دلگرم
امروز: شنبه, ۳۰ آبان ۱۴۰۵ برابر با ۱۱ جمادى الآخر ۱۴۴۸ قمری و ۲۱ نوامبر ۲۰۲۶ میلادی
داستان مهیج سیندی خرسه و اولین شب ترسناک در باغ برای کودکان
زمان مطالعه: 3 دقیقه
خرس کوچولویی که عاشق روز و گل ها بود، به طور تصادفی در باغ به خواب رفت و با تاریکی شب و صداهای ترسناک آن روبه رو شد.

قصه کودکانه و کوتاه روز و شب

سیندی خرسه روی تختی از گل ها نشست. پروانه ها و زنبورها دور و برش پرواز می کردن و مشغول جمع کردن گردهٔ گل بودن.

سیندی بوی گل ها رو خیلی دوست داشت؛ چون این بو خیلی دلپذیر و عطرآمیز بود. هر روز صبح که خورشید بالا می اومد، سیندی برای صبحانه یک ظرف عسل می خورد و بعد به باغ گل ها می رفت. سیندی آفتاب رو موقعی که هوا صاف و بی ابر بود خیلی دوست داشت. چون می تونست همهٔ گل ها رو ببینه و حتی گلبرگ هاشون رو بشماره. اون دوست نداشت در موقع تاریکی هوا از خونه بیرون باشه. سروصداهای بیرون، اون رو می ترسوند: جغدها هوووو می کشیدن! مارها خش خش کنان از لای گل ها حرکت می کردن، و موجودات ترسناک دیگه هم به این طرف و اون طرف می دویدن. سیندی روز رو خیلی بیشتر دوست داشت.

یک روز سیندی تک وتنها نشسته بود و گلبرگ های بنفش گل ها رو می شمرد. اونقدر شمرد که خوابش برد. وقتی بیدار شد، خورشید غروب کرده و هوا تاریک شده بود. ماه وسط آسمون می درخشید. ستاره ها همه جا چشمک می زدن. سیندی صدای جیرجیر یک جیرجیرک رو شنید.

سیندی که از این صدا ترسیده بود، گفت: «این صدای چیه؟» جیرجیرک بال هاش رو می مالید و مثل این که داشت به سیندی نزدیک تر می شد. سیندی فریاد زد: «من می ترسم!»

– هووو! هووو! هووو!

قصه کوتاه

سیندی فریاد زد: «این صدای چیه؟» و در همین موقع جغدی که یک موش به منقارش گرفته بود پروازکنان از اونجا گذشت.

– هیس س س! هیس س س! هیس س س!

«این صدای چیه؟» ماری خش خش کنان از پیش پای اون لغزید و دور شد.

– میوو! میوو! میوو!

«این صدای چیه؟» گربه ای از اونجا فرار کرد. همه جا مثل آسمون بالای سر، تاریک بود: «من تاریکی رو دوست ندارم! الان برمی گردم توی غار خودم.» سیندی ترسیده بود، اما نمی دونست چطور توی تاریکی به غار برگرده. تابه حال هیچوقت نشده بود که شب بیرون اومده باشه، و راه رو بلد نبود.

همچنین بخوانید:
قصه کودکانه گم شدن و بازگشت لیستون، سگ وفادار ادوارد

قصه کودکانه گم شدن و بازگشت لیستون، سگ وفادار ادوارد

لیستون، سگ کوچولوی ادوارد، پس از تنها ماندن در خانه از حیاط فرار کرد و گم شد. اما با تلاش و جستجوی صاحبش، بالاخره پیدا شد و دوباره به آغوش او بازگشت.

وقتی که دید چارهٔ دیگه ای نداره، مثل یک گلولهٔ توپ خودش رو جمع کرد و سعی کرد که بخوابه. هر بار که صدایی می شنید، از جا می پرید و دور و برش رو نگاه می کرد. بالاخره خوابش برد. وقتی که بیدار شد، هوا روشن بود و خورشید داشت می درخشید. سیندی می تونست گل ها، زنبورها، و پروانه ها رو ببینه: «خدا رو شکر که روز شده. حالا همه چیز رو می تونم ببینم. دیگه هیچوقت بیرون نمی خوابم.» این رو گفت، و بعد از اون هم دیگه هیچوقت بیرون نخوابید.

 

دیدگاه ها

اولین نفر برای ثبت دیدگاه باشید !



hits