سوره اعلی: معرفی، محتوا و فضیلت تلاوت

تحقیق درباره سوره اعلی

سوره اَعلیٰ هشتاد و هفتمین سوره و از سوره های مَکّی قرآن که در جزء سی ام قرآن جای گرفته است. نام سوره (اعلی ) از آیه اول آن گرفته شده و به معنای «برتر» است. آیات ابتدایی سوره، پیامبر(ص) را به تسبیح خداوند فرا می خواند و سپس هفت صفت برای خداوند برمی شمرد و در ادامه از مؤمنان خاشع و کافران شقی و عوامل سعادت و شقاوتِ این دو گروه سخن می گوید.

سوره اعلی : متن کامل، ترجمه فارسی و پخش صوتی آنلاین

در فضیلت تلاوت این سوره از پیامبر(ص) نقل شده است که هر کس این سوره را بخواند، خداوند به ازای هر حرفی که بر ابراهیم، موسی و محمد(ص) نازل کرده، ده حسنه می دهد. در روایات همچنین آمده است که پیامبر(ص) این سوره را دوست می داشت.

معرفی سوره اعلی

بی تردید کسی که خود را [از زشتی های باطن و ظاهر] پاک کرد، رستگار شد (اعلیٰ: ۱۴).

علت نامگذاری سوره اعلی

سوره اَعلیٰ را به این مناسبت « اَعلی ٰ» می نامند که با تسبیح پروردگار بلندمرتبه آغاز می شود. اعلی به معنای برتر، بلند و بالای هر چیزی است.

محل و ترتیب نزول سوره اعلی

سوره اعلیٰ جزو سوره های مکی و در ترتیب نزول هشتمین سوره ای است که بر پیامبر(ص) نازل شده است. این سوره در چینش کنونی مُصحَف، هشتادوهفتمین سوره است و در جزء سی ام قرآن قرار دارد.علامه طباطبایی نویسنده تفسیر المیزان بر این باور است که ۱۳ آیه این سوره مکی است ولی آیا ت۱۴ تا آخر چون در ارتباط با روزه و لوازمش مثل زکات فطره و نماز عید است نشان می دهد که این آیات در مدینه نازل شده اند زیرا روزه در مدینه واجب شده است. وی هم چنان تأکید دارد که روایاتی که سوره را مکی دانسته اند منظورشان همان آیات سیزده گانه است.

تعداد آیات و دیگر ویژگی های سوره اعلی

سوره اعلیٰ ۱۹ آیه، ۷۲ کلمه و ۲۹۶ حرف دارد و جزو سوره های مُفَصّلات (دارای آیات کوچک و متعدد) و آخرین سوره از سوره های مُسَبّحات (آغازشده با تسبیح الهی) است.

محتوای سوره اعلی

المیزان محور اصلی سوره را توحید وتأکید بر جایگاه والای ذات الهی و نیز وعده های خداوند درباره پیامبر و تأییدات او دانسته است. از دیدگاه تفسیر نمونه، سوره اعلیٰ از دو بخش تشکیل شده است: روی سخن در بخش نخست به شخص پیامبر(ص) است و دستورهایی درباره تسبیح خداوند و ادای رسالت به آن حضرت می دهد. همچنین اوصاف هفت گانه خداوند در این بخش آمده است. در بخش دوم خداوند از مؤمنان خاشع و کافران شقی سخن می گوید و عوامل سعادت و شقاوت این دو گروه را بیان می کند.