داستان کودکانه و جذاب دُرنای سفید تنها
«هر سال درست روز اول بهار، دُرنای تنهای کوه های قفقاز، از پناهگاه زمستانیش از میان ابرهای قله ی کوه، پروازکنان پایین می آید. از حرکت بال های او موجی از گرما به وجود می آید. این گرما سبب می شود که گیاهان کوه سر از خواب زمستانی بردارند.
درنای سفید و تنها پروازکنان می آید تا به آبگیر ته دره برسد. در آنجا شاهزاده ایوان منتظر اوست. هر انسانی که روز اول بهار درنای سفید تنها را ببیند، حتماً سال خوشی در پیش خواهد داشت.» حرف مادر بزرگ تمام شد. مادر بزرگ باز نگاهش را به کوه بلند دوخت تا درنای تنها را ببیند.
سونای کوچک پرسید: «مادر بزرگ، تا حالا کسی درنای سفید تنها را دیده است؟» مادر بزرگ گفت: «نمی دانم. ولی فکر می کنم که خیلی از آدم ها او را با چشم خیال دیده اند. آنچه ما در خیال می بینیم خیلی وقت ها زیباتر از حقیقت است.» سونا گفت: «مادر بزرگ، چرا درنای سفید تنها فقط روز اول بهار به آبگیر ته دره می آید؟ شاهزاده ایوان کیست؟» مادر بزرگ گفت: «سونای کوچک من، درنای سفید تنها قصه ای دارد.»

سونا گفت: «مادر بزرگ، قصه ی درنای سفید را برایم بگو.» مادر بزرگ صندلیش را جا به جا کرد تا کوه را بهتر ببیند. آن وقت چنین گفت: «دخترم، سال های سال پیش، در شهر باکو امیری زندگی می کرد. این امیر مهربان و عادل بود. یک پسر و یک دختر در قصر امیر زندگی می کردند. اسم پسر شَمیل بود و اسم دختر سارا. شمیل پسر امیر بود و سارا دختر برادر امیر. امیرزاده شمیل بسیار زیبا و شجاع بود، ولی دلی از سنگ داشت. روزی نمی گذشت که یکی از خدمت گزاران امیر را تازیانه نزند.
فریاد او دل را در سینه ی شجاع ترین مردم می لرزانید. ولی دخترم، از امیرزاده خانم سارا چه برایت بگویم؟ هرگز در روی زمین دختری به این زیبایی وجود نداشته است. سارا چشم هایی به رنگ دریا، موهایی به رنگ طلا و پوستی به رنگ زیباترین گل های بهاری داشت. در سینه ی او هم مهربان ترین قلب ها بود. هر روز، در همان وقت که شمیل فریاد می کشید و کسی را تازیانه می زد، سارا از مردم ستمدیده دلجویی می کرد و به آن ها کمک می کرد.
پدر سارا سال ها پیش مرده بود. سارا را از روزی که به دنیا آمده بود برای امیرزاده شمیل نامزد کرده بودند. ولی سارا حاضر بود که با ماری سیاه عروسی کند و زن شمیل نشود. امیر که می دانست پسرش چقدر سنگدل و نامهربان است، در دل به سارا حق می داد ولی چاره ای نبود. سارا نامزد شمیل بود.
روزهای آخر زمستان بود. زمستان آن سال زمستان سختی بود. برفی سنگین شهر باکو را پوشانده بود. در این زمستان سرد، بیماری وحشتناکی در شهر ما شایع شد. مردم دسته دسته تب می کردند، درد می کشیدند و می مردند. بیماری از خانه ای به خانه ی دیگر می رفت و به پیر و جوان و کودک رحم نمی کرد.
خبر شیوع بیماری را به امیر دادند. امیر به پزشکان دستور داد تا خانه به خانه بروند و بیماران را معالجه کنند. به نگهبان های قصرش هم دستور داد تا به هیچ کسی اجازه ندهند که به قصر بیاید یا از قصر خارج شود، تا بیماری به قصر او سرایت نکند.
آن روز، سارا از اتاقش بیرون آمد. خواست مثل هر روز سراغ دوستانش، مردمی که در شهر به او احتیاج داشتند، برود. نگهبان های قصر جلو او را گرفتند. سارا تعجب کرد. نگهبان ها خبر شیوع بیماری را به او دادند. سارا فکر کرد که درست در همین روزهاست که مردم به او احتیاج دارند ولی دستور بود و نگهبان ها نمی گذاشتند که کسی از قصر خارج شود.
روزها می گذشت و سارا راهی پیدا نمی کرد که از قصر خارج شود. کم کم زمستان رفت و بهار آمد. در روز اول بهار، سارا برای بیرون رفتن از قصر راهی پیدا کرد. قایقی را غرق در شکوفه کرد و در میان شکوفه ها خوابید. از روی رودی که از داخل قصر می گذشت رد شد و از قصر بیرون رفت. نگهبان ها قایق را ندیدند خرمنی از شکوفه روی آب دیدند فکر کردند که باد شکوفه ها را در رود ریخته است.
سارا نمی دانست که برای مردم بیمار چه می تواند بکند. در کوه گیاهی سراغ داشت، این گیاه بیماری را معالجه نمی کرد ولی درد را تسکین می داد. سارا به کوه رفت تا آن گیاه را پیدا کند و برای بیماران ببرد. گیاهان کوه هنوز درست سبز نشده بودند.

سارا نتوانست گیاهی را که می خواست پیدا کند. از کوه بالا رفت، در قله ی کوه چند بوته از آن گیاه روییده بود. سارا به طرف بوته ها رفت ناگهان صدای بال های پرنده ای را شنید، به دور و بر خودش نگاه کرد. درنای سفید و زیبا جلو پای او روی زمین نشست. درنا دور خودش چرخید و به صورت جوانی زیبا درآمد.
جوان به سارا که باتعجب او را نگاه می کرد گفت: «نترس. من شاهزاده ایوان هستم. حتماً دلت می خواهد بدانی که چرا به صورت درنا درآمده ام. گوش کن. چندین سال پیش، در کشور من که خیلی از اینجا دور است، همین بیماری که اکنون در باکو هست شایع شد. پزشکان از معالجه ی بیماران عاجز ماندند. مردم می گفتند که در سرزمینی دوردست پیرمردی زندگی می کند که راه معالجه ی این بیماری را می داند. من روزی از قصر پدرم بیرون آمدم و راه سرزمین آن پیرمرد را در پیش گرفتم.
روزها و شب ها راه رفتم به محل زندگی پیرمرد رسیدم و او را دیدم. پیرمرد گفت: «پسرم، در برابر هر چیز که می گویم چیزی باید بپردازی. تو در برابر داروی معالجه ی بیماری چه خواهی پرداخت؟» گفتم: «چیزی عزیزتر از زندگیم ندارم. آن را در برابر این دارو می دهم.»












آموزش پخت ۴ غذای محبوب ترکی؛ از لاهماجون و بورک گوشت تا امام بایلدی
دیگه پول کودهای گرون نده؛ راز پرگل شدن گلدون ها فقط همین ۱ قرصه!
دعا هنگام بارش باران با متن کامل و ترجمه
دکوراسیون خانه به سبک ویکتوریایی / راهنمای انتخاب مبلمان، رنگ و نورپردازی
تبدیل سیب های لک دار و دورریختنی به مارمالاد طلایی و دمنوش خوش عطر با یک ترفند!
هفت دلیل علمی برای زوزه کشیدن سگ هنگام شنیدن موسیقی
آموزش نان فوکاچیا ایتالیایی در خانه با چند ماده ساده
رولت شکلاتی طرح گل؛ یک ایده جذاب برای شیرینی پزی خانگی
طرز تهیه باقالی قاتوق گیلانی؛ خورشی خوش عطر با سیر و شوید
دیدگاه ها