدا شدند که شاخه هایشان توی باد تکان می خورد. بابا با دست به درخت ها اشاره کرد و گفت: «اون بالا رو نگاه کن! اونا درخت نیستن که، اونا پشمک های چوبیِ سبز و گنده هستن! ببین چقدر پفی و نرم به نظر میان، آدم دلش می خواد یه تیکه ازشون بکنه و بخوره!»

داستان کودکانه

باران به ابرهای سفیدی که بالای کوه مثل پنبه نشسته بودند نگاه کرد و با چشم های درخشان گفت: «بابا! روی اون پشمک ها بستنی وانیلی هم ریختن؟» بابا گفت: «دقیقاً همین طوره! اون ابرهای سفید و گرد، بستنی های قیفیِ خنکی هستن که از آسمون روی درخت ها افتادن. مواظب باش یه وقت نچکه روی ماشین مون! شِلِپ… شُلُپ…»

قصه کودکانه

باران آن قدر غرق در تماشای جاده ی شکلاتی، پاستیل های راه راه و درخت های پشمکی شد که اصلاً نفهمید زمان چطور گذشت. دیگر نه حوصله اش سر رفته بود و نه پاهایش خسته بودند. ناگهان ماشین جلوی یک درِ چوبیِ زیبا که روی آن گل های یاس آویزان بود، ایستاد. بابا پیاده شد و «تق… تق… تق…» به در زد. درِ بزرگ با صدای آرامی باز شد و مامان جون با صورتی مهربان و آغوشی باز بیرون آمد.

بوی خوبِ گلاب و نان تازه تمام کوچه را پر کرده بود. مامان جون با لبخند گفت: «سلام به مسافرهای عزیز من! خوش اومدین فداتون بشم!» باران مثل یک پرنده ی کوچک پرید بغل مامان جون و صورتش را بوسید. باران گفت: «مامان جون! جاده ی خونه ی شما خیلی خوشمزه بود، ولی من الان واقعاً گشنمه!»

داستان شب

مامان جون باران را روی دست بلند کرد، خندید و گفت: «بدو بیا تو مادر که براتون ناهار خوشمزه پختم. بعد از ناهار هم یه سورپرایز دارم؛ کلی پشمک نرم، شکلات های شیرین و بستنی وانیلی توی یخچال منتظر شماست!»

قصه شب

باران بالا و پایین پرید و با شادی فریاد زد: «هورااا! جاده ی جادویی زودتر از ما رسیده به خونه ی مامان جون!»

 

۲ دیدگاه

شما هم می توانید نظرات خود را ثبت کنید

مهلا | ۵ ماه پیش
عالیییییییی
0
0
مهلا | ۵ ماه پیش
آرایشگاه
0
0


hits